บทที่ 12 เมิ่งว่านถังกับความลับ (รีไรต์)
“คุณเป็ใครน่ะ!”
เมิ่งว่านถังเกือบจะหัวใจวายเพราะใกับคน ๆ นี้
“...ฉันเอง”
เมื่อได้ยินคำพูดในตอนท้าย เมิ่งว่านถังจึงเดินเข้าไปหา แล้วเบี่ยงไฟฉายลงพลางถามว่า “พี่สะใภ้เป็อะไรไปคะ? ทำไมถึงหน้าซีดแบบนั้น”
“อย่าไปพูดถึงมันเลย ก็แค่รอบเดือนมาก็เท่านั้น ทุกครั้งเจ็บจนเจียนตายแล้ว ใช่ ๆ ฉันได้ยินพี่รองของเธอบอกว่า ชิงเหยี่ยพาโกวต้านไปสถานีอนามัย ก็เลยคิดว่าจะแวะมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม”
เมิ่งว่านถังรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่ก็ไม่จำเป็
“พี่เป็แบบนี้ ทำไมไม่พักอยู่บ้านเฉย ๆ ล่ะคะ?”
เหมียวอิ๋นฮวายื่นขิงสองแง่งในมือให้กับเมิ่งว่านถัง “พวกเาาวบ้านไม่ถือสาเื่พวกนี้หรอก ยังต้องนอนอยู่บ้านอีก ตราบใดที่ยังไม่ปวดจนเป็ลม พรุ่งนี้ก็ต้องออกไปทำงานหาเงินเหมือนเดิม”
“...”
อย่าพูดถึงยุคนี้เลย แม้แต่พ่อแม่ในยุค 80 และ 90 ก็ล้วนเป็นักรบกันทั้งนั้น
“ฉันจัดการได้ เ้าตัวเล็กก็หลับไปแล้ว พี่รีบกลับไปเถอะ ถ้ายังยืนอยู่อีก ฉันกลัวว่าพี่จะเป็ลม” อาการปวดประจำเดือนไม่ใช่เื่เล่น ๆ บางคนถึงกับปวดจนช็อกก็มี
เหมียวอิ๋นฮวาเป็คนทรหดจริง ๆ
หน้าซีดเผือดคล้ายกระดาษ ยังกล้าออกมาข้างนอกอีก
“ฉันไม่เป็ไร...”
เมื่อเหมียวอิ๋นฮวายังพูดไม่ทันจบ เมิ่งว่านถังก็จับข้อมือของเธอเอาไว้แน่น เหมียวอิ๋นฮวาพยายามชักมือกลับ แต่เมิ่งว่านถังกลับพูดเสียงดุว่า “อย่าขยับ”
เหมียวอิ๋นฮวามองใบหน้าสวยที่ดูเคร่งขรึมนั้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกว่าเธอช่างลึกลับ และดูน่าเกรงขามอย่างประหลาด
“สีของรอบเดือนเป็ยังไงบ้าง?” เมิ่งว่านถังถามขึ้นอย่างกะทันหัน
ใบหน้าของเหมียวอิ๋นฮวาขึ้นสีดอกบ๊วยฉับพลัน “ทำไมถึงถามเื่นี้ล่ะ?”
“มีก้อนเืออกมาไหม?” เมิ่งว่านถังถามอีกครั้ง ก้มหน้ามองเธอ พลางถามด้วยน้ำเสียงเ็า
“ไม่... ไม่มี”
“ตอนกลางคืนหลับสบายดีไหม”
“ก็พอใช้ได้”
“กี่ชั่วโมง”
เหมียวอิ๋นฮวาฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “พวกเราอายุเท่านี้ วันหนึ่งนอนห้าชั่วโมงก็พอแล้ว”
“พี่สะใภ้ พี่อายุสามสิบกว่า ฉันเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ เราอายุต่างกันตั้งสิบกว่าปีนะ” เมิ่งว่านถังพูดเสียงเ็า “อีกอย่าง พี่ซักผ้าด้วยน้ำเย็นตลอดเลยใช่ไหม?”
“บ้านไหนเค้าซักผ้าด้วยน้ำอุ่นกัน นั่นมันสิ้นเปลืองฟืนเปล่า ๆ นะ?” เหมียวอิ๋นฮวาพูดจบก็สบตากับสายตาอันน่าขนลุกของเมิ่งว่านถัง จึงก้มหน้าลงอย่างหวาดกลัว
“โดยทั่วไป อาการปวดรอบเดือนจะหายไปหลังคลอดลูก แต่บางคนอย่างเช่นพี่ ก็ยังคงปวดอยู่ ถ้าพี่ยังทำร้ายตัวเองแบบนี้ ต่อไปก็ทนเอาเองแล้วกัน”
เหมียวอิ๋นฮวา “...”
“ที่พี่ปวดมากขนาดนี้ สาเหตุหลัก ๆ ก็คือร่างกายของพี่อ่อนแอเกินไป รอบเดือนพี่เดือนมาไม่ปกติก็พยายามอย่าให้ไปโดนน้ำเย็น ดูแลร่างกายให้อบอุ่น พักผ่อนให้เพียงพอ แล้วก็อย่ากินผักดองทุกวัน แต่ถ้าเป็พวกผักต้ม พี่ก็ต้องเน้นกินให้มากขึ้น พรุ่งนี้ฉันจะเขียนใบสั่งยาให้ พี่ไปซื้อยามาต้มกินเอง กินไปซักสามสี่ครั้ง อาการก็จะดีขึ้น รีบกลับไปเถอะ พักผ่อนให้เต็มที่นั่นแหละคือการช่วยฉันแล้ว”
เมิ่งว่านถังเห็นเหมียวอิ๋นฮวาทำหน้าเหม่อลอย กำลังจะปิดประตูเข้าไป ก็ได้ยินเหมียวอิ๋นฮวาหัวเราะ
“แม่โกวต้าน เธอเล่นละครเก่งเหมือนกันนะ เมื่อกี้ฉันเกือบนึกว่าเธอเป็หมอจริง ๆ แล้วเสียอีก”
เมิ่งว่านถัง อัจฉริยะผู้สืบทอดตระกูลแพทย์แผนจีน “...”
เธอก็เป็หมอตามที่ว่ามานั่นแหละ
“ฉันเป็หมอจริง ๆ พี่ไม่รู้เหรอ?” เมิ่งว่านถังผลักเหมียวอิ๋นฮวา ให้รีบกลับบ้าน น้ำเสียงค่อนไปทางหงุดหงิด “ฉันจะบอกเื่นี้กับพี่ไปทำไม? ถ้าไม่เห็นว่าพี่ปวดจนเหมือนผีเข้า ฉันก็ี้เีจะสนใจหรอก ไปได้แล้ว อย่ามายืนขวางที่นี่”
เมิ่งว่านถังผลักเธอออกไปข้างนอก แล้วหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้เรียบร้อย
เหมียวอิ๋นฮวาใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
“ผู้หญิงคนนี้ ป่วยจริง ๆ นั่นแหละ! ดูจากฝีมือเมื่อกี้แล้ว คงไม่ใช่หมอเถื่อนแน่ ๆ แต่ถ้าข่าวเื่ที่เธอรักษาคนไข้ได้แพร่ออกไป คนทั้งแปดหมู่บ้านสิบหมู่บ้านต้องมาขอให้เธอดูอาการแน่ ๆ แบบนี้เธอจะยังกังวลว่าจะไม่มีกินไม่มีดื่มอีกเหรอ?”
เหมียวอิ๋นฮวารู้สึกสับสน คล้ายกับว่าไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงต้องใช้ชีวิตแบบนี้
เมิ่งว่านถังกลับเข้าไปในบ้าน โกวเซิงอาบน้ำเสร็จแล้ว กำลังจะสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ของเขา
“เดี๋ยวก่อน” เมิ่งว่านถังเข้าไปในห้อง ทำเอาเด็กน้อยใ “อาบน้ำเสร็จแล้วต้องใส่เสื้อผ้าใหม่สิ เดี๋ยวแม่หาให้”
เธอเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนหน้านี้ ข้างในมีเสื้อผ้าอยู่ไม่น้อย
ตอนนี้พอมองดูอย่างละเอียดถึงได้พบว่า ข้างในเป็เสื้อผ้าของเ้าของร่างเดิมทั้งหมดเลย ไม่มีของลูก ๆ อยู่แม้แต่ชิ้นเดียว
เจอแม่แบบนี้ ชาติที่แล้วทำกรรมอะไรไว้เนี่ย
“ขึ้นไปนั่งรอบนเตียงก่อน”
เมิ่งว่านถังหยิบผ้าผืนหนึ่งออกมาจากข้างล่าง ผ้านี้เป็ผ้าใหม่ เ้าของร่างเดิมตั้งใจจะเอามาทำเสื้อผ้า แต่ยังไม่ได้ทำ
เธอตั้งจักรเย็บผ้า ร้อยด้ายเรียบร้อย แล้วกางผ้าลงบนเตียง กะขนาดพอคร่าว ๆ ตั้งใจจะทำกางเกงขายาวเจ็ดส่วน กับเสื้อแขนสั้นให้ลูกชายสองคน
การตัดเสื้อผ้าต้องมีเคล็ดลับ
เธอเคยเรียนรู้จากช่างตัดเสื้อแก่ ๆ ที่อยู่ข้างสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ซึ่งเขาคอยตัดเสื้อผ้าให้กับพวกเด็ก ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยเฉพาะ ตอนนี้พอเธอลงมือทำ ไม่จำเป็ต้องขีดเส้นเลย แค่ทำเครื่องหมายง่าย ๆ ก็เริ่มตัดได้เลย
เมิ่งว่านถังตัดเย็บชุดใหม่ให้โกวเซิงอย่างคล่องแคล่ว
“ลองใส่ดูสิ”
โกวเซิงกอดเสื้อใหม่ไว้อย่างไม่อยากเชื่อสายตา มองเมิ่งว่านถังเดินออกไปทำอาหาร แล้วแอบเช็ดน้ำตาอย่างเงียบเชียบ
แม่ในวันนี้ ช่างแตกต่างจากแม่ในทุก ๆ วัน
แม่ยอมให้พ่อกินขาหมูที่แอบซ่อนไว้กินคนเดียว แถมยังทำซุปปลาเต้าหู้อร่อย ๆ แล้วก็ะโลงแม่น้ำช่วยพี่ชายโดยไม่ลังเล ดูแลเสี่ยวพ่างอย่างเอาใจใส่ และยังตัดเย็บเสื้อผ้าให้เขาอีกด้วย
เขาชอบแม่คนนี้
“แม่”
เมิ่งว่านถังเพิ่งจะปิดฝาหม้อ โกวเซิงก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่
เด็กน้อยผิวขาว หน้าตาน่ารัก สวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มทั้งชุด ดูไม่เหมือนเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน ดูน่าเอ็นดูเป็พิเศษ
“มีอะไรเหรอลูก?”
คงไม่มีใครปฏิเสธเด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้หรอก
เมิ่งว่านถังหันไปถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
โกวเซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ก้าวเข้ามาข้างหน้า คว้ามือของเมิ่งว่านถังไว้ พลางออดอ้อนวอนว่า “แม่ครับ แม่เป็แบบนี้ตลอดไปได้ไหมครับ ผมชอบแม่ที่เป็แบบนี้!”
รอยยิ้มของเมิ่งว่านถังแข็งค้าง
ท่าทางของเธอร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอ?
ถึงแม้ว่าเธอจะตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงไปทีละขั้น ๆ แต่ทำไมแค่ไม่ถึงวันก็โดนเด็กน้อยคนนี้มองทะลุซะแล้วล่ะ?
“แม่ก็คือแม่ จะไปไหนได้? แต่ก่อนแม่มีความแค้นอยู่ในใจ ขอโทษพวกลูกด้วย ตอนนี้แม่คิดได้แล้ว ตั้งใจจะกลับเนื้อกลับตัว ไม่รู้ว่าลูกจะยอมให้อภัยแม่หรือเปล่า?”
เมิ่งว่านถังสบตากับดวงตาของเ้าตัวน้อยที่เหมือนกับลู่ชิงเหยี่ยราวกับแกะ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกประหม่าขึ้นมา
โกวเซิงขมวดคิ้ว ไม่ค่อยเข้าใจเื่ที่พูดออกมาสักเท่าไหร่ แต่เขารู้ว่าแม่คงจะไม่เปลี่ยนไปแล้ว
“คนเราผิดพลาดกันได้ตลอด ขอแค่แม่เป็แบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ผมไม่โกรธแม่แล้ว!”
เด็กน้อยช่างไร้เดียงสา
ทั้งยังจิตใจดี
เมิ่งว่านถังรู้สึกแสบร้อนปลายจมูก เกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอจึงแสร้งทำเป้นผ่อนคลาย แล้วพูดว่า “ยังรู้จักสำนวน คนเราผิดพลาดกันได้อีกนะ ไปเรียนรู้มาจากไหนล่ะ หืม?”
“เรียนมาจากคุณตาที่เคยอยู่ในคอกวัวครับ” โกวเซิงแอบชำเลืองมองเมิ่งว่านถังแวบหนึ่ง แล้วรวบรวมความกล้าพูดว่า “แต่ก่อนแม่ไม่ให้พวกเราอยู่บ้านด้วย พวกเราก็เลยแอบไปหาคุณตาที่คอกวัว”
คอกวัว คุณตา สุดยอดปรมาจารย์!
เมิ่งว่านถังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดว่าลู่โกวเซิงจะต้องมีอนาคตไกลแน่ ๆ
โกวเซิงพูดอย่างระมัดระวัง “ผมบอกแม่แล้วนะ แสดงว่าผมเชื่อใจแม่ แม่… แม่ห้ามไปบอกคนอื่นนะ!”
22K
