มิราใจไหวเอนทว่าโยดากลับยิ้มเ้าเล่ห์
“เ้าัหน้าหล่อ อย่าเยอะ” ส่งกระแสจิตให้ั
ัยักคิ้วเอื้อมมือเขย่าหัว โยดาอย่างแรง
“ฉันเอ็นดูแกจริงๆ เลยเ้าแมวหน้าเกาหลี” โยดาหัวสั่นหัวคลอน เผลอร้องแม้ว
“คุณัชอบแมวหรือคะ” มิราแก้เก้อทั้งๆ ที่คิดว่าจะได้ยิน ประโยคอื่นจากั
“ชอบครับ เดี๋ยวผมจะขอ นายหัสนัยเอาเ้านี่ไปเลี้ยงถ้าเขาให้” โยดา เผ่นกลับไปทันที
“อ้าวโยดาจะหนีไปไหน” มิราขำท่าทีหวาดกลัวของโยดา
“คงไม่หนีหรอกคง ไปเตรียมตัวร่ำลาสาวๆ แถวนี้เตรียมไปอยู่กับผม เ้าแมวหน้าตาเกาหลีแบบนี้เ้าชู้ไม่ใช่ย่อย” มิราปิดปากหัวเราะรู้สึกขำจริงๆ
“ผมอยู่รอนายหัสนัยนั่นได้ไหมจะได้คุยเื่ความปลอดภัยของคุณ” มิราอ้าปากจะทักท้วง
“สวัสดีคร้าบบบบคุณมิรา อ้าวคุณั ก็อยู่ด้วย ว้าเสียดายจังเฮงไม่ได้ซื้อขนมมาฝากคุณ ั” เฮงหน้าตาใสซื่อ เดินเข้ามาข้างใน
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวคุณมิราก็ทำของว่างให้ผม เพราะเราสองคนญาติดีกันแล้ว” เฮงทำหน้าเลิกลักเหมือนกับจะถามว่าผมตกข่าวอะไรหรือเปล่า
มิรายิ้ม
“แล้วขนมของเฮงละครับ” เฮงยกถุงขนมขึ้นมาตรงหน้า ัเดินเข้าไปหยิบถุงขนมขึ้นมาดู
“โอ้โห้ ขนมถ้วย ของโปรด” ดวงตาสีเขียวเข้มวาววับ เฮงยื้อถุงขนมไว้ไม่ยอมปล่อยั แกล้งปล่อยถุงขนมก่อนจะกระชากถุงขนมจนเฮงเซถลา แต่ก็ไม่ล้ม
มิราฉวยโอกาสหยิบถุงขนมมาไว้ในมือถลึงตาใส่ั
“มิราเอาไปใส่จานให้ค่ะ” เดินไปที่ครัว จัดขนมใสจาน เฮงเดินไปช่วยจัดขนมที่ครัว
“มิราคุณรู้หรือยัง ดอกกล้วยไม้ ความหมายของมันคืออะไร” มิราเงยหน้าขึ้นจากการจัดขนม
“ยังเลยค่ะ” มิราตอบแบบไม่ได้คิดอะไร ัสีหน้าสลดลง
“ฉันไม่อาจห้ามใจให้คิดถึงเธอได้” ัพูดขึ้นเบาๆ จนเกือบเป็กระซิบ
มิราได้ยินแต่ไม่รู้ว่าัพูดอะไร
“คุณัว่าอะไรนะคะ”
“ไม่มีอะไร ครับเอาไว้คุณมิรา มีเวลาหาความหมายของมันเมื่อไหร่ก็จะรู้ ว่าผมพูดอะไร”
“คุณมิราครับ ลองชิมขนมดูสิครับ” เฮง ตัดบท มิราหันมายิ้มกับเฮง
ันั่งนิ่งสับสนกับความคิดย้อนแย้งในตัวเอง โยดาเดินโฉบฉายมาอย่างใจเย็น
แกว่งหางปัดัให้รู้สึกตัว
“เ้าั หน้าจีน (เลือกเอามาร์ค หรวน หลิน Fcหรือว่าเฉินซิงซวี่) เลิกมโนได้แล้ว” ัยกมือขึ้นตบหัวโยดาเบาๆ แต่โยดาสะดุ้ง
มิรายกขนมถ้วยมาว่างที่โต๊ะเฮงตามมาติดๆ ถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ มิรา
โยดากระโดขึ้นไปนั่งข้างมิราบ้างเฮงเห็นโยดาถึงกับร้องจ๊าก
“มันจะกัดไหมครับ”
“อ๋อเ้าแมวหน้าเกาหลีตัวนี้มันไม่กัดหรอก แค่ หยิกนิดหยอกหน่อยตามประสาแมวปากมาก” โยดา หลุบตาต่ำมองหน้าั
การจะกินอะไรให้อร่อยนั้นขึ้นอยู่ว่าเรากินอยู่กับใคร ขนมถ้วยของเฮงจึงหมดไปอย่างง่ายดายแม้กระทั่งโยดาก็ยังกินขนมถ้วยเมื่อ ัแบ่งให้กิน
โอ้หวานลิ้นกินไปใจก็สั่น
ทั้งหวานมันรสอร่อยน้อยที่ไหน
จะละเมียดกลืนกินให้ไยไพ
ก็เมื่อใจอยู่กับน้องหมายปองนาง
หัสนัยไม่กลับเข้าบ้านโยดาเดินวนเวียนในบ้านของมิรา คุณหมอหัสนัยมีผ่าตัดด่วน ใบหน้าเคร่งเครียดอยู่ในห้องผ่าตัดข้าวเย็นยังไม่ได้แตะ
ัขอตัวกลับ เฮงตามออกไปติดๆ โยดานั่งมองหน้ามิราอยู่ตรงนั้นมิราลูบหัวโยดาอย่างอ่อนโยน เ้าแมวหน้าเกาหลี หลับตาพริ้ม
มิราอาบน้ำเตรียมตัว เข้านอนโยดาตามมาติดๆ โยดาหันมาอุ้มโยดาแนบอก
“ไปนอนด้วยกันรอเ้านายสุดที่รักของแก” โยดายิ้มในหน้า ัแอบมองอยู่อีกฝั่งของถนนหน้า บ้านของมิราด้วยความเป็ห่วง เห็นแบบนั้นจึงส่งกระแสจิต ดักคอโยดา
“ไอ้แมวหน้าเกาหลี อย่าลามปราม”
“เื่ของฉัน”
“นายนี่ว่าแต่เขาอิเหนาเป็เอง”
“ฉันไม่ได้แอบหลงเพ้อพกเหมือนนาย นายัหน้าจีน” โยดาเผลอแลบลิ้นออกมาลืมหุบลิ้นเข้าไป มิราขำจนท้องแข็ง
มิรานอน หลับตาแสนสบายบนที่นอนเสียงกระดิ่งลมสั่นเบาๆ เหมือนจะกล่อมนอนลมเย็นปะทะ ผิวกายเบาสบายในชุดผ้าแพรบางเบา
โยดาที่บัดนี้กลายเป็หนุ่มหล่อใบหน้าเหมือนอีจงซอก ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมิราเบาสุดเบา
“ฝันดีคนสวย ราตรีสวัสดิ์ นิทราสวัสดิ์” ฉับพลันร่างหนุ่มหล่อก็กลายเป็แมวตัวเดิมนอนขดตัวลงข้างๆ มิราหลับตาเปี่ยมสุข
1K
