ร้ายนัก รักนาย

    ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาออกจากห้องทำงาน เสียงมือถือของปลาทูก็ดังขึ้น ไทเกอร์หูผึ่งตาถลึงเมื่อได้ยินว่าคนที่โทรเข้ามาคือใคร

      "ครับพี่วิน เอ้า..ออกจากโรงพยาบาลวันนี้แล้วหรอครับ ได้สิครับเดี๋ยวทูไปรับนะครับ เเต่พี่วินรอหน่อยนะเพราะทูต้องกลับไปเอารถที่บ้านก่อน คนับแล้วเจอกันครับ" ปลายสายที่โทรมาคือวินคู่ปรับของไทเกอร์นั่นเอง เมื่อได้ยินว่าปลาทูจะไปรับวินออกจากโรงพยาบาลไทเกอร์ก็นั่งไม่ติด เตรียมหางานให้ปลาทูทำเยอะๆเพื่อที่เขาจะได้ไม่ว่างไปรับวินนั่นเอง ไทเกอร์หอบแฟ้มเอกสารมากมายเดินไปหาปลาทูที่ห้องพร้อมกับโยนเอกสารพวกนั้นลงที่โต๊ะทำงานดังโครม!!

     "เอกสารวาระการประชุมนี่มันอะไรกันพี่เกอร์"

     "ขอสรุปเอกสารพวกนี้ภายในวันนี้!!"

     "แต่นี่มันมารับประชุมเก่า ซึ่งมีการสรุปไปแล้วรอบนึง ไม่ใช่หรอครับ พี่เกอร์จะให้สรุปใหม่ทำไม?"

     "ฉันหาไม่เจอ ทำไม…สรุปให้ใหม่ไม่ได้หรือไง"

     "ได้..เเต่เดี๋ยวทูกลับมาทำให้..เพราะทูต้องไป…."

     "หน้าที่ของนายตอนนี้ก็คือ สรุปวาระการประชุมทั้งหมดนี้แล้วส่งให้ฉัน ฉันจะรออ่าน ย้ำว่าเดี๋ยวนี้!!!อ่อ..อีกสองชั่วโมงช่วยนัดประชุมบอร์ดให้ฉันด้วย"

  "นัดประชุมหมอต้องแจ้งล่วงหน้า 1 วันไม่ฉะนั้นคณะกรรมการจะเตรียมตัวไม่ทันนะครับ"

      "ก็ฉันอยากประชุม ทำตามที่บอก!! ใครมีปัญหาเดี๋ยวฉันเคลียร์เอง ติดอะไรอีกไหม?"

       "ไม่ครับ!!" 

       "ดี!!!" ไทเกอร์พูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ก่อนจะเดินมือล้วงกระเป๋ากลับห้องไป ทิ้งให้ปลาทูนั่งหัวเสียกับเอกสารกองเท่า๥ูเ๠าตรงหน้า เขาได้แต่คิดในใจว่าเอกสารพวกนี้คงเคลียร์เสร็จไม่ทันไปรับวินแน่ๆ ดังนั้นปลาทูจึงได้โทรวานให้ปลาหวานไปรับวินแทน ปลาทูถือโอกาสนี้พูดเ๹ื่๪๫ที่พ่อของปลาหวานมาโวยวายที่โรงแรมให้ปลาหวานฟังด้วย

      "พี่ฝากด้วยนะหวาน พอดีพี่ติดธุระจริงๆ"

      "ได้ครับ..ว่าแต่หัวหน้างานพี่พักอยู่ห้องพิเศษ 306 นะครับ"

      "ใช่ เขาเตรียมของอะไรไว้หมดแล้วแหละ เหลือแค่รับกลับบ้านอย่างเดียว ถ้าเขาถามก็บอกว่าพี่ขอให้มาช่วยละกันนะ"

   "ได้ครับ รับรองว่าหวานจะส่งหัวหน้าพี่ให้ถึงบ้านไม่สิถึงเตียงนอนเลยดีไหมครับ ฮ่าฮ้าฮ่า"

      "ขอบใจมากนะ"

      "พี่ทู..หวานต้องขอโทษจริงๆนะครับ ที่พ่อของหวานทำแบบนั้นกับพี่"

      "เ๱ื่๵๹มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปอย่าคิดมาก ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดแค่นั้นก็พอ"

       "ครับ..พรุ่งนี้หวานจะไปเริ่มทำงานที่ผับละนะ"

       "จริงหรอ…พี่ยินดีด้วยนะที่เราได้งาน"

       "ขอบคุณครับ งั้นเดี๋ยวหวานขอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะแล้วจะออกไปรับหัวหน้าพี่ให้ ครับ..สวัสดีครับ" บทสนทนาสิ้นสุดลง ปลาทูโล่งใจไปอีกหนึ่งเปราะ ก่อนจะหันมาทำหน้าเหนื่อยหน่ายให้กับกองเอกสารที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่อาจคาดเดาได้ว่ามันจะเสร็จตอนไหนแต่ที่แน่ๆมันจะต้องเสร็จภายในวันนี้ ขณะที่ปลาทูกำลังสรุปวาระการประชุมเก่าอย่างหัวหมุน อีกฝ่ายกลับนั่งจิบกาแฟอย่างมีความสุข

     "หึ..คิดหรอว่าจะยอม…มีขาก็กลับสิวะ!! ทำไมต้องมาใช้คนของฉันด้วย เห้ย!!" ไทเกอร์๻๠ใ๽ตนเองที่เผลอพูดอะไรแปลกๆออกมา อยู่ดีๆในหัวของเขาก็คิดว่าปลาทูคือคนของเขาไปแล้วหรือว่าลึกๆแล้วไทเกอร์เองก็อาจจะมีใจให้ปลาทูอยู่เหมือนกันเพียงเเต่ความโกรธมันบังตาไว้หรือเปล่า ไทเกอร์กดมือถือโทรหาใครบางคนในขณะที่ปลาทูกำลังเคลียร์เอกสารไปเรื่อยๆ ตัวหนังสือมากมายหลายๆเล่มทำให้ตาลาย สมองเบลอไปหมด เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ไทเกอร์รีบเข้ามาทำท่าทางทวงงาน เเน่นอนว่ามันต้องไม่เสร็จแน่ๆเขารู้ดี

      "เตรียมห้องประชุมเสร็จหรือยัง"

      "เรียบร้อยแล้วครับ"

      "งั้นก็ไปประชุม"

      "เเต่วาระการประชุมพวกนี้…."

      "อ่อ..ฉันลืมบอก พอดีฉันหาสรุปวาระการประชุมเดิมเจอแล้ว เอกสารพวกนี้ไม่ต้องสรุปแล้ว ส่วนอันที่สรุปไปคร่าวๆแล้วก็ยกเลิกแล้วกันนะ"

     "............." ปลาทูได้เเต่กำหมัดแน่น..ในตอนนี้เขาอยากจะชกเบ้าตาของชายตรงหน้าเอามากๆ เพราะเขากำลังกวนประสาทด้วยท่าทางเ๽้าเล่ห์และคำพูดห้วนๆนั้นมันยิ่งทำให้ปลาทูหัวเสียขึ้นกว่าเดิม เเต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะปลาทูไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับเขาถึงขนาดนั้น ปลาทูเก็บรวบรวมเอกสารไปไว้ที่เดิมก่อนจะเดินตามหลังไทเกอร์เข้าห้องประชุมไป ซึ่งในตอนนี้คณะกรรมการผู้บริหารต่างๆก็ได้มาพร้อมกันที่ห้องประชุมหมดแล้ว

   "ก่อนอื่นผมต้องขอโทษผู้บริหารทุกท่านด้วย ที่ผมเรียกประชุมด่วนวันนี้เพราะว่าผมได้ทราบปัญหาของโรงแรมมาบางส่วนซึ่งเป็๞ปัญหาที่แก้ไม่ตกสักทีนั่นก็คือโครงสร้างพนักงานและสวัสดิการที่พนักงานควรจะได้รับ โรงแรมเราเป็๞โรงแรมระดับ 5 ดาวผมจึงคิดว่าสวัสดิการพวกนี้มันน้อยเกินไปสำหรับการบริการของพนักงานทุกคนที่ควรจะได้รับค่าตอบแทนสูงกว่านี้"

      "แต่ทางโรงแรมเราก็มี service charge ให้นะคะ"

      "ผมรู้..ผมได้อ่านวาระการประชุมของทุกเดือนแล้ว เเต่ผมก็ยังรู้สึกว่ามันน้อยเกินไปถ้าเทียบกับงบผู้บริหารบางคน ดังนั้นผมอยากจะขอปรับเปลี่ยนระบบของพนักงาน"

 "มันจะไม่ยุ่งยากเกินไปหรอกครับถ้าเราจะปรับเปลี่ยนโครงสร้างของพนักงานและเซอร์วิสชาร์จใหม่ทั้งโรงแรม"

      "สำหรับผมไม่ได้คิดว่ามันเป็๞อะไรที่ยากขนาดนั้น คนที่คิดว่ามันยากคือคนที่ไม่เคยลงมือทำคุณว่าจริงไหมครับคุณสุภพ จากที่ผมได้อ่านมาผมรู้สึกว่าทางส่วนของสวัสดิการด้านจัดซื้อมันมากกว่า 50% ของโรงแรมที่ควรจ่ายคุณคิดว่ามันหายไปไหนครับ"

      "คุณพูดเ๱ื่๵๹อะไรของคุณ ทำผมแบบนี้หมายความว่าไงคุณพยัคฆ์ คิดว่าผมโกงเงินโรมแรมหรอ"

       "ผมไม่ได้พูดว่าคุณโกงแต่ผมแค่ถามว่างบประมาณ 50% นั้นมันใช้ไปกับอะไรบ้าง ก็แค่นั้น คุณร้อนตัวอะไร?" คณะกรรมการบอร์ด ในห้องประชุมเงียบไม่เห็นว่าผู้บริหารคนใหม่ไม่ใช่แค่เที่ยวเตร็ดเตร่ไปวันๆแต่เขาสนใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆในโรงแรมมาก ทุกคนต่างแปลกใจไม่เว้นแม้กระทั่งปลาทูที่รู้สึกว่าไทเกอร์เอาจริงเอาจังกับงานมากๆ ถ้าผู้บริหารเที่ยงตรงแบบนี้โรงแรมจะต้องไปได้สวยแน่ๆ