*แกร๊ก! แกร๊ก!*
เสียงลูกบิดประตูห้องนอนไม้สีหวานของมีนถูกบิดอย่างแรงรัวกะทันหันสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันหลังพายุราคะเพิ่งสงบลง มันดังก้องเข้าไปในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระฆังยมทูตที่ดึงกระชากสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงของผมให้กลับคืนสู่ร่างในพริบตา ร่างกายที่เปลือยเปล่าเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและกลิ่นกายอุ่นๆ สะดุ้งสุดตัว หัวใจของผมกระตุกดิ่งวูบลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า ความรู้สึกเสียวซ่านรื่นรมย์เมื่อครู่ถูกทดแทนด้วยกระแสความหวาดกลัวอันเยือกเย็นแล่นพล่านขึ้นมาตามไขสันหลังจนตัวสั่นระริก
"มีน! เตย! อยู่ในห้องกันหรือเปล่าลูก? ทำไมล็อกประตูแ่าจ๊ะ น้าเคาะตั้งนานไม่ตอบเลย"
น้ำเสียงแหลมใสเปี่ยมพลังของน้าอรดังลอดผ่านช่องว่างใต้บานประตูเข้ามาอย่างชัดเจน มันไม่ได้เป็เพียงแค่เสียงเรียกธรรมดา แต่สำหรับผมในสภาพล่อนจ้อนเปลือยกายกอดก่ายอยู่บนเตียงนอนยับย่นพังทลายของลูกเลี้ยงสาววัยยี่สิบเอ็ดปี... มันคือสัญญาณเตือนภัยขั้นวิบัติสูงสุด!
ผมหันมองซ้ายขวาอย่างลนลานใสุดขีด สภาพห้องนอนสีชมพูหวานในตอนนี้ราวกับสมรภูมิรักที่เพิ่งผ่านพ้นการห้ำหั่นอย่างดุเดือด หมอนและผ้าห่มกระจัดกระจายไม่เป็ชิ้นดี กลิ่นอายความคาวสวาทโชยอวลปนกลิ่นแป้งเด็กหอมสะอาดฟุ้งกระจายในเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำ เสื้อยืดสีเทาและกางเกงขาสั้นสีดำของผมกองอยู่บนพื้นปะปนกับกางเกงชั้นในอย่างน่าอเนจอนาถ หากน้าอรใช้กุญแจสำรองไขเปิดเข้ามาเห็นภาพสามีหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปีของพี่สาวตนเองนอนแก้ผ้าล่อนจ้อนอยู่บนเตียงเดียวกับมีนและเตย... ชีวิตครอบครัวที่เพิ่งเริ่มต้นของผมกับเกดจะพังทลายลงไม่มีชิ้นดี เกดจะต้องเ็ปทรมานและเฉดหัวผมออกจากคฤหาสน์หลังนี้อย่างไม่ไยดีเป็แน่ ทั้งที่เกดไม่อยู่แล้วผมสมควรจะนอนหลับอย่างสงบเสงี่ยมอยู่บนโซฟาห้องทำงานชั้นล่างตามที่ตกลงกันไว้แท้ๆ แต่ความใคร่มันกลับชักนำให้ผมแอบย่องขึ้นมาถึงชั้นสองเพื่อร่วมรักกับเด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปีทั้งสองคนนี้
เตยเป็คนแรกที่ตั้งสติได้เร็วที่สุดตามประสาเด็กสาวใจกล้าและห้าวหาญ เธอขยิบตาให้ผมเป็สัญญาณด่วนพลางใช้มือเรียวชี้ไปทางประตูกระจกบานเลื่อนระเบียงห้องของมีนอย่างเด็ดขาด จากนั้นเธอก็สูดลมหายใจลึกดึงเสียงให้เป็ปกติและร้องะโตอบกลับไปเพื่อถ่วงเวลา
"อ๋อ... อยู่ค่ะน้าอร! รอแป๊บนึงนะคะ! เตยกับมีนกำลังลองเสื้อผ้าแฟชั่นชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมากันอยู่ค่ะ สภาพในห้องรกมากเลย แถมพวกเรากึ่งเปลือยกันอยู่ด้วย อย่าเพิ่งเปิดเข้ามานะคะน้าอร!"
น้ำเสียงของเตยราบเรียบเป็ธรรมชาติจนผมทึ่งในความกะล่อนของเธอ แต่ในสถานการณ์นี้มันก็ช่วยชีวิตผมไว้ได้ทันท่วงที ผมรีบก้มตัวลงกับพื้นอย่างรนลานลื่นไถลไปตามแผ่นไม้ปาเก้ สองมือสั่นเทิ้มตะครุบกวาดเอาเสื้อยืดสีเทา กางเกงขาสั้น และกางเกงในรวบเข้ามากอดไว้แน่นแนบอก ร่างเปลือยของผมเย็นวาบไปหมด ลมหายใจหอบสะอึกติดขัดในลำคอที่แห้งผากราวกับกระดาษทราย
มีนขยับตัวลุกขึ้นดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมบดบังหน้าอกอวบอิ่มที่แดงช้ำจากแรงบีบเค้นของผม ใบหน้าหวานซีดเผือดสะกดกลั้นความกลัวสุดพลัง เธอส่งสายตาวิงวอนและชี้มือไปที่ระเบียงพลางกระซิบปากสั่น "พี่ภัทร... รีบหนีออกไปทางระเบียงหลังห้องเดี๋ยวนี้เลยค่ะ! เร็วเข้า!"
ผมพยักหน้ารับอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณเอาตัวรอดกู่ร้องก้องสมอง ผมคลานสี่ขาต่ำติดพื้นไปที่ประตูกระจกบานเลื่อน เตยรีบตามมาช่วยเลื่อนประตูกระจกออกช้าๆ อย่างเงียบกริบเพื่อไม่ให้มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดเล็ดลอดไปถึงคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ทันทีที่บานกระจกเปิดกว้าง ลมหนาวยามเช้าของสวนด้านนอกก็พัดกรรโชกวูบเข้ามากระทบผิวกายที่เปียกปอนหยาดเหงื่อและคราบสวาทจนิัของผมลุกเกรียวสั่นสะท้านไปถึงกระดูก
ผมก้าวเท้ากึ่งเปลือยออกไปเหยียบขอบปูนของระเบียงชั้นสอง ลมหนาวพัดโชยจนความเป็ชายที่เพิ่งผ่านศึกสงบลงหดเกร็งด้วยความตื่นตระหนก สายตามองลงไปยังเบื้องล่าง ความสูงเกือบสี่เมตรจากระเบียงชั้นสองสู่พื้นดินด้านล่างทำให้หัวใจของผมเต้นตูมตามราวกับเสียงรัวกลองรบ ข้างใต้ระเบียงเป็ระแนงไม้เลื้อยของต้นการเวกกิ่งก้านหนาทึบเลื้อยไต่ขึ้นมา และมีพุ่มไม้ประดับชาฮกเกี้ยนขนาดใหญ่โตหนาทึบขึ้นอยู่ข้างเคียงเป็จุดรองรับน้ำหนักเพียงจุดเดียวที่ผมพอจะฝากชีวิตไว้ได้
"มีนจ๊ะ... น้าเปิดเข้าไปเลยนะ พอดีมีธุระด่วนเื่ค่าใช้จ่ายในบ้านต้องเคลียร์ก่อนออกไปบริษัทน่ะ" เสียงน้าอรนอกห้องเริ่มแข็งขึ้นและแสดงความรำคาญปนสงสัย มือของเธอขยับลูกบิดประตูดัง *กึกกัก* อย่างเห็นได้ชัดว่าเริ่มหมดความอดทน
ผมรู้ตัวว่าไม่มีเวลาเหลืออีกแล้ว แม้เพียงวินาทีเดียวก็อาจหมายถึงหายนะที่ไม่มีวันย้อนกลับ ผมจับเสื้อผ้าทั้งหมดไว้ในมือซ้ายแ่า ส่วนมือขวาเอื้อมไปจับขอบระเบียงเหล็กดัดสีดำที่เย็นเยียบ ผมเบียดร่างข้ามผ่านราวกันตกเหล็กดัด ปล่อยตัวห้อยลงมากลางอากาศช้าๆ สองมือยึดเกาะขอบปูนระเบียงอย่างแ่า ร่างกายเปลือยเปล่าแกว่งโตงเตงอยู่กลางอากาศ หัวใจของผมเต้นระทึกรุนแรงจนรู้สึกเจ็บหน้าอกสะท้านไปทั่วปอด ลมยามเช้ากรีดผ่านผิวเนื้อทำให้รู้สึกเคว้งคว้างอย่างน่ากลัว
ผมเหลือบตามองหาโครงไม้ระแนง ปลายเท้าของผมควานหาที่ยึดเหนี่ยวบนกิ่งไม้เลื้อยหนาปานกลางของต้นการเวก ทันทีที่ปลายเท้าแตะกิ่งไม้และทิ้งน้ำหนักตัวลงไปบางส่วน เสียงกิ่งไม้สดลั่นดัง *กร๊อบ...* แ่เบาจนผมเสียววาบไปทั้งหลัง สมองจินตนาการไปถึงภาพที่ระแนงไม้รับน้ำหนักเกือบแปดสิบกิโลกรัมของผมไม่ไหวและหักสะบั้น ส่งร่างล่อนจ้อนของผมลงไปนอนกระดูกหักเนื้อตัวถลอกปอกเปิกบนพื้นปูนให้คนทั้งบ้านมามุงดูอย่างอับอายขายหน้า
ผมกัดฟันกรอดสะกดกลั้นลมหายใจ โหนตัวลงจากขอบปูนระเบียง กิ่งก้านที่เหนียวและใบไม้การเวกหนาทึบช่วยขูดรีดผิวเนื้อของผมตามแผ่นหลังและท่อนแขนแสบระบมไปหมด ในจังหวะนั้นเอง เสียงประตูกระจกบานเลื่อนระเบียง้าถูกปิดล็อกดังกริบเบาๆ ขาด่ออกไป เตยคงรูดม่านปิดทันเวลาแล้ว
ไม่มีเวลาให้คิดทบทวนอีกต่อไป ผมปล่อยมือทั้งสองข้างออกจากกิ่งไม้เลื้อยทันที ร่างกายดิ่งวูบลงมาตามแรงโน้มถ่วงในเสี้ยววินาที
*สวบ!*
ร่างของผมกระแทกเข้ากึ่งกลางพุ่มไม้ชาฮกเกี้ยนขนาดใหญ่อย่างจัง แรงปะทะทำให้กิ่งก้านไม้จำนวนมากหักสะบั้นลงเสียงดังสวบสาบ กิ่งไม้แข็งๆ และใบไม้หนาแน่นช่วยโอบอุ้มและซับแรงกระแทกจากที่สูงสี่เมตรได้ชะงัดนัก แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความเ็ปรวดร้าวที่แผ่ซ่านทั่วแผ่นหลังและสีข้าง กิ่งก้านไม้แหลมคมครูดผ่านต้นขา แขนขวา และลำคอของผมจนเกิดความรู้สึกแสบร้อนแปลบๆ เหมือนโดนใบมีดเล็กๆ กรีดแทง เือุ่นๆ เริ่มซึมไหลออกมาตามรอยแผลแดงเป็ปื้นยาว
ผมรีบนอนนิ่งขึงอยู่ในใจกลางพุ่มไม้ สายตาแหงนมองขึ้นไปยังระเบียงกระจกชั้นบนด้วยความหวาดวิตก ลมหายใจที่หอบสั่นสะท้านต้องถูกกดให้เงียบที่สุดจนหน้าอกแทบะเิ โชคดีเหลือล้นที่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ที่ระเบียง น้าอรไม่ได้เปิดม่านออกตรวจดูด้านนอกสวน
เมื่อประเมินว่าปลอดภัยชั่วคราว ผมค่อยๆ ใช้ศอกและเข่าคลานตะเกียกตะกายออกจากใจกลางพุ่มไม้หนา สภาพร่างกายเปรอะเปื้อนเศษใบไม้แห้ง เศษดินสวนหย่อมปนคราบเหงื่อคาวรักที่เริ่มแห้งเหนียวติดิั ผมเดินตัวสั่นงันงกเข้าไปซ่อนตัวในเงามืดหลังตึกบริเวณแท็งก์น้ำขนาดใหญ่ที่ปลอดคน สองมือที่ยังสั่นระริกไม่หยุดรีบสวมกางเกงใน กางเกงขาสั้นสีดำ และเสื้อยืดสีเทาทับเรือนร่างที่ยังคงเต้นตุบๆ ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด
ผมพิงหลังเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบพลางลูบหน้าอกตัวเองเพื่อเรียกขวัญและสติกลับคืนมา ก้มมองท่อนแขนขวาของตัวเองที่ปรากฏรอยข่วนสีแดงเข้มเปรอะเืซึมหลายเส้นยาวั้แ่ข้อศอกไปถึงข้อมือ ความแสบร้อนแปลบปลาบแล่นจี๊ดขึ้นมาทุกครั้งที่ผิวขยับเขยื้อน ผมต้องพยายามข่มอารมณ์ ปัดป้องเศษใบไม้และเศษดินออกจากทรงผมและลูบเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางเพื่อทำลายหลักฐานความวินาศสันตะโรนี้ให้หมดจด
เมื่อเริ่มตั้งหลักได้ ผมจึงก้าวเดินอ้อมสวนหย่อมอย่างช้าๆ ทำทีเป็เดินเล่นอย่างสงบผ่านสนามหญ้าหน้าบ้านเพื่อกลับเข้าประตูหลักของคฤหาสน์ ราวกับว่าผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับความโกลาหลในห้องนอนของมีนเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย
บรรยากาศในห้องอาหารยามเช้าของคฤหาสน์ตระกูลดังช่างแตกต่างจากพายุกามารมณ์และาหนีตายเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง แสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางสีครีมเข้ามาตกกระทบโต๊ะอาหารไม้มะฮอกกานีตัวยาวที่ผ่านการขัดเงาจนสะท้อนภาพวัตถุได้ชัดเจน กลิ่นกาแฟดำอุ่นๆ รสเข้มที่ผมชงทิ้งไว้ผสมปนเปกับกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มหมูสับใบเตยและขนมปังปิ้งเนยสดที่แม่ครัวปรุงเสร็จใหม่ๆ อบอวลอยู่ในอากาศชวนให้เจริญอาหาร ทว่าสำหรับผมที่นั่งก้มหน้าก้มตาจิบกาแฟอยู่ตรงกลางโต๊ะ อาหารเลิศรสเ่าั้กลับปราศจากรสชาติใดๆ และลำคอของผมก็แห้งผากราวกินทรายเข้าไป
ผมพยายามควบคุมอาการสั่นระริกในกาย แสร้งทำเป็จดจ่ออยู่กับการอ่านข่าวการเงินบนหน้าจอไอแพดเพื่อปิดบังความไม่มั่นคงในใจ นิ้วมือของผมขยับปัดหน้าจอไปมาอย่างเลื่อนลอย ความจริงในสมองของผมไม่ได้มีข้อมูลข่าวหุ้นหรือข่าวเศรษฐกิจใดๆ เลย มันมีแต่ความกังวลและความกลัวว่าร่องรอยในห้องนอนของมีนจะถูกน้าอรตรวจพบ รอยเปื้อนคราบรักสีขาวขุ่นบนฟูกที่นอนหนานุ่มผืนนั้นเตยกับมีนจะจัดการเช็ดทำความสะอาดและกลับด้านฟูกซ่อนรอยเปื้อนทันเวลาหรือไม่? กลิ่นสวาทเข้มข้นจะเบาบางลงไปหรือยัง?
"อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ภัทร... น้าอร"
เสียงหวานสั่นเล็กน้อยของมีนดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ผมสะดุ้งวาบแต่พยายามเกร็งใบหน้านิ่งเฉยช้อนสายตาขึ้นมอง มีนเดินลงบันไดมาในชุดนักศึกษาเสื้อเชิ้ตสีขาวกระโปรงพลีทสีกรมท่าดูเรียบร้อยอ่อนหวานสมวัย ทว่าท่าทางการเดินของเธอดูกระมิดกระเมี้ยนและมีน่องตึงเกร็ง ใบหน้าหวานก้มต่ำหลบสายตาทุกคน พวงแก้มสองข้างของเธอแดงซ่านมีสีชมพูระเรื่ออย่างน่าสงสัยทันทีที่สายตาเผลอสบประสานเข้ากับผมครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะรีบทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบเชียบและตักข้าวต้มเข้าปากแก้เก้อ
ไม่นานนัก เตยก็เดินยกถ้วยเครื่องปรุงข้าวต้มเข้ามาเสิร์ฟเพิ่มเติมในห้องอาหาร เธอสวมเสื้อยืดคอกลมสีเรียบธรรมดากระฉับกระเฉง ร่างกายของเธอยังคงดูทะมัดทะแมงทว่าสงบนิ่งเป็พิเศษ เตยสบตากับผมแวบหนึ่ง แววตาคมปลาบของเธอนิ่งสนิทไม่มีความลนลานหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย สมกับเป็เด็กสาวสายลุยและใจแข็งดั่งหินผา เธอคอยสังเกตความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของน้าอรอยู่เงียบๆ จากขอบประตูกระจกห้องครัว
น้าอรในฐานะน้องสาวของเกดและผู้ดูแลความเรียบร้อยของบ้าน นั่งสง่าผ่าเผยอยู่ที่หัวโต๊ะอาหาร เธออยู่ในชุดผ้าไหมลำลองสีอ่อนสวยงามประณีต ผมทรงบ๊อบเทสั้นรับกับใบหน้าสวยเฉี่ยววัยสามสิบหกปีอย่างลงตัว เธอโสดและดูแลตัวเองเป็อย่างดีจนผิวพรรณยังคงเต่งตึงมีน้ำมีนวลชวนมอง น้าอรตักข้าวต้มทานช้าๆ ท่วงท่ากิริยาดูสุขุมเยือกเย็น ทว่าสายตาเรียวเล็กคู่นั้นกลับกวาดมองปฏิกิริยาของทุกคนบนโต๊ะอย่างถี่ถ้วนเป็ระยะๆ ประหนึ่งเรดาร์จับผิดที่มีความไวสูง
"ภัทรจ๊ะ..." น้าอรส่งเสียงเอ่ยทักขึ้นมาน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ามันทำให้ผมและมีนสะดุ้งตัวโยนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย มีนถึงกับชะงักช้อนข้าวต้มค้างไว้กลางอากาศ
ผมพยายามปั้นรอยยิ้มสุภาพหันไปสบตากับน้าอร "ครับ น้าอร?"
น้าอรวางช้อนลงช้าๆ ั์ตาเรียวคมของเธอจ้องตรงมาที่แผลข่วนยาวบนท่อนแขนขวาของผมที่แม้จะพยายามหลบใต้โต๊ะแล้ว แต่รอยแดงครูดที่โผล่พ้นแขนเสื้อยืดก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตารู้ทันของเธอไปได้ "แขนขวาไปโดนอะไรมาจ๊ะ? รอยแดงเป็ปื้นยาวหลายเส้นเชียว... แถมตรงลำคอก็มีรอยข่วนจางๆ ด้วยนะ น้าเห็นั้แ่เดินเข้ามาแล้ว"
คำถามของน้าอรประหนึ่งลูกธนูพุ่งเสียบเข้ากลางอกของผม ความคิดในหัววิ่งพล่านหาทางหนีทีไล่พัลวัน ผมรีบยกมือซ้ายขึ้นมาลูบต้นคอและแผลที่แขนเบาๆ แสร้งทำเป็หัวเราะแห้งๆ แก้ต่างอย่างใจเย็น
"อ๋อ... ไม่มีอะไรมากหรอกครับน้าอร เมื่อเช้าตรู่ผมตื่นเช้าเลยลงไปเดินเล่นสูดอากาศในสวนหลังบ้านน่ะครับ แล้วพอดีกิ่งต้นเฟื่องฟ้าข้างกำแพงมันแหลมและรกยื่นออกมาเกี่ยวเอาตอนผมก้มลงไปดูดอกไม้น่ะครับ สวนชื้นๆ ตอนเช้ามันค่อนข้างรก เดี๋ยวสายๆ วันนี้ผมว่าจะหาเวลาไปตัดแต่งกิ่งมันออกให้เรียบร้อยครับ จะได้ไม่มีใครโดนเกี่ยวอีก"
น้าอรหรี่ตาแคบลงจ้องมองผมนิ่งสนิท รอยยิ้มมุมปากของเธอดูเยือกเย็นและแฝงเลศนัยลึกซึ้งจนผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ที่แผ่นหลัง "งั้นเหรอจ๊ะ... เดินเล่นสวนหลังบ้านตอนเช้าตรู่เชียว ขยันจริงๆ นะ... แต่น้าจำได้ว่าต้นเฟื่องฟ้ามุมนั้นน้าเพิ่งให้คนสวนมาตัดแต่งจนเกลี้ยงเกลาเมื่อวันก่อนนี่นา ไม่น่าจะมีกิ่งยื่นมาเกี่ยวคนตัวโตๆ อย่างภัทรได้นะ"
คำพูดสวนกลับของน้าอรทำเอาผมกลืนน้ำลายเอื๊อก หัวสมองแทบะเิกับการหาคำแก้ตัวใหม่ ทว่าความตึงเครียดกลับพุ่งสูงขึ้นไปอีกเมื่อน้าอรหันไปกวาดสายตาจ้องมองมีนที่นั่งตรงข้าม
"แล้วน้าจำได้ว่าเมื่อคืนได้ยินเสียงแปลกๆ ตึกตักๆ ดังมาจากชั้นสองแถวห้องนอนมีนกับเตยดังลอดลงมาตั้งนาน น้าเกือบจะหยิบไม้เบสบอลเดินขึ้นมาดูแล้วเชียว นึกว่ามีขโมยแอบปีนขึ้นคฤหาสน์เราซะอีก... แถมภัทรที่ควรจะนอนหลับอยู่ที่โซฟาห้องทำงานชั้นล่างก็ไม่ได้ยินอะไรเลยเหรอจ๊ะ?"
คำถามจงใจโยนหินถามทางนั่นทำให้หัวใจของผมเต้นสะดุดกึก น้าอรจงใจพุ่งเป้ามาที่ผมอย่างเห็นได้ชัด การที่เธอกล่าวถึงโซฟาห้องทำงานชั้นล่างแสดงว่าเธอกำลังสงสัยเื่การนอนของผมและความเคลื่อนไหวที่ผิดวิสัยเมื่อคืน
*เคร้ง!*
เสียงช้อนโลหะในมือของมีนลื่นหลุดจากมือตกกระทบขอบชามกระเบื้องเคลือบดังสะท้อนก้องห้องอาหาร มีนหน้าซีดเผือดเป็กระดาษ ปากคอสั่นพยายามอ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา ร่างของเธอสั่นเทาจนเห็นได้ชัด น้าอรหันไปจ้องมองลูกสาวคนเล็กของพี่สาวอย่างเขม็ง สายตาเต็มไปด้วยการจับผิดและคาดคั้นความจริง
เตยเห็นท่าไม่ดี รีบก้าวเท้าสืบเข้ามาข้างโต๊ะอย่างรวดเร็ว เธอหยิบแก้วน้ำส่งให้มีนแล้วเอ่ยปากแก้ต่างด้วยน้ำเสียงฉะฉานมีน้ำหนักช่วยลดความตึงเครียดลง
"มีนเป็อะไรไปจ๊ะ มือไม้สั่นเชียว... อ๋อ น้าอรคะ เื่เสียงตึกตักเมื่อคืนน่ะเป็เพราะเตยเองค่ะ พอดีเมื่อคืนเตยกับมีนอยู่คุยงานกลุ่มเื่รายงานวิชาสัมมนาของมหาวิทยาลัยกันจนดึกดื่น แล้วเตยซุ่มซ่ามทำกองเอกสารหนังสืออ้างอิงและกล่องกระดาษขนาดใหญ่หล่นกระจัดกระจายเสียงดังน่ะค่ะ ต้องขอโทษน้าอรด้วยนะคะที่ทำให้ตื่นกลางดึกและกังวลใจ"
คำชี้แจงอย่างมีสติของเตยช่วยประคองบรรยากาศเกือบพินาศให้เบาบางลง มีนรีบพยักหน้ารับคำอย่างลนลาน "ค่ะ... ใช่ค่ะน้าอร พอดีทำรายงานกันดึกมากไปหน่อย... มีนเลยง่วงนอนและเวียนหัวนิดหน่อยค่ะช้อนเลยหลุดมือ"
น้าอรปรายสายตามองเตยสลับกับมีนอย่างช้าๆ แววตาคมคู่นั้นยังคงมีความคลางแคลงใจฉายชัดอยู่ลึกๆ ทว่าเธอกลับไม่ซักไซ้ไล่เลียงต่อในทันที เธอเพียงพยักหน้ารับรู้เบาๆ ก่อนจะตักอาหารทานต่อประหนึ่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกโล่งอกเลยแม้แต่น้อย มันกลับเหมือนความสงบก่อนพายุใหญ่จะพัดกระหน่ำทำลายล้างทุกสิ่งเสียมากกว่า
มื้อเช้าที่ตึงเครียดผ่านพ้นไปราวกับเวลาผ่านไปเป็ศตวรรษ ผมเดินเลี่ยงออกจากโต๊ะอาหารตรงเข้าไปในห้องครัวด้านหลังคฤหาสน์ทันทีเพื่อหาน้ำดื่มล้างคอที่แห้งผากจากความกดดันสะสม ในหัวสมองของผมยังคงเต็มไปด้วยความกังวลร้อยแปดพันเก้าเกี่ยวกับสายตาจับผิดของน้าอร
ห้องครัวยามนี้เงียบสงัด ปราศจากร่างของป้าสายใจแม่ครัวใหญ่ (แม่ของเตย) ที่น่าจะเดินทางออกไปจ่ายตลาดซื้อวัตถุดิบสดมาเตรียมทำอาหารมื้อกลางวัน คงเหลือเพียงความร้อนจางๆ จากเตาอบขนาดใหญ่และเตาแก๊สที่เพิ่งเสร็จสิ้นหน้าที่ กลิ่นขนมปังอบอวลหอมเนยสดอุ่นๆ ฟุ้งกระจายขัดกับบรรยากาศอันหนาวเหน็บตึงเครียดในหัวใจของผม
ผมเปิดตู้เย็นหยิบเหยือกน้ำส้มคั้นสดออกมา เทใส่แก้วแก้วทรงสูงอย่างระมัดระวังเพื่อระงับความสั่นเทาของมือ ทันใดนั้นเอง ลมเย็นวูบหนึ่งก็พัดผ่านแผ่นหลังของผมพร้อมกับเสียงฝีเท้าเบาหวิวราวปุยฝ้ายที่ก้าวเดินตามเข้ามาเงียบกริบ
*ตึก... ตึก...*
ผมหมุนตัวกลับมาทันทีตามสัญชาตญาณระแวดระวังภัย และพบร่างของน้าอรยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวไม้บิวต์อินหรูหราอยู่ข้างเตาอบขนาดใหญ่ เธอขวางทางออกเดียวของผมเอาไว้อย่างมิดชิด รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าสวยสะดุดตาของน้าอรในวัยสามสิบหกปีไม่มีความอบอุ่นแฝงอยู่เลย มันคือรอยยิ้มของพรานเบ็ดที่จ้องมองปลาตัวโตที่กำลังติดเบ็ดดิ้นพล่าน
"น้าอร..." ผมพยายามคุมโทนเสียงให้เรียบนิ่งเป็ธรรมชาติที่สุด วางเหยือกน้ำส้มลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ "มีอะไรให้ผมช่วยในครัวหรือเปล่าครับ?"
น้าอรไม่ตอบคำถามในทันที เธอค่อยๆ สืบเท้าก้าวเดินเข้ามาหาผมช้าๆ ทีละก้าวอย่างเนิบนาบ เสียงรองเท้าแตะหนังเนื้อนุ่มกระทบพื้นหินอ่อนดัง *ตึก... ตึก...* สม่ำเสมอสะท้อนในความเงียบสงัดของห้องครัว ทุกย่างก้าวที่เธอขยับเข้ามาใกล้สร้างแรงกดดันมหาศาลล้อมกรอบตัวผมจนรู้สึกหายใจอึดอัด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกกุหลาบป่าที่เปี่ยมด้วยความเย้ายวนปนสุขุมลึกลับแบบผู้ใหญ่ของเธอโชยเข้าจมูกของผมอย่างรุนแรง
จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงคืบ น้าอรหยุดยืนตรงหน้าผม สายตาของเธอมองตรงช้อนขึ้นสบตากับผมอย่างคมนิ่งและลึกซึ้ง แววตานั้นมีความดุดันและแข็งกร้าวปนความเ็ปบางอย่างที่ซ่อนเร้น มือเรียวบางนุ่มนวลทว่าเย็นชืดของเธอเอื้อมขึ้นมาแตะและจับปรับปกเสื้อยืดสีเทาของผมให้เข้าที่เข้าทางอย่างเชื่องช้า นิ้วชี้เรียวสวยของเธอลากไล้ผ่านแผลข่วนแดงบนลาดไหล่ขวาของผมอย่างจงใจ ััอุ่นชื้นแ่เบาจากปลายนิ้วผ่านเนื้อผ้าทำให้ิัของผมสะดุ้งวาบและหดเกร็งด้วยความระแวดระวัง
"ภัทร..." น้าอรเอ่ยเสียงกระซิบแ่เบาทว่าหนักแน่นและกังวานก้องในโสตประสาทของผม "น้าอรคอยดูแลคฤหาสน์หลังนี้มานาน... น้าอรรู้จักทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังนี้ดี รวมถึงรู้ด้วยว่า... อะไรที่มันผิดปกติและไม่ควรเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้"
ผมยืนนิ่งขึงดั่งเสาหินสะกดลมหายใจ แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นกาฬที่เริ่มผุดซึมออกมาเต็มเสื้อยืดสีเทา ั์ตาเรียวคมของน้าอรจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมราวกับพยายามจะสแกนหาเศษเสี้ยวความผิดบาปที่ผมซ่อนไว้ใต้สมอง
"อย่าทำอะไรให้คุณเกดเสียใจนะภัทร..." น้าอรเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงต่ำและเย็นะเืจนน่าใจหาย นิ้วมือของเธอเลื่อนมากระชับปกเสื้อยืดของผมแน่นขึ้นเล็กน้อยคล้ายขู่เข็ญทางอ้อม "คุณเกดเขาทำงานเหน็ดเหนื่อยเพื่อสร้างครอบครัวนี้ขึ้นมา และเขาเป็พี่สาวที่ดีที่สุดของน้า... น้าอรคอยเฝ้ามองดูภัทรอยู่นะจ๊ะ และน้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายความสุขและความสงบสุขของพี่เกดเด็ดขาด... เข้าใจที่น้าพูดใช่ไหมจ๊ะ?"
ความตื่นเต้นที่แฝงไปด้วยความกลัวสะท้านแล่นกระตุกหัวใจของผมจนเต้นรัวเร็วอย่างคุมไม่อยู่ น้าอรยืนอยู่ชิดตัวผมมากจนผมััได้ถึงอุณหภูมิร่างกายและความนุ่มหยุ่นจากเนินอกของเธอที่เฉียดผ่านต้นแขนของผมยามเธอขยับตัวเตือนสติ คำพูดของเธอมีความหมายเคลือบแฝงชัดเจนว่าเธอรู้แล้ว... หรืออย่างน้อยที่สุดก็สงสัยในพฤติกรรมระหว่างผม มีน และเตยอย่างรุนแรง
ผมกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงลำคอ บังคับเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นระริก "ครับน้าอร... ผมเข้าใจดีครับ ผมแต่งงานกับเกดเพราะผมรักเธอ และผมไม่เคยคิดจะทำให้เกดต้องเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียวครับ น้าอรสบายใจได้"
น้าอรปล่อยมือออกจากปกเสื้อของผมช้าๆ เธอยิ้มหวานหยดย้อยประหนึ่งน้ำผึ้งอาบยาพิษ พลางตบลงบนบ่าแกร่งของผมเบาๆ สองสามที "ดีจ้ะ... พูดแบบนี้น้าอรค่อยสบายใจหน่อย... ทานน้ำส้มให้อร่อยนะภัทร"
เธอหมุนตัวก้าวเดินออกจากห้องครัวไปอย่างนิ่มนวล ปล่อยให้ผมยืนพิงเคาน์เตอร์ลูบหน้าอกสูดอากาศหายใจเข้าปอดลึกๆ ราวกับคนที่เพิ่งรอดชีวิตจากการจมน้ำลึก
ในขณะที่ผมกำลังยืนจมอยู่กับความกังวลปนหวาดกลัวในห้องครัวหลังน้าอรเดินจากไป เสียงฝีเท้าเร่งรีบอีกคู่หนึ่งก็ดังเข้ามาใกล้ พร้อมกับการปรากฏตัวของเตยที่ก้าวพรวดเข้ามาในครัวอย่างเร่งรีบ
"พี่ภัทร!"
เตยส่งเสียงเรียกเบาๆ พลางกวาดสายตามองรอบครัวเพื่อตรวจดูความปลอดภัย เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เธอจึงก้าวเข้ามาประชิดตัวผมทันที แววตาเรียวดุดันของเธอยังคงซ่อนประกายความเฉลียวฉลาดระแวดระวัง
"เมื่อกี้เตยเห็นน้าอรเดินหน้านิ่งออกจากครัวไป... ยายป้าอรเริ่มจับผิดสงสัยพี่หนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วใช่ไหมคะ?" เตยกระซิบถามอย่างร้อนใจ ท่าทางห้าวๆ ลุยๆ ของเธอเปลี่ยนเป็ความจริงจัง
ผมพยักหน้ารับอย่างเหนื่อยอ่อน "ใช่... น้าอรเตือนพี่ตรงๆ เลยว่าอย่าทำให้เกดเสียใจ และเขาบอกว่าเขาเฝ้าดูพี่อยู่ตลอด รอยแผลที่แขนกับเสียงเมื่อคืนน้าอรจับตาดูหมดเลย พี่รู้สึกว่ากำแพงความลับของเราเริ่มมีรอยร้าวแล้วล่ะเตย"
เตยเม้มริมฝีปากแน่น แววตาสีเข้มวาววับขึ้นอย่างตัดสินใจเด็ดขาด "ไม่ต้องกังวลไปค่ะพี่ภัทร... เตยไม่ยอมปล่อยให้ความลับนี้แตกง่ายๆ หรอก เื่นี้มันสนุกเกินกว่าจะจบลงตอนนี้ อีกอย่างเตยมีแผนแล้ว... ตอนนี้เตยกำลังจะดึงตัวมีนออกไปข้างนอกคฤหาสน์ค่ะ อ้างว่าจะไปซื้ออุปกรณ์ทำรายงานเพิ่มและไปเดินห้างสลัดความเครียดกันสองคน น้าอรจะได้ไม่มีโอกาสมาดักซักถามมีนตอนที่พี่ไม่อยู่ มีนเป็คนอ่อนไหวและเก็บความรู้สึกไม่เก่ง ถ้าน้าอรดักถามมีนเดี่ยวๆ มีนต้องร้องไห้หลุดปากสารภาพหมดแน่"
ผมมองเตยด้วยความรู้สึกขอบคุณลึกซึ้งในความแกร่งและกล้าหาญของเด็กสาวคนนี้ เธอไม่เพียงแต่เป็คู่ขารักที่เร่าร้อนถึงใจบนเตียงเท่านั้น แต่ยังเป็เพื่อนร่วมทีมเก็บงำความลับอันตรายที่ฉลาดเป็กรด
"ขอบใจมากนะเตย... ถ้าไม่ได้เตยช่วยแก้ต่างมื้อเช้าและพามีนเลี่ยงออกไป พี่คงแย่แน่ๆ" ผมเอ่ยจากใจจริง
เตยขยับยิ้มยั่วบางๆ ที่มุมปาก แววตาคมสะท้อนความสวาทที่เย้ายวนแวบหนึ่ง เธอขยับก้าวเข้ามาใกล้เบียดท่อนแขนเรียวเข้ากับเอวของผม แอบส่งสายตาลึกซึ้งมีความหมายและตบมือลงบนหน้าท้องแกร่งของผมเบาๆ ผ่านเสื้อยืด "เื่เล็กน้อยค่ะพี่ภัทร... พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่คะ อีกอย่าง... พี่ภัทรดุเด็ดเผ็ดมันสู้ตายขนาดนั้น เตยจะยอมปล่อยให้พี่โดนเขี่ยทิ้งได้ยังไงกันล่ะคะ... ไว้พวกเราหาโอกาสเหมาะๆ ที่น้าอรกับคุณเกดไม่อยู่จัดหนักกันอีกรอบดีกว่าค่ะ"
เสียงฝีเท้าของมีนเดินเข้ามาสมทบที่หน้าโถงกลางบ้านขัดจังหวะบทสนทนา เตยรีบสลัดตัวถอยห่างจากผมทันที ปรับเปลี่ยนสีหน้าท่าทางเป็ปกติในเสี้ยววินาที แล้วหันไปะโบอกมีนร่าเริง
"มีน! ทางนี้จ้า! เตยขออนุญาตคุณแม่กับน้าอรเรียบร้อยแล้ว เรารีบออกไปซื้อของทำรายงานกันเถอะ เดี๋ยวสายๆ รถจะติดนะ!"
เตยหันมาส่งสายตาสุดท้ายให้ผม เป็สายตาที่รู้กันว่า 'ฉันช่วยพี่ไว้แล้วนะ' ก่อนจะจูงมือมีนเดินแกมวิ่งออกจากประตูคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ความเงียบงันสลัดความตึงเครียดกลับมาล้อมตัวผมอีกครั้งในห้องโถงกลางบ้านที่กว้างใหญ่จนน่าใจหาย
่เวลาบ่ายคล้อยของวัน แสงแดดจัดจ้าเริ่มเปลี่ยนโทนสีเป็สีส้มอบอุ่นอ่อนแรง ลมพัดเอื่อยๆ เฉื่อยชาโชยพัดผ่านยอดไม้ในสวนหลังบ้านส่งเสียงซ่าๆ สม่ำเสมอชวนให้รู้สึกผ่อนคลายความเครียดสะสมตลอดทั้งวันลงได้บ้าง
เกดส่งข้อความสั้นๆ มาทางไลน์บอกว่าวันนี้ติดประชุมด่วนกับลูกค้าต่างชาติและต้องร่วมทานมื้อค่ำเพื่อเจรจาธุรกิจต่อ อาจจะกลับถึงบ้านดึกมากหรือแทบไม่มีเวลากลับมาทานข้าวเย็นด้วย ผมพิมพ์ตอบตกลงสั้นๆ ไปด้วยความอึดอัดใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและภาพเรือนร่างงามสะพรั่งของลูกสาวเธอสองคนยังคงติดตาและหลอกหลอนจิตใจผมอยู่ลึกๆ
เพื่อลดความฟุ้งซ่านและผ่อนคลายสมองที่เหนื่อยล้าจากศึกตึงเครียดรอบตัว ผมจึงตัดสินใจเดินทอดน่องออกไปสูดอากาศในสวนหลังบ้าน ทางเดินหินแกรนิตปูทอดยาวผ่านซุ้มไม้เลื้อยต้นการเวกที่กิ่งก้านหนาทึบและหักพังบางจุดจากการปีนหนีของผมเมื่อเช้า ผมก้มมองเศษใบไม้แห้งและร่องรอยกิ่งหักบนระแนงไม้เลื้อยด้วยความรู้สึกหวาดเสียวสันหลังวูบวาบ พลางภาวนาไม่ให้น้าอรเดินมาสังเกตเห็นร่องรอยตรงนี้เด็ดขาด
ผมเดินก้าวต่อผ่านแปลงดอกไม้ประดับหลากสีสัน ลมพัดโชยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของธรรมชาติยามบ่ายช่วยปัดเป่าความกังวลในอกออกไปได้บ้าง ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะสูดหายใจเข้าลึกเพื่อผ่อนคลายความเครียดอยู่นั้น...
พลันก้นบึ้งของความรู้สึกและประสาทััสัญชาตญาณของผมก็กระตุกวาบ!
ความเย็นะเืแล่นพุ่งพรวดขึ้นมาจับที่แผ่นหลังและต้นคอของผมกะทันหันอย่างไม่มีสาเหตุ ร่างกายหดเกร็งตึงเครียดขึ้นมาในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกอึดอัดราวกับถูกจับจ้องมองจากสายตาบางคู่ที่คมกริบและไม่เป็มิตรกำลังจ้องเขม็งสะกดรอยตามพฤติกรรมของผมอยู่จากมุมสูง...
ผมสะดุ้งหยุดฝีเท้าลงนิ่งสนิท ท่ามกลางเสียงใบไม้ไหวเอนในสวนที่เงียบสงัด ค่อยๆ ตัดสินใจเอี้ยวตัวและแหงนใบหน้ามองขึ้นไปยังระเบียงกระจกชั้นสองของคฤหาสน์หลังโตอย่างช้าๆ ด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึกอีกรอบ
และแล้ว... ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เืในกายของผมเย็นเฉียบจนแทบจะกลายเป็น้ำแข็งในทันที!
บนระเบียงทางเดินชั้นสองสูงตระหง่าน ร่างของน้าอรยืนกอดอกนิ่งเงียบดั่งรูปปั้นไร้ชีวิตอยู่หลังขอบระเบียงปูนปั้นสีขาวสะอาด เธอไม่ได้หลบสายตาหรือมีท่าทีตื่นตระหนกที่ถูกผมจับได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวเล็กทว่าคมปลาบราวกับใบมีดโกนของน้าอรจ้องเขม็งตรงดิ่งลงมาประสานสายตากับผมโดยตรง แววตานั้นนิ่งสนิท เ็า และเปี่ยมด้วยรังสีแห่งการคุกคามจับผิดอย่างไม่มีการปิดบังใดๆ อีกต่อไป
สายลมบ่ายพัดผ่านร่างของเธอกลบเสียงถอนหายใจของผม น้าอรยืนนิ่งสงบกอดอกจ้องประสานสายตากับผมนิ่งนานหลายนาทีอย่างจงใจ ไร้ซึ่งรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษอย่างเคย มีแต่ความเย็นเหยียบคมกริบที่ส่งผ่านมาทางสายตาที่ไม่มีการกะพริบ ราวกับเธอกำลังส่งสัญญาณเตือนรบครั้งสุดท้ายว่า... เธอรู้ความลับอันโสมมทั้งหมดแล้ว และเธอกำลังรอเวลาที่เหมาะสมในการลงทัณฑ์กระชากหน้ากากของผมออกอย่างเืเย็น
ผมขนลุกซู่ไปทั้งตัว ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวก้าวไม่ออก ตระหนักได้อย่างแจ่มชัดแก่ใจในวินาทีวิกฤตนี้ว่า... กำแพงความลับที่ผมพยายามปกปิดอย่างระมัดระวัง กำลังเริ่มเกิดรอยร้าวลึกรุนแรงและจะไม่มีวันประสานกลับคืนมาได้อีกแล้ว และหายนะอันน่าสะพรึงกลัวกำลังคืบคลานเข้ามารอคอยทำลายล้างตัวผมในอีกไม่ช้า!
1K
