ในอดีตตอนที่จ้าวเทียนยังอยู่ในขอบเขตเทพโลกาขั้น1 เขาได้ออกผจญภัยเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่แดน์ และได้ค้นพบแผ่นหยกที่มีแผนที่ถ้ำสมบัติลับของเทพโบราณในสถานที่เร้นลับแห่งหนึ่ง
หลังจากผ่านการทดสอบหลายด่านจนกระทั่งถึงด่านสุดท้ายที่เขาจะต้องสู้กับผู้เข้าทดสอบอีกคน นั่นก็คือโม่ปิงหยู
และเพราะการทดสอบในครั้งนั้นทำให้พวกเขากลายเป็สหายและออกไปตามหาคลังสมบัติลับเทพโบราณด้วยกัน
ยิ่งเมื่อได้รู้ว่าเธอก็มาจากโลกมนุษย์เช่นกัน ทำให้พวกเขาสนิทสนมกันมากขึ้น แต่หลังจากที่ได้ผจญภัยด้วยกันเกือบร้อยปี เธอก็ได้หายตัวไป…
เขาตามหาเธออยู่นานหลายปีจนสุดท้ายได้รู้ความจริงว่า อาจารย์ของเธอได้ใช้เคล็ดวิชาลับดูดซับดวงิญญาของเธอเพื่อทะลวงขั้นเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิเทพ
ภายหลังอาจารย์ของเธอก็ขึ้นเป็ผู้ปกครองแดน์ ก่อนที่ในเวลาต่อมาจะถูกเขาโค่นล้มและขึ้นเป็ผู้ปกครองแทน
เหตุผลที่เขาผลักดันตัวเองจนกลายเป็จักรพรรดิเทพได้ในเวลาไม่นานนั้นส่วนหนึ่งก็เป็เพราะ้าแก้แค้นให้เธอด้วย
ั้แ่ที่ได้ยินโม่ซินหยานเล่าเื่ราวของลูกสาวให้ฟังตัวเขาก็พอจะเดาออกแล้วว่าต้องเป็โม่ปิงหยูคนเดียวกับที่เขาเจอในแดน์แน่นอน
เพราะนอกจากเธอจะใช้ชื่อเดิมแล้วจากที่เห็นในตอนนี้ใบหน้ายังคล้ายกันอีก หลังจากคิดซักพัก เขาก็ได้เดินไปจับข้อมือของโม่ปิงหยูแล้วถ่ายทอดลมปราณเข้าไปตรวจสอบดู
“ โชคดีที่อาการของเธอยังไม่แย่จนเกินไป…ผมยังสามารถรักษาเธอได้ ” จ้าวเทียนหันไปบอกโม่ซินหยานที่อยู่ด้านข้าง ซึ่งเธอก็มีสีหน้ายินดีขึ้นมาทันที
“ แต่ก่อนอื่น…ผมมีบางอยากต้องบอกพี่ก่อนเกี่ยวกับอาการของเธอ ” จ้าวเทียนพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
“ ตกลงค่ะ…พี่ก็อยากรู้สาเหตุที่เธอเป็แบบนี้เหมือนกัน” โม่ซินหยานตอบ นี่เป็เื่ที่เธอสงสัยมานานแล้ว ตอนไปขอความช่วยเหลือจากองค์กร อีกฝ่ายก็รู้เพียงวิธีรักษาเท่านั้นซึ่งก็คือเม็ดยาแห่งชีวิต
“ ผมคิดว่าพี่อาจจะไม่เชื่อ…แต่ความจริงแล้วดวงิญญาของเธอไม่ใช่ของมนุษย์ แต่เป็ิญญาของเม็ดยาโอสถจักรพรรดิ” จ้าวเทียนพูดอย่างช้าๆ นี่คือสิ่งที่เขาได้รู้หลังจากค้นหาข้อมูลลับที่แดน์
“ เป็ไปไม่ได้…เธอเป็มนุษย์พี่เลี้ยงเธอมาตั้ง5ปี พี่รู้ดี” โม่ซินหยานเถียงขึ้นด้วยความโกรธ
“ ผมรู้ว่ามันไม่น่าเชื่อแต่มันคือความจริง จากเื่ที่พี่เล่าให้ผมฟัง เหตุผลที่เธอพยายามจะฆ่าตัวตาย นั่นก็อาจจะเป็เพราะในตอนนั้นเธอยังเด็กมากทำให้ควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ จนเผลอทำให้ครอบครัวตัวเองตาย ”
“ เม็ดยาโอสถขั้นจักรพรรดินั้นจะมีจิติญญาเป็ของตัวเอง ทั้งยังสามารถแปลงกายเป็มนุษย์ได้มีอารมณ์และความรู้สึกเหมือนพวกเราทุกอย่าง และหากสิ้นอายุขัยไปโดยที่ไม่ได้ถูกกิน”
“ ดวงิญญานั้นก็จะสามารถกลับมาเกิดใหม่เป็สิ่งมีชีวิตอื่นได้ โดยที่ดวงิญญายังเป็ของเม็ดยาโอสถเหมือนเดิม และทุกๆ่เวลาหนึ่งจะ้าพลังชีวิตจำนวนมากเพื่อรักษาดวงิญญาของตัวเองเอาไว้”
โม่ซินหยานฟังมาถึงตรงนี้เธอก็พอคาดเดาสิ่งที่จ้าวเทียน้าจะสื่อแล้วสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปทันที
“ งั้นแสดงว่าเหตุผลที่เธอพยายามฆ่าตัวตายก็เพราะ…”
“ เพราะเธอนั้นอาจจะควบคุมพลังของตัวเองไม่ได้จนเผลอไปดูดกลืนพลังชีวิตของพ่อแม่หรือคนในครอบครัวของเธอเอง ” จ้าวเทียนตอบออกมา จากนั้นเขาก็อธิบายต่อ
“ส่วนเหตุผลของอาการป่วยก็เหมือนที่ผมบอกไปเพียงแต่ครั้งนี้เธอควบคุมพลังของตัวเองได้แล้ว แต่ก็ไม่้าทำร้ายพี่หรือคนอื่นๆ เธอจึงให้ดวงิญญาดูดกลืนพลังชีวิตตัวเอง”
“ ด้วยวิธีนี้เธอก็จะมีโอกาสอยู่กับพี่ได้นานขึ้นจนกว่าร่างกายเธอจะตายไปก่อน หรือดวงิญญาเธอจะดับสิ้นไป แล้วเข้าสู่วงจรเกิดใหม่อีกครั้ง”
“ ฉันพูดถูกไหม…โม่ปิงหยู ”
!!
เมื่อจ้าวเทียนพูดจบ โม่ซินหยานก็หันไปมองลูกสาวเธอทันที
ั้แ่ตอนไหนไม่รู้ที่โม่ปิงหยูลืมตาตื่นขึ้นมา มองดูแม่ของเธอด้วยแววตาเศร้าเสียใจ น้ำตาเม็ดเล็กๆไหลออกมาจากหางตา ดูน่าเวทนามาก
“ หนู…หนูขอโทษค่ะแม่” โม่ปิงหยูเอ่ยขอโทษทั้งน้ำตา
“ ทำไมหนูถึงทำแบบนี้…ทำไมไม่บอกแม่ ” โม่ซินหยานกอดลูกสาวเธอไว้แน่น แล้วร้องไห้ออกมา เธอนั้นรู้ดีเหตุผลที่ลูกสาวไม่ยอมบอกเธอก็เพราะไม่อยากให้เธอทำเื่ไม่ดีลงไป
หากเธอรู้สาเหตุนี้ั้แ่แรกเธอคงไปจับตัวคนอื่นๆมาให้ลูกสาวดูดพลังชีวิต หรือไม่ก็ยอมเสียพลังชีวิตของตัวเองเพื่อให้ลูกสาวได้มีชีวิตต่อไป
ั้แ่ที่เธอตัดสินใจยอมรับเด็กคนนี้เป็ลูกแล้ว เธอก็พร้อมที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกสาวของเธอ
จ้าวเทียนนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความะเืใจ ในอดีตเด็กสาวคนนี้คงจะยอมตายไปแบบนี้เองเธอคงไม่้าทำร้ายใคร
หลังจากที่เธอตายไปิญญาก็คงถูกดึงไปที่แดน์ ถูกอาจารย์ของเธอรับตัวเป็ศิษย์เลี้ยงดูฟูมฟักอย่างดี จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อพลังของเธอแข็งแกร่งมากพอ ก็ถูกใช้เคล็ดวิชาลับหลอมให้กลับคืนเป็เม็ดยาจักรพรรดิดังเดิม
ถูกอาจารย์ของตัวเองกลืนกิน…
นี่มันคงเป็ชะตากรรมของเธอในอดีต…
“ เอาล่ะ…ตอนนี้ถึงเวลาที่ผมจะรักษาเธอแล้ว ” จ้าวเทียนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มั้แ่ที่เขาได้มาเจอเธออีกครั้ง มันคงเป็เพราะโชคชะตาใช่ไหม
ครั้งนี้ฉันจะปกป้องเธอให้ได้…
“ แม่คะ…พี่ชายคนนี้ ” โม่ปิงหยูถามขึ้นด้วยความกังวล หรือพี่ชายคนนี้เป็คนที่แม่เธอจับมาเพื่อให้เธอมีชีวิตต่อ
“ ไม่ใช่อย่างที่หนูคิดนะ…พี่ชายคนนี้ชื่อว่า จ้าวเทียน เขาเป็เ้านายของแม่เอง ” โม่ซินหยานตอบด้วยสีหน้าจริงจัง เธอเดาความคิดของลูกสาวได้
“ เ้านาย…ของแม่ ” โม่ปิงหยูพูดด้วยสีหน้าใ เธอมองไปที่ใบหน้าของแม่ แล้วหันกลับไปมองจ้าวเทียนด้วยสายตาแปลกๆแม่เธอทั้งสาวและสวยขนาดนี้ หรือว่า…
โป้ก!
“ หนูหยุดคิดอะไร ที่มันเสียมารยาทเลยนะ” โม่ซินหยานใช้มือเขกหัวลูกสาวเบาๆด้วยความเขินอาย
เธอแอบหันไปมองจ้าวเทียนเล็กน้อยพบว่าอีกฝ่ายเพียงส่งรอยยิ้มแห้งๆมาให้
อะแฮ่ม!
“ เอาล่ะ…เดี๋ยวผมจะฟื้นฟูดวงิญญาของเธอก่อนนะ ไม่ต้องฝืนนะทำใจให้ว่าง” จ้าวเทียนตัดสินใจเริ่มการรักษาทันที ก่อนที่เด็กสาวคนนี้จะคิดอะไรฟุ้งซ่านต่อ
เมื่อเห็นอีกฝ่ายพร้อมแล้วเขาก็ได้ใช้นิ้วชี้แตะไปที่ตรงกลางหน้าผากของโม่ปิงหยูเบาๆ พลังชีวิตมากมายมหาศาล ไหลเข้าไปฟื้นฟูดวงิญญาของเธออย่างรวดเร็ว
วูป!
ตัวของโม่ปิงหยูเปล่งแสงสีขาวขึ้น
สายตาที่โม่ปิงหยูมองจ้าวเทียนเปลี่ยนไปทันที เธอรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตอันมหาศาลของอีกฝ่าย มันเหนือกว่ามนุษย์ปกติหลายเท่า พลังนี้มันช่างสูงส่งและอบอุ่น
ตัวเธอตอนนี้รู้สึกสบายที่สุดั้แ่เกิดมา เหมือนกับถูกอาบไปด้วยแสงอาทิตย์ที่อ่อนโยน…
“ เอาละเสร็จเรียบร้อย...ทีนี้ก็มาเริ่มรักษาขาของเธอกัน ” จ้าวเทียนพูดพร้อมกับหยิบเอากล่องเข็มเงินออกมาแล้วลงมือทันที
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้ร่างกายของโม่ปิงหยูฟื้นตัวเป็ปกติแล้ว พวกเขาทั้งหมดกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชา
โม่ซินหยานกำลังอธิบายเื่ราวต่างๆให้ลูกสาวฟัง เมื่อได้รู้ว่าจ้าวเทียนเอาชนะแม่ของเธอได้ แววตาของสาวน้อยที่มองจ้าวเทียนก็เปล่งประกายสดใส
เธอเคารพบูชาจ้าวเทียนเหมือนเป็เทพเ้าไปแล้ว…
“ หลังจากนี้…ฉันจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาฝึกฝนให้นะ มันจะแก้ปัญหาเื่พลังชีวิตของเธอได้” จ้าวเทียนบอกกับโม่ปิงหยูด้วยเสียงจริงจัง
“ พี่ชายหมายถึง…หนูจะได้ฝึกฝนการต่อสู้ใช่ไหม ” เธอถามขึ้นอย่างดีใจ
เมื่อก่อนเธออ้อนวอน ให้แม่ของเธอสอนศิลปะการต่อสู้ให้หลายครั้งแต่ก็ล้มเหลวเพราะแม่ของเธอไม่อยากให้เธอเข้าสู่เส้นทางสายนั้น
“ เื่นี้…” โม่ซินหยานมีสีหน้าลังเล
“ มันจำเป็นะครับ หากเธอฝึกวิชาที่ผมสอนให้ ร่างกายเธอจะเต็มไปด้วยพลังชีวิตมหาศาลจนสามารถเลี้ยงดูดวงิญญาของตัวได้แบบสบาย”
“ ผมรู้เื่ที่พี่กังวล…แต่พี่ลองคิดดูนะครับ ในยุคสมัยนี้ถ้าตัวเราแข็งแกร่งขึ้นมันย่อมต้องดีกว่าอยู่แล้ว ตัวพี่ไม่สามารถปกป้องเธอได้ตลอดเวลานะ” จ้าวเทียนอธิบาย
“ ตกลง…พี่ยอมให้เธอฝึกก็ได้” โม่ซินหยานพยักหน้ายินยอมในที่สุดเธอเข้าใจสิ่งที่จ้าวเทียนบอกดี
เย้!
“ หนูจะได้เก่งเหมือนแม่แล้ว” โม่ปิงหยูร้องออกมาด้วยความดีใจ
เธอมองจ้าวเทียนด้วยความสำนึกบุญคุณ จากนั้นก็เหมือนเธอจะคิดอะไรบางอย่างได้
ตุบ !
“ พี่ชายได้โปรดรับหนูเป็ศิษย์ด้วย” โม่ปิงหยูคุกเข่าให้จ้าวเทียน เธอชูแก้วน้ำชาขึ้นด้วยสองมือ แล้วจ้องมองด้วยสายตาคาดหวัง
!!
“ นี่…มัน ” จ้าวเทียนมีสีหน้าปั้นยาก ในแดน์เขากับโม่ปิงหยูคบหาเป็สหายกันแต่ตอนนี้เธอกลับ…
คิก คิก
เขามองไปทางโม่ซินหยาน ก็เห็นอีกฝ่ายกลั้นหัวเราะด้วยท่าทางชอบใจ เธอเองก็ส่งแววตาคาดหวังมาให้เขาอีกคน
มองท่าทีเฝ้ารอและคาดหวังของแม่ลูกคู่นี้แล้วจ้าวเทียนถึงกับพูดไม่ออก
ฉันคงไม่มีทางเลือกจริงๆ…
“ ก็ได้..ผมตกลง ”