"นายจะทำอะไรอ่ะ นี่ๆ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" ฉันพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมกอดของชายตัวสูงใหญ่กว่าฉัน ที่กอดรัดจากด้านหลังที่กอดแน่นเข้าทุกที
"อะไรกันองค์หญิง ให้สามีกอดหน่อยไม่ได้หรอไง..อย่าดิ้นสิ"ฉันก็หยุดดิ้น เขาก็คลายอ้อมแขนออก แล้วก็หมุนตัวฉันให้หันหน้าไปทางเขา เขาจับคางฉันเบาๆ ก่อนจะโยกซ้ายทีขวาที
"วันนี้ไปทำอะไรมาองค์หญิง ทำไมหน้าตามอมแมมขนาดนี้หล่ะหืม" บ่นไปพราง ลูบๆ แก้มไปพราง เพื่อเช็ดคราบดินที่เปื้อนแก้มออก
"คือวันนี้ฉันไปลงสวนปลูกดอกไม้กับคุณย่ามานะ ฮ่าๆๆ "
"ซนจริงเลยนะองค์หญิงของฉัน" เขาจับคางของฉันแล้วค่อยๆ ดันขึ้นให้ใบหน้าเงยขึ้นมอง เขาค่อยๆ โน้มหน้าลงมาประกบจูบริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากของอีกฝ่ายร้อนระอุแต่รสจูบของเขาช่างอ่อนโยนเอามากๆ มือของอีกฝ่ายช่างซุกซนเหลือเกิน มืออุ่นๆ นุ่มใหญ่เลื้อยไปตามเนื้อผ้า ฉันใจึงผลักเขาออก
"ทำอะไรของนายเนี่ย เอามือออกไปเลยนะ"
"อะไรกันองค์หญิง เราไม่ได้ทำการบ้านด้วยกันนานแล้วนะ ไม่คิดถึงสามีบ้างหรอ"
"ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ เนื้อตัวมีแต่เหงื่อด้วยนะ เลอะดินเลอะโคลนมาด้วยอีก นายกล้าหรอองค์ชาย"
"ฮ่าๆๆๆ ก็ได้องค์หญิง งั้นฉันรอองค์หญิงอาบน้ำเสร็จก่อนก็ได้ ฮ่าๆๆๆๆ " เสียงหัวเราะของคนที่คิดว่าตัวเองชนะแล้วดังก้องไปทั่วห้อง ช่างน่านะองค์ชาย ถ้าฉันเคลิ้มไปกับนายละก็มีหวังฉันต้องเสร็จนายอีกแน่ๆ ไม่ทางหรอกยะ
....
6โมงเย็น คนดูแลประจำบ้านพักของฉันกับองค์ชาย ได้นำอาหารมาเสิร์ฟอย่างพร้อมเพียงกัน ฉันอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาองค์ชายที่10 มาแล้ว4เดือนเต็ม เราสองคนยิ่งอยู่ด้วยกันก็ยิ่งรักกันมากขึ้นทุกวัน ทานข้าวเสร็จ ฉันก็ตามเขามานั่งที่โซฟาห้องรับแขก นั่งดูหนังด้วยกันอย่างมีความสุขเสียจริง ถ้าคนข้างๆ ไม่เอ่ยพูดอะไรขึ้นมาอ่ะนะ
"องค์หญิง...เรามาฉีกสัญญาทิ้งดีกว่าไหม" เมื่อคนข้างกายหันมาพูดอย่างจริงจัง
"อื้ม..เอาสิ ฉันอยากฉีกมันมานานแล้วหล่ะ"
ย้อนกลับไปเมื่อ 4 เดือนก่อน....
"พลอย...นี่พลอย.. ตื่นสิตื่น เลิกคลาสแล้วนะจ้า" เสียงเจี๊ยวจ้าวคุ้นๆ หูที่เขย่าตัวฉันให้ตื่น ฉันมักจะนั่งหลับในห้องเรียนตลอด เพราะเลิกงานดึกทุกวัน ่นี้ต้องใช้เงินเยอะด้วย เหลือแค่เทอมเดียวเอง อดทนหน่อยนะนิชญา
ฉัน นิชญา หรือพลอย เรียนอยู่ชั้นปีที่4 สาขาการค้าระหว่างประเทศ ฉันได้ภาษาก็เลยเลือกเรียนพ่วงด้วยที่บ้านเปิดร้านขายของ ที่จริงเป็ร้านที่พ่อกับแม่สร้างขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขา แต่พวกท่านเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทั้งคู่ ร้านนี้เลยตกเป็ของป้าซึ่งเป็ผู้ดูแลแทน ทั้งๆ ที่มันควรจะเป็ของฉันโดยนิตินัย ป้ายังกดขี่ข่มเหงใช้ฉันราวกับทาส ฉันก็เลยตกลงกับป้าว่า เสาร์-อาทิตย์จะไปช่วยขาย่เช้าแค่นั้น และก็เงินในบัญชีของพ่อกับแม่ท่านฝากไว้ให้กับฉัน ป้าก็ริบไปหมดทุกอย่าง ฉันต้องหางานทำั้แ่มอปลายมาใช้จ่ายเบ็ดเตล็ด ส่วนค่าเทอมฉันมักจะสอบชิงทุนเสมอ ถึงจะเหนื่อยแต่ก็ต้องอดทน สักวันฉันจะออกจากที่นี่และมีชีวิตที่ดีกว่านี้
"อือ.. ตื่นแล้วๆ " ฉันลุกขึ้นบิดี้เีไปมา
"พลอยรับงานเยอะไปหรือเปล่า มิกิว่าเหลือไว้สักงานก็ยังดีนะ เดี๋ยวพวกเราก็เรียนจบแล้ว พลอยไปทำงานที่บริษัทของพ่อมิกิไหม มิกิจะได้ให้พ่อหาตำแหน่งดีๆ ให้กับพลอย" มิกิพูดด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไรเลยมิกิ ขอบใจเธอมากนะ ฉันมีที่ที่อยากไปแล้วหล่ะ"
มิกิเพื่อสาวคนสนิทของฉัน เราสองคนเรียนด้วยกันมาั้แ่มอปลาย เธอเป็ลูกคุณหนู บริษัทส่งออกสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในไทยเลยก็ว่าได้ เธอมักจะคอยช่วยเหลือฉันมาตลอดทั้งเื่เรียนและเื่เงิน จนตอนนี้ฉันเกรงใจมิกิมาก เลยมักจะปฏิเสธเธอไป
"อ้าาาา!! สายแล้ว มิกิฉันต้องรีบไปก่อนนะ ไว้เจอกันจ้า" ฉันรีบเก็บหนังสือเข้ากระเป๋า บอกลามิกิและก็วิ่งออกไปทันที วันนี้เข้างานบ่ายสามที่ร้านกาแฟเลิกงานสองทุ่ม จากนั้นเข้างานสามทุ่มที่ผับใกล้ๆ จนถึงตีสาม พรุ่งนี้มีเรียนสิบโมงเช้า โอเคไหวอยู่ ฉันบ่นพึมพำในใจ
"วันนี้คนเยอะจริงๆ เลยนะคะ พี่พลอย" น้องพนักงานพูด
"จ้า เยอะมากๆ "
"เดี๋ยวพี่พลอยไปทำงานต่อหรือเปล่าคะ"
"ไปสิจ๊ะ มีอะไรหรือเปล่า"
"งั้นพี่ไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวพวกเราเก็บกวาดเอง วันนี้เจ๊ไม่เข้าร้านค่ะ" น้องๆ พนักงานหันมาบอก
"ไม่เป็ไรดีกว่า พี่ไม่อยากมีปัญหาทีหลัง" ฉันตอบกลับไปตรงๆ เพราะฉันเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน ตอนนั้นเป็่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยรีบๆ เก็บกวาดร้าน แล้วพนักงานในร้านก็บอกเป็เสียงเดียวกันว่าให้ฉันกลับบ้านไปอ่านหนังสือก่อนได้เลย อีกวันเจ๊ไล่ฉันออกเลยจ้า มีคนไปฟ้องว่าฉันไม่ช่วยงาน รีบกลับบ้าน จำจนถึงทุกวันนี้เลย
....ณ ผับ...
"น้องพลอย ช่วยเอาเหล้ากับมิกซ์เซอร์ไปส่งที่ห้องวีไอพี ชั้น2ให้หน่อยนะ"
"ได้ค่ะพี่"
ก็อกๆๆๆ ก็อกๆๆๆ แอ๊ดดดด--
"เหล้าที่สั่งได้แล้วค่ะ"
"วางตรงนั้นแหละ... อะนี่ทิปนะ วางเสร็จออกไปได้" ชายวางมาดเข้มขรึมโยนเงิน200บาทให้เป็ค่าทิปให้ ก่อนจะไล่ฉันออกไป ในห้องมีผู้ชายทั้งหมด4 คนไม่ค่อยคุ้นหน้าเลยแหะ ทำไมได้ห้องวีไอพีนะเนี่ย สงสัยจะเป็พวกกระเป๋าหนา แต่ในห้องยังไม่มีผู้หญิงนี่นา ฉันเลยเสนอให้
"ลูกค้ามีคนดูแลหรือยังคะ ถ้าสนใจคนไหน แบบไหน บอกฉันได้นะคะ เดี๋ยวฉันไปหามาให้ค่ะ"
"ไม่เป็ไร ฉันไม่้า ฉันมาสนุกกับเพื่อน เธอออกไปได้แล้ว ถ้า้าอะไรเพิ่มฉันจะเรียก"
"เอ่อ...คือ.."
"ฉันบอกว่าให้ออกไปยังไงละ" ชายวางมาดขรึมขึ้นเสียงใส่ฉัน เขาโมโหแล้ว อยากจะด่าย้อนกลับแต่ก็กลัวเจ๊หักตัง
"น้องๆ ออกไปก่อน คือเพื่อนพี่เขาอารมณ์ไม่ค่อยดี ออกไปก่อนๆๆ เร็วๆ "
"ค่ะๆๆ "
ผู้ชายอะไรนิสัยแย่จริงๆ พูดจาห้วนๆ ไม่เพราะเอาเสียเลย ฉันจะไม่เอานายมาเป็ผัวหรอก
37K
