หลังจากที่เ้าซีซวนเดินทางมาที่เรือนเขียนอักษรของจวนจวิ้นอ๋องเพียงผู้เดียวโดยไร้ผู้ติดตามเพราะนางไม่อยากให้ใครรู้ถึงเื่ที่น่าอนาจของตระกูลนางและเื่ที่นางจะร้องขอต่อองค์จวิ้นอ๋องอี้เทียนหลง
“อ๊ะ..อย่านะเพคะ อ่าส์”
เ้าซีซวนชะงักขณะที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปในเรือนเขียนอักษรและยืนรออยู่เงียบๆ คงจะดูไม่ดีหากตนเอะอะโวยวายแล้วเปิดประตูเข้าไป นางยืนรออยู่เงียบๆและรอต่อไป
“อะอ่ะอ๊าส์ อื้มม พระองค์กะก็หม่อมฉันตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้วนะเพคะอย่ารังแกกันนักเลยอ่ะ อ๊า”
“ข้าบอกแล้วไงว่าให้เ้าเรียกข้าว่าอะไร ฟางเอ๋อ”
“ทะทะท่านพี่" อ๊ะ อ่ะ อ๊า อ่าส์ น้องได้ข่าวว่าตระกูลเ้าจริงหรือเพคะ”
“เ้าเข้าใจไม่ผิด”
“แล้วพระชายา?”
“เวลาอยู่กับพี่อย่าพูดถึงเื่ของผู้อื่นเข้าใจหรือไม่”
"อ๊ะ พระชายาก็คือภรรยาของท่านพี่หาใช่คนอื่นไม่”
“นางไม่ใช่แต่เ้าใช่"
"ตอนนี้นางกำลังท้องบุตรของท่านพี่อยู่”
“พี่รับปากเ้าแล้วว่าจะมีแค่เ้าเพียงคนเดียว หากปีนั้นไม่มีเ้า ตอนนี้ก็คงไม่มีพี่
ชีวิตพี่เป็ของเ้า ั้แ่วันที่เ้าได้ช่วยดึงพี่ขึ้นมาจากแม่น้ำหวงเหอ จะให้พี่บอกเ้าอีกซักกี่ครั้ง พี่ก็ยังจะขอบคุณเ้าที่หักกิ่งหลิวช่วยพี่
แต่ช่างน่าเสียดายที่พี่ไร้สติไปเสียก่อน หากพี่มีสติ คงไม่ต้องใช้เวลาถึงสามปีในการตามหาตัวเ้า
ตอนเห็นครั้งแรกเ้าตัวเล็กนิดเดียวรู้หรือไม่ แต่ดูตอนนี้สิจะสิที่ควรเล็กกับไม่เล็กเสียแล้ว”
"อ๊ะ อ่ะ อ๊า อ่าส์ ท่านพี่ น้องเจ็บเบาๆสิเพคะ ระวังลูกด้วย อ๊า อ่าส์ ท่านพี่น้องอดเป็หวงพระชายามิได้ในฐานะน้องที่เป็สตรีและตั้งครรภ์เช่นกันท่านพี่ไปดูพระชายาก่อนดีหรือไม่ ท่านพี่ อ๊า อ่าส์"
“เ้าจะคิดถึงผู้อื่นไปทำไม ตอนนี้คนที่เ้าควรจะคิดถึงควรเป็พี่เสียมากกว่า หรือหากคิดจะเป็หวงก็จงหวงตัวเองว่าจะโดนพี่เขี่ยวเข็ญซักเพียงไหน แต่หากจะพูดก็จงพูดเื่ของเราเพียงเท่านั้น
จะต้องให้พี่ต้องย้ำอีกซักกี่ครั้ง เมียพี่ก็มีเพียงเ้าก็เท่านั้น
นางหรือจะคู่ควรกับพี่แม้แต่คนเก็บอาจมก็ไม่คู่ควรเสียด้วยซ้ำ
พี่เคยบอกเ้าแล้วไงว่าที่พี่ต้องแต่งนางเข้ามา เป็เพราะว่าเหตุใด?
หากพี่ไม่้าตราประทัพประจำตระกูลจ้าวมีหรือที่พี่จะแต่งนางเข้ามา
ไหนจะลายมือยุทธวิถีของแม่ทัพจ้าวจางเหว๋ยที่ยากเกินจะปลอมแปลง
หากพี่ไม่เคยเห็นจะปลอมแปลงได้อย่างไร
เ้าก็รู้ว่าแม่ทัพเ้าจางเหว่ยระแวดระวังซักเพียงไหน
หากพี่ไม่แต่งกับนางผู้ที่เป็จุดอ่อนของตระกูลเพื่อหลอกใช้นาง แผนการจะสำเร็จได้อย่างไร
เ้าก็รู้หลายต่อหลายครั้งที่พี่ส่งคนมากฝีมือเข้าไปในจวนแม่ทัพตระกูลเ้า แต่ก็ไม่มีซักครั้งที่จะมีผู้ใดรอดชีวิตออกมาได้
พี่ผิดต่อเ้าที่สัญญาว่าจะให้เ้าเป็ชายาเอกต่อไปพี่จะชดเชยให้เ้า
แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาหากพี่ลงมือตอนนี้ผู้คนจะกล่าวหาว่าพี่นั้นไร้คุณธรรมได้
ต้องขอบคุณเสด็จพ่อที่หวาดระแวงตระกูลเ้าเป็ทุนเดิม ถ้าไม่อย่างนั้นแผนการนี้คงไม่สำเร็จ
ตอนนี้เ้าจะให้รางวัลพี่ได้หรือยัง?”
"อ๊ะ อ่ะ อ๊า อ่าส์ “เสด็จพี่ อ๊ะ อ่ะ อย่ารังแกน้องสิเพคะ อะอ่าส์น้องไม่ไหวแล้ว!!” อ่าส์ ซี๊ดส์
เสียงทั้งสองดังประสานกันราวกับไม่อายฟ้าอายดิน
ในขณะที่คนสองคนกำลังสุขสมอารมณ์หมายแต่รู้หรือไม่ว่ามีคนอีกผู้หนึ่ง ที่ทั้งรู้สึกทั้งโกรธแค้นเคืองทุกข์ตรมหนักหนา ยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็ ไม่ได้เ็ปทางร่างกายแต่เ็ปทางจิตใจ
ความหวังที่เหลืออยู่นั้นกลับพังทลาย
ไม่แปลกใจที่นางรู้สึกคุ้นเคยกับจวิ้นอ๋องไม่ใช่ว่านางพึ่งเจอจวิ้นอ๋องครั้งแรกในงานชมบุปผาสี่ฤดู ที่จัดขึ้นในวังหลวง
แต่เป็เมื่อ 7ปีที่แล้ว ในเทศกาลหยวนเสียว แต่ทำไมกันนะจวิ้นอ๋องอี้เทียนหลง ถึงเข้าใจว่าเป็ลู่ฟางเซียน ทั้งๆที่คนที่ช่วยอี้เทียนหลงก็คือนาง
หึหึ หาคำตอบไปแล้วได้อะไร ในเมื่ออี้เทียนหลงนั้นได้ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของนางลงไปแล้ว
ทำไมกันนะ ทำไมนางถึงได้รักหลงมัวเมาในรักเพียงเพราะชายผู้นี้ช่วยเหลือนางไม่ให้ตกลงไปในสระบัว หรือเป็เพราะรอยยิ้มและอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนั้น
ั้แ่ครั้งนั้น นางก็ตั้งจวิ้นอ๋องอี้เทียนหลงเป็เป้าหมายในชีวิต เพื่อให้เหมาะสมและคู่ควรจึงได้ละทิ้งสิ่งที่ตนเองชอบ สู้อุส่าห์ฝึกฝนทั้งศาสตร์และศิลป์สิ่งใดที่สตรีควรรู้นางเรียนรู้ไม่เคยขาด
หากนางรู้ว่าจะเป็เช่นนี้ และย้อนเวลากลับไปได้นางจะปล่อยให้จวิ้นอ๋องอี้เทียนหลงจมลงสู่ใต้แม่น้ำหวงเหอเสีย อย่างน้อยตระกูลของนางก็จะไม่สูญสิ้นและยังคงอยู่ ในเมื่อทำคุณแล้วไม่ได้คุณทดแทน วันนี้ข้าขอแลกชีวิตนี้กับเ้า สารเลวอี้เทียนหลง
นางเอื้อมมือไปดึงปิ่นปักผมที่นางเสียบไว้อยู่บนม้วยผมเกือบตลอดเวลา ปิ่นนี้นางได้รับมาจากท่านปู่ เมื่อครั้งนางปักปิ่น
"เกิดในตระกูลทหารก็ต้องเข้มแข็ง อดทนอดกลั้น ดั่งทหารรู้จักหลีกรู้จักหนีรู้จักหลบรู้จักการวางแผนรบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง
ปิ่นนี้ปู่ให้เ้า มองดูผิวเผินแล้วปิ่นนี้อาจดูเหมือนปิ่นธรรมดา แต่ถ้าหากลองมองและสังเกตุดูดีแล้วจะเห็นว่าภายในนั้นกลับเต็มไปด้วยพิษร้าย
มนุษย์ก็เช่นกันไหนเลยยากแท้หยั่งถึง ผู้ที่คิดว่าดีอาจไม่ดี ผู้คิดว่าไม่ดีอาจดีก็ได้
เ้าจงเป็ดั่งปิ่นด้ามนี้ภายนอกอาจดูธรรมดาแต่ภายในแล้วกลับแหลมคมและพร้อมทำลาย
เ้าจะเชื่อปู่หรือไม่ก็ต้องพิสูจน์ด้วยตัวเ้าเอง
ดูนี่นะซวนซวนปิ่นนี้มีกลไกอยู่สองส่วนคือ หนึ่งคือส่วนที่เป็มีดที่เคลือบด้วยพิษและสองส่วนที่เป็เข็มพิษหากเ้ากดกลไกเข็มพิษจะพุ่งออกมาในระยะ 6 เซียะ ( 2 เมตร ) ถูกใจเ้าหรือไม่”
ตอนนั้นนางไม่คาดคิดเลยว่า วันที่นางจำเป็ต้องใช้ปิ่นจะมาถึงเร็ววันขนาดนี้
ทั้งๆที่ท่านปู่เคยย้ำเตือนสั่งสอนนางแล้วแต่นางกลับไม่ฟังและหาใส่ใจไม่
เป็เพราะลุ่มหลงมัวเมาในบุรุษ ละทิ้งครอบครัวจนเผลอทำร้ายคนในตระกูลของตนเอง
ท่านปู่ ท่านพ่อ ซวนซวนผิดไปแล้วอภัยให้กับซวนซวนด้วยนะเ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านย่า ซวนซวนไม่อาจช่วยเหลือพวกท่านได้ ซวนซวนขอไปรอท่านยังปรโลกก่อนนะเ้าค่ะ
ซวนซวนต้องชำระแค้นให้ท่านปู่กับท่านพ่อและพี่น้องบุรุษทุกคนแต่ก่อนอื่นซวนซวนขอลากชายสารเลวผู้นี้ลงไปขอขมาทุกๆคนในนรกด้วย
ในขณะที่เ้าซีซวนกำลังจะเปิดประตูเข้าไปในเรือนเขียนอักษรของอี้เทียนหลง
โอ๊ย!!
1K
