กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่สี่สิบแปด สิ้นสุดการทดสอบของเทงกรี

ตึก ตึก ตึก

ไม่มีอากาศอยู่จริงทุกสิ่งรอบข้างในโลกนี้แท้ที่จริงคือเทงกรี

นั่นคือสิ่งที่ผมรู้ตัว

แต่ตอนนี้เลือดเนื้อของเทงกรีกลายเป็นหัวใจของผมและผมใช้มันสมองที่สุดยอดของเลโอนาร์ดสร้างร่างกายขึ้นมาอีกครั้ง

แม้ผมจะทำอย่างพระเอกโชวเน็นได้ยากในการมั่นใจในตนเองแต่การนึกสภาพร่างก่ายให้ได้อีกครั้งนั้นมาจากการศึกษาวิชาที่ผ่านมาของผมทำให้ผมมั่นใจได้อีกครั้งเมื่อหายใจเอาร่างกายของเทงกรีให้เป็นของผม แบบเดียวกับที่เทงกรีจะสลายร่างของผมไป

ผมลุกขึ้นมาพยายามจะสู้กับเทงกรีอึกครั้งด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าและยอดเขาที่หนาวเหน็บเต็มไปด้วยสีขาวรอบข้างแห่งนี้

“สอบผ่าน ยินดีด้วยเจ้าได้มีชีวิตอยู่รอดต่อไปในครั้งนี้”

ท่านข่านมายืนอยู่ข้างๆผมอีกครั้ง

[เทงกรีคอยได้เสมอจนกว่าเจ้าจะกลับมาใหม่อีกครั้ง]

เสียงของขุนเขาและท้องฟ้ายังคงกระหึ่มอยู่รอบข้าง

ร่างกายผมที่ควรจะรู้สึกอ่อนแอกลับมีพลังอยู่อย่างเต็มเปี่ยม..

เฮ้ย ผมเป็นอะไร

ผมไม่ใช่คนที่ชอบการต่อสู้นะทำไมรู้สึกถึงความต้องการท้าทายเทบงกรีหาที่ตายด้วย?

แต่ร่างกาย..วิญญาณของผมตอนนี้สั่นสะท้านไปหมดไม่ใช่สั่นจากแรงภายนอก แต่สั่นมาจากภายใน

พลังสายฟ้าที่สั่นล้อมรอบตัวของผมอารมณ์ทุกอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมา

ราวกับว่าสายฟ้าและทุกสิ่งรอบข้างเป็นของผมและผมควบคุมได้

และผมหยุดไม่คิดจะสู้กับเทงกรีต่อให้หาที่ตายและหยุดตนเองไว้สัมผัสกับสายลมรอบข้าง

แต่หัวใจสายฟ้าที่เต้นอยู่ภายในร่างกายของผมยังหยุดแทบไม่อยู่

[ฮืมม]                

แค่เสียงฮึมฮัมในลำคอของเทงกรีก็สร้างความสั่นสะเทือนให้กับรอบข้าง

“เทงกรีผิดหวังที่เจ้าไม่เข้ามาสู้ตายกับเทงกรี”

ท่านข่านกล่าวอย่างขบขันในขณะที่เสียงรอบข้างเริ่มเลือนหายไป

“อ๊ะ ผมผ่านการทดสอบเพราะไม่ต่อสู้หรือ?ไม่สมกับเป็นเทงกรีเลยแฮะ” ผมกล่าวอย่างประหลาดใจและตกใจที่ตนเองปากกล้ากว่าปรกติถึงในโลกนี้มันจะปกปิดความคิดไม่ได้ก็เถอะและเสียงหัวเราะของเทงกรีที่เป็นเสียงสายลมและฟ้าร้องของเทงกรี

“เด็กโง่เอ๋ย การทดสอบของเทงกรีไม่มีวันจบสิ้นลงหรอก”

เสวสียงสายลมภูเขาสะเทือนและฟ้าร้องค่อยๆจางหายไปและผมก็พูดต่อจากท่านบรรพบุรุษและเทงกรีเมื่อลืมตาตื่นขึ้น

“ไม่จบจนกว่าเราจะตายไป”

เปรี้ยง

ผมชูมือขึ้นข้างบนและสายฟ้าปล่อยจากมือผมทำให้เพดานของบ้านคุณนายเวลลิงตันมีรอยไหม้และทุกคน..

ไม่สิ คุณโธมัส แอนนาคุณนายเวลลิงตันทำหน้าตกใจเมื่อเห็นผมฟื้นขึ้นมา แม้แต่ศาสตราจารย์ชดมิธรีก็กุมหัวใจตนเองแทบจะสลบไปแทนที่ผมที่ฟื้นขึ้นมาโดยวิลโล่ปิดหูหลบหลังตู้หนังสือจับมันไว้ราวกับมันจะปกป้องเธอจากสายฟ้าได้

ฮืม ว่าแต่ทำไมมีคนมารวมกันเยอะขนาดนี้ล่ะนี่?