นี่ก็นานมากแล้ว มากจนจำแทบจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองมาจากที่ใด สิ่งเดียวที่จำได้ของเด็กสาวคนนี้ก็คือภาพแสงสว่างที่วูปวาปตรงหน้า แล้วก็ดับสูญสู่ความมืดมิด พอรู้สึกตัวอีกทีตัวเองก็ล่องลอยอยู่ในทะเลสีดำทมิฬ
ไร้รูปร่าง ไร้รูปทรง ไร้ความรู้สึก ไม่มีสิ่งใดที่เป็ความจริง ไม่มีทั้งจุดเริ่มต้น และจุดสิ้นสุด ความทรงจำที่เคยมีค่อย ๆ จางหายไปเหมือนตัวอักษรที่ถูกน้ำลบเลือนจนเกลี้ยงเกลา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองกำลังลืมตา หรือหลับตาอยู่ เพราะไม่ว่าจะทางไหนก็มีแต่ความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขค
ทันใดนั้น ท่ามกลางความไม่มีอะไรเลย กลับมีความรู้สึกหนึ่งแทรกซึมเข้ามา มันไม่ใช่ััทางกาย แต่เป็ความอบอุ่นที่สว่างวาบขึ้นมากลางอก เป็ความถี่ที่สั่นะเือย่างรุนแรงจนทะเลสีดำรอบตัวเริ่มสั่นไหว ความมืดที่เคยดูเหมือนคุกที่ไร้ทางออก กลับเริ่มเผยให้เห็นว่ามันเป็เพียงเปลือกนอกที่ห่อหุ้มบางอย่างเอาไว้
เสียงหนึ่งดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็เสียงที่ก้องกังวานมาจากส่วนที่ลึกที่สุดข้างใน แรงสั่นะเืนั้นเริ่มถี่ขึ้น และรุนแรงขึ้นจนทะเลสีดำที่เคยนิ่งสนิทเริ่มปริแตก แสงสีทองเส้นเล็ก ๆ แทรกผ่านรอยร้าวของความมืดมิดเข้ามาเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงมายาการ
เธอเริ่มรู้สึกถึงน้ำหนักของจิติญญาตัวเอง ความว่างเปล่าที่เคยโอบล้อมเริ่มถูกแทนที่ด้วยมวลพลังงานที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา ร่างที่ไร้รูปทรงเริ่มควบแน่นและหลอมรวมกลับมาเป็หนึ่งเดียวอีกครั้ง
เธอลอยไปไร้จุดหมายจนมีสายตาหนึ่งจับจ้องมองลงมา มันดูเหมือนจะจับจ้องมาจากทุกอณูของความมืดมิด เป็กระแสความรู้สึกที่ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นจนทำให้ความว่างเปล่ารอบตัวเริ่มสั่นะเื
ความมืดที่เคยเงียบสงบกลับเริ่มหมุนวนเป็เกลียวคลื่นตามจังหวะการจ้องมองนั้น เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พยายามจะกะเทาะเปลือกแห่งการลืมเลือนของเธอให้แตกออก
สิ่งเดียวที่เริ่มชัดเจนขึ้นมาคือเงาร่างขนาดมหึมาที่ค่อย ๆ แทรกตัวผ่านม่านหมอกมรณะเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ พลังงานนั้นรุนแรงจนจิติญญาของเธอเริ่มสั่นะเืด้วยความถี่ที่ไม่เคยััมาก่อน
จนในที่สุด ความรู้สึกก็ได้ถูกแทนที่ด้วยความเบาสบาย ทะเลสีดำที่เคยเป็เหมือนคุกกลับกลายเป็พื้นที่ว่างที่โอบอุ้มเธอไว้อย่างอ่อนโยน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็เพียงอณูแสงเล็ก ๆ ที่กำลังขยายตัวออกไปอย่างหยุดไม่อยู่
“…………………………….”
แสงสีทองนั้นได้เข้ามาเติมเต็มร่างกายของเธอจนถูกโอบอุ้มด้วยแสงแห่งรักบริสุทธิ์ ความรู้สึกอบอุ่นนี้พัดพาตัวเธอให้ลอยไปกับทะเลทมิฬอย่างเบาสบาย
จนในที่สุด เธอก็ลืมตามาอย่างช้า ๆ ภาพตรงหน้าคือทะเลสีดำที่ว่างเปล่าราวกับอยู่ใต้น้ำ ความกดดันทำให้เธอหยุดหายใจแต่กลับไม่รู้สึกถึงแรงปะทะที่สมองจะสั่งให้ร่างกายหายใจ มันเป็ความว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรเลย มีเพียงแสงจากจุดเล็ก ๆ ทั่วทะเลทมิฬที่ส่องสว่าง
เมื่อเธอยกแขนขวา และซ้ายขึ้นมาดูก็พบว่า แขนของเธอนั้นมีสีครีม และร่างกายนี้ของเธอเหมือนจะสวมชุดรัดรูปสีขาวที่ยาวถึงขาอ่อนอย่างน่าประหลาด เธอรับรู้ได้ถึงเส้นผมสีขาวซีดที่พริ้วไหว และลอยไปตามกระแสน้ำทะเลทมิฬ ั์ตาสีฟ้าอ่อนของเธอนั้นเรืองแสงของเนบิวลาสีรุ้งสวยงาม
เมื่อเธอค่อย ๆ ขยับไปด้านหน้า ก็พบว่าตนเองสามารถลอยได้อย่างอิสระ ไม่เหมือนกับอยู่ในน้ำทะเลที่มีแรงดึงดูดเลยแม้แต่น้อย เธอไม่มีความทรงจำ ไม่มีความรู้สึก ไม่มีอะไรเลย จึงได้ลอยตามกระแสน้ำไปอย่างไร้จุดหมาย
1K
