[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า

บทที่ 40 คนนี้ไฉ่ไป๋เทามีปัญหา

แต่เมื่อเธอเห็นถังโย่วโย่วกลับไปติดป้ายเลขสิบลงบนหยกปลอมอันนั้น เธอก็หัวเราะไม่ออก

ทำไมถึงเป็นแบบนี้!!

สีหน้าของไช่ไป๋เถาค่อย ๆ แข็งค้าง

เธอไม่เคยได้ยินเรื่องราวของถังโย่วโย่วในการประมูล และไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับถังโย่วโย่วในสถานที่ประมูลอัญมณี

เธอคิดเพียงว่าถังโย่วโย่วเป็นเด็กหัวทึบที่ไม่รู้เรื่องอะไร

เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าถังโย่วโย่วสามารถระบุสีของหยกดิบด้วยตาเปล่าได้

ถ้าจะโทษก็ต้องโทษหยกปลอมที่ข้างในมันดูปลอมเกินไป

มัวแต่ทำภายนอกให้เหมือนจริง แต่กลับลืมเรื่องสีภายในเสียสนิท

"อาจารย์ หนูติดแล้วค่ะ"

ถังโย่วโย่วเอียงหน้ากลม ๆ ของเธอมองผู้เฒ่าอวี้แล้วพูดอย่างนุ่มนวล

ผู้เฒ่าอวี้กำลังสูบบุหรี่ เมื่อได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่วเขาพ่นควันออกมาแล้วหันไปพูดกับผู้เฒ่าไช่ว่า "ศิษย์ของฉันติดแล้ว ตาแก่ไช่ ลองไปตรวจสอบดูเถอะ"

"ได้"

ผู้เฒ่าไช่พยักหน้า

ในตอนนี้ ผู้คนรอบข้างที่เมื่อครู่กลั้นหายใจ พอได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่วก็รู้สึกประหลาดใจ

"นี่... เร็วขนาดนี้เลยหรือ?"

“ไม่จริงมั้ง เร็วขนาดนี้เลย?”

“ใช่ นี่มันตั้งสิบก้อนเชียวนะ”

"......"

ต้องบอกว่าพรสวรรค์ของถังโย่วโย่วแข็งแกร่งจริง ๆ

ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เธอจัดเรียงลำดับหยกดิบทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

แถมยังไม่มีท่าทีลังเลเลยแม้แต่น้อย

ด้วยความเร็วแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงความถูกต้องของการจัดเรียงลำดับ แค่ความมั่นใจนี้ก็อาจจะหาได้ยากในการแข่งขันประมูลหยกครั้งนี้

เพราะการแข่งขันประมูลหยกนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย หากดูหยกดิบผิดไปแค่ก้อนเดียวก็อาจจะตกรอบได้ ดังนั้นผู้เข้าแข่งขันอาจจะต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงหรือนานกว่านั้นในการตรวจสอบหยกแต่ละก้อน

ความเร็วของถังโย่วโย่วทำให้พวกเขาตกใจจริง ๆ

การตัดหยกตรวจสอบครั้งนี้เป็นฝีมือของผู้เฒ่าไช่เอง

เขาตัดหยกตามลำดับทีละก้อน

หยกดิบเหล่านี้เป็นของตระกูลไช่ ดังนั้นจะเปิดอย่างไรก็ไม่ต้องพิถีพิถันมากเพราะเป็นการฝึก

แต่เนื่องจากผู้เฒ่าไช่เชื่อใจถังโย่วโย่วมาก

ดังนั้น เมื่อตัดหยกดิบสามก้อนแรกที่ถังโย่วโย่วแปะป้ายไว้แล้ว เขาก็ยังคงใช้มุมมองที่เป็นมืออาชีพ ใช้เทคนิคที่แม่นยำ ตัดหยกในตำแหน่งที่ดีที่สุด

“ตัดแล้ว!”

เมื่อเห็นหยกก้อนแรก หน้าตัดแบบขวางแสดงให้เห็นถึงสีเขียวที่ใสสะอาด เมื่อส่องไฟฉายเข้าไปจากหน้าตัด จะเห็นเป็นสีเขียวที่ใสเหมือนแก้ว นี่คือหยกแก้ว

“เป็นหยกแก้วจริง ๆ ด้วย!”

“ก้อนแรกก็เป็นหยกแก้วแล้ว ดูจากลักษณะแล้วก็ไม่เลวเลยนะ”

“คุณภาพของหยกดิบอันนี้ใช้ได้เลย”

“......”

ผู้คนต่างพูดคุยกันเบา ๆ

สำหรับผลลัพธ์นี้ ผู้เฒ่าไช่ก็พอใจมาก

เขาไม่ได้มองผิดคน ถังโย่วโย่วไม่เสียหน้าจริง ๆ

หลังจากนำหยกดิบที่ตัดแล้วออกไป ผู้เฒ่าไช่ก็เริ่มตัดก้อนที่สอง

แต่พอถังโย่วโย่วได้ยินคำพูดของพวกเขากลับไม่มีความรู้สึกอะไรเลย อาจจะเป็นเพราะเมื่อวานผู้เฒ่าอวี้พาเธอไปงานประมูลอัญมณี

การประลองกับหลิวเฉิงในงานประมูลอัญมณีครั้งนั้น ทำให้ถังโย่วโย่วได้เห็นของดี ๆ ไปบ้าง

ดังนั้นหยกดิบของตระกูลไช่ในวันนี้ เมื่อดูจากสีแล้วก็ไม่ได้แตกต่างจากของในงานประมูลอัญมณีมากนัก

เมื่อมีประสบการณ์แล้ว เธอจึงไม่ลังเลรีบติดป้าย

เธอกะพริบตา ขนตาที่หนาและงอนยาวทอดเงาบนเปลือกตา ถังโย่วโย่วตั้งใจดูผู้เฒ่าไช่ตัดหยก

จนกระทั่งเปิดก้อนที่สองได้

“นี่...เป็นหยกแก้วอีกแล้ว!”

การปรากฏตัวของหยกแก้วก้อนที่สองทำให้ทุกคนประหลาดใจ

แต่คุณภาพของหยกแก้วก้อนที่สองนั้นไม่ดีเท่าก้อนแรก

ข้างในมีสิ่งเจือปนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แต่คุณภาพแบบนี้ก็ถือว่าไม่เลว สามารถนำไปแกะสลักเป็นเครื่องประดับเล็ก ๆ ได้

“ในหยกแก้วก้อนนี้มีปุยฝ้ายสีขาวอยู่บ้าง เสียดายจัง ราคาลดลงไปเยอะเลย”

“ศิษย์น้องเล็กคนนี้ยังเด็กแต่ก็มีความสามารถถึงขนาดนี้ นับว่าเก่งกาจแล้ว”

มีคนในกลุ่มพูดออกมาด้วยความเสียดาย

คนที่พูดไม่ใช่ใคร นอกจากไช่หย่งเอิน อาจารย์ของไช่ไป๋เถา

ไช่ไป๋เถาที่ยืนอยู่ข้างไช่หย่งเอินได้ยินเขาชมถังโย่วโย่วก็รู้สึกโกรธมาก

กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

ยัยเด็กตัวดี มันก็แค่บังเอิญเท่านั้นแหละ! มีอะไรให้น่าชื่นชมนักหนา!

ไช่ไป๋เถาอดทนไม่แสดงออก แต่สายตาก็จ้องไปที่ถังโย่วโย่วอย่างไม่ลดละ แฝงไว้ด้วยความเกลียดชัง

ถังโย่วโย่วที่ยืนอยู่บนเก้าอี้ รับรู้ถึงสายตาของไช่ไป๋เถามานานแล้ว

เพียงแต่ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจดูหยกดิบอยู่จึงไม่มีเวลาสนใจเธอ

ตอนนี้ดวงตาโตดำขลับของถังโย่วโย่วจึงมองกลับอย่างไม่เกรงใจ

อะไรกัน? จ้องฉันทำไม!?

มีอะไรให้ดูเหรอ? ดูจากสายตาที่เก็บอาการไม่อยู่ของเธอ ใครไม่รู้คงคิดว่าฉันมีเรื่องแค้นเคืองกับเธอมาตั้งแต่ชาติก่อน

ถังโย่วโย่วไม่เข้าใจ

เธอไปทำอะไรให้ไช่ไป๋เถาคนนี้ไม่พอใจกัน

อีกฝ่ายก็เจอหน้าเธอแค่ไม่กี่ครั้งนี่?

ทำไมคนคนนี้ถึงได้เกลียดเธอขนาดนี้ล่ะ?

หรือว่าจริง ๆ แล้วฉันน่ารักเกินไปจนทำให้คนอื่นอิจฉาเหรอ?

หลังจากนั้น

หยกก้อนที่สาม ก้อนที่สี่ ก้อนที่ห้า ก้อนที่หก...ก้อนที่เก้าก็ถูกเปิดออกอย่างต่อเนื่อง

เมื่อเปิดออกมาแต่ละก้อน

ก็จะทำให้คนอดพูดคุยกันไม่ได้

“คุณภาพของหยกดิบชุดนี้ดีจริง ๆ นะ”

“ใช่ ก้อนที่เก้าก็ยังเป็นของเกรด B ที่มีสีเขียวอยู่บ้าง ดูเหมือนว่าก้อนที่สิบจะแย่ไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว”

ก้อนที่สิบเหรอ?

ในที่สุดก็มาถึงก้อนที่สิบ

ถังโย่วโย่วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกับผู้เฒ่าไช่ว่า “คุณปู่คะ หนูรู้สึกว่าหยกก้อนที่สิบนี้มันแปลก ๆ มันเกินความรู้เรื่องหยกดิบของหนูไปแล้วค่ะ”

“อ้อ? แล้วสืออันรู้สึกว่ามันแปลกตรงไหนล่ะ?” ผู้เฒ่าอวี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถาม

“อาจารย์...ก็มันแปลก ๆ นี่คะ”

ถังโย่วโย่วพูดไม่ออก เธอเพียงแค่บอกว่ามันแปลก ๆ เพราะเธอไม่รู้จะอธิบายยังไง

เมื่อผู้เฒ่าอวี้ได้ยินคำพูดของถังโย่วโย่ว เขาก็เก็บท่อสูบยา แล้วกวาดสายตาผ่านร่างของถังโย่วโย่ว ไปจ้องหยกดิบก้อนที่สิบ

ด้วยประสบการณ์หลายปีของผู้เฒ่าอวี้ เขามองออกได้ทันทีว่าหยกดิบก้อนนี้มีปัญหา

“หึ หยกดิบก้อนนี้ดูเหมือนจะมีปัญหานะ ตาแก่ไช่”

ผู้เฒ่าอวี้หัวเราะเบา ๆ

ผู้เฒ่าไช่ก้มหน้าลงไปดูก็เห็นเหมือนกับที่ผู้เฒ่าอวี้เห็น หยกดิบก้อนนี้เป็นของเกรด C อย่างชัดเจน

ถ้าพูดในวงการก็คือนี่เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น

ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเปิดแล้ว

นี่มันของปลอม จะเปิดไปทำไมกัน

แต่เรื่องนี้กลับร้ายแรงมาก

สีหน้าของผู้เฒ่าไช่เปลี่ยนไปทันที เขาตบเครื่องมือลงบนโต๊ะอย่างแรง

ปัง!

ทุกคนต่างสะดุ้ง

เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงโกรธขึ้นมาล่ะ

ขณะที่ทุกคนยังไม่เข้าใจเรื่องราว ไช่ไป๋เถาที่เห็นว่าเรื่องราวถูกเปิดเผยและแผนการไม่ได้เป็นไปตามที่เธอคิดไว้ก็รู้สึกใจสั่น เธอหันหลังแล้วหาข้ออ้างรีบจากไปเงียบ ๆ

ไม่มีใครสังเกตว่าไช่ไป๋เถาจากไป

แต่ถังโย่วโย่วเห็น

เธอเพียงเม้มปากน้อย ๆ ไม่ได้พูดอะไร

ดูเหมือนว่าไช่ไป๋เถาคนนี้ไม่ปกติแล้ว

“ใครเป็นคนจัดเตรียมหยกดิบชุดนี้! ออกมาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้!” ผู้เฒ่าไช่โกรธมาก

มีคนกล้าสับเปลี่ยนของฝึกหัดที่เป็นหยกดิบโดยพลการ นี่เป็นสิ่งต้องห้ามก่อนการแข่งขัน!

ถ้าจับคนคนนั้นได้ เขาจะไม่มีวันปล่อยคนไปเด็ดขาด