หนึ่งสวะกลายเป็ชิ้นส่วนที่หล่นลงไปก่ายกองบนพื้นปล่อยโลหิตไหลออกมานองจนเต็มพื้นก่อนจะซึมไหลลงตามร่องแผ่นไม้
ไม่ต้องกล่าวถึงเถ้าแก่เมิ่งที่ถูกเรียกว่าแมงสาบหัวหักกับสวะสามตัวเจียงเฉิงเซ่อหูเฉิน และหวังหมิน ที่ยืนอ้าปากค้างดุจโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ เจียงเฉิงเซ่อที่คว้าจับสตรีนามถังเอินไว้ปล่อยหลุดมือออก
เจียงเฉิงเซ่อ หูเฉิน และหวังหมิน ทั้งสามแทบไม่เชื่อสายตาฟันของทั้งสามเริ่มกัดกระทบกันจนแทบแหลกเหลว
ที่มีสติก่อนกลับเป็หูเฉินที่เป็รองหัวหน้าหมู่ตึกหมื่นมงคลเมื่อสติเขากลับมาเขามองชิ้นส่วนมนุษย์ทั้งเก้าที่บินออกจากร่างของเติ้งชุ่น
สมองเขานึกชื่อยอดคนพิสดารที่น้อยครั้งจะปรากฏตัวขึ้นมาในยุทธภพ...มารเก้าบิน มิใช่มันจะเป็ผู้ใด หูเฉินรีบคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว
“หูเฉินคารวะท่านผู้าุโ พวกเราผู้เยาว์มิทราบล่วงเกินท่าน ขอท่านผู้าุโเห็นแก่หน้าผู้าุโเจียงฮุยเซ่อด้วย”
หูเฉินเมื่อเขารู้ว่าเป็มารเก้าบินนามเจียงหลันเซ่อประมุขพรรคเก้าฟ้าทระนงเขายังไม่กล้าเอ่ยออกมา เมื่อเทียบกับมารเก้าบินแล้วประมุขพรรคเก้าฟ้าทระนงของเขายังไม่คู่ควรที่จะนำมาเทียบกับมารเก้าบินผู้นี้ได้หูเฉินที่ทำได้ตอนนี้คือหวังอ้างชื่อ ‘เจียงฮุยเซ่อง’ พี่ใหญ่ของสามอสูรฟ้าทระนง ที่มีฉายาในหนึ่งหลวงจีน สองมาร สามเซียนสี่อสูรร่วมกับมารเก้าบินผู้นี้
เขาเหลือบมองไปทางเจียงเฉิงเซ่อหวังขยิบตาส่งสัญญาณให้คุณชายเจียงรีบคุกเข่าลง เขาหวังเตือนให้คุณชายเจียงรับรู้ถึงสถานการณ์ที่ย่ำแย่แต่กลับไม่เป็ผล
เขาจึงหันมากล่าวอย่างนอบน้อมกับชายชราชุดดำว่า
“โปรดละเว้นคุณชายเจียงและพวกผู้เยาว์ไปด้วยเถิด” เขาประสานมือเหนือศีรษะกริยานอบน้อมยิ่งต่างกับกริยาเมื่อครู่นี้ลิบลับ
ทางด้านเจียงเฉิงเซ่อแม้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับตาเขาเพียงคิดว่าเติ้งชุ่นเป็สวะที่ใช้การไม่ได้ผู้หนึ่งแต่เขาไหนเลยจะเคยรู้จักความร้ายกาจของมารเก้าบินอย่างที่หูเฉินเคยได้ยินมา
เขาจึงตวาดขึ้น“หูเฉิน!เหลวไหล ” กล่าวเสร็จเขากระชากดาบที่ติดตัวออกมา
“คุณชายทำไม่ได้”เสียงหูฉินร้องเตือนเขา แทบจะกระโจนไปขวางไว้
เจียงเฉิงเซ่อหาได้สนใจที่หูเฉินเตือนเขาแม้แต่น้อย
“ท่านผู้าุโระวังตัว! ”
เป็เสียงของถังเอินนางร้องเตือนชายชราชุดดำเมื่อเห็นเจียงเฉิงเซ่อกระชากดาบจะเข้าไปทำร้ายเขา
“หึ ! ไอ้เฒ่าใกล้ตายนี้ กลับบังอาจนัก ”เจียงเฉิงเซ่อแค่นเสียงเย้ยหยันตวัดดาบในมือ รั้งกระบวนท่าดาบหมื่นพิภพของตระกูลเจียงที่เขาฝึกปรือขึ้นมา
อย่าเห็นว่าเจียงเฉิงเซ่อผู้นี้ทำตัวอื้อฉาวร่างกายผอมบางอ่อนแอแต่ฝีมือเขาขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกของเขาอย่างสิ้นเชิง
เจียงเฉิงเซ่อตอนอยู่ในมณฑลใหญ่ภาคกลางก่อนเดินทางมาที่นี้นับเป็อัจฉริยะอายุเยาว์ที่โดดเด่น แม้เื่สตรีเขานิสัยฉาวโฉ่อยู่บ้างแต่เจียงฮุยเซ่อปู่ของเขากลับรักเอ็นดูเขาเป็พิเศษกระบวนท่าดาบหมื่นพิภพนี้ปู่ของเขาเป็ผู้ชี้แนะด้วยตนเอง
กระบวนท่าดาบหมื่นพิภพที่เจียงเฉิงเซ่อฝึกปรือนี้เอ่ยได้ว่าแม้เจียงหลันเซ่อบิดาเขาใช้ออกยังไม่อาจเหนือล้ำกว่านี้เจียงเฉิงเซ่อจึงมีนิสัยโอหังไม่เกรงกลัวผู้ใด
พลันที่เจียงเฉิงเซ่อพลิกดาบตวัดออกประกายดาบนับหมื่นกลับพุ่งแตกออกใส่มารเก้าบิน กลับคิดสับสังหารชายชราชุดดำให้ร่างสังขารพรุนจนไม่เหลือชิ้นดีในกระบวนท่าเดียว
ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่
ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ ซู่ซู่ ซู่ ซู่
มารเก้าบินส่งเสียง“เอ๊ะ!!”ออกมาคำหนึ่งแม้ประกายดาบจะพุ่งแตกออกรวดเร็วสุดแสนจนบดบังร่างของเขาไว้หมดสิ้นแต่เพียงดาบของผู้เยาว์คนหนึ่งไหนเลยทำอันตรายเขาได้ ใบหน้าเขายังคงไร้ซึ่งความประหวั่นพรั่นพรึงพลันท่าร่างเจ็ดอัสนีบาทหกบาทาเหินพอถูกใช้ออกดุจภูติพราย ร่างเขาเคลื่อนวูบวาบพุ่งปราดถอยหลังอย่างฉับพลันพุ่งปะทะผนังร้านด้านหลังพร้อมเศษไม้ที่ปลิวว่อนดังผึ้งแตกรังแต่ปากเขายังโห่ร้องชมเชยว่า “สมเป็ดาบหมื่นพิภพของเฒ่าเจียงฮุยเซ่อ”แว่วดังตามมา
ความจริงวิถีดาบไวของดาบหมื่นพิภพอาศัยหลักการรุกเจ็ดส่วนรับสามส่วน เมื่อเผชิญศัตรูกล้าแข็งจะเปลี่ยนเป็รับเจ็ดส่วนรุกสามส่วนแม้ดาบที่เจียงเฉิงเซ่อใช้ออกมานี้เป็ไปตามหลักการข้างต้น บังเกิดประกายดาบนับหมื่นพุ่งเสียดอากาศแตกออกแต่ในท่ามกลางเงาดาบอันเกรี้ยวกราดนี้ใน่จังหวะหนึ่งกลับปรากฏ่โหว่มากมายหากมารเก้าบินแทงใส่่โหว่ใดช่องโหว่หนึ่งย่อมทำลายเพลงดาบนี้ไปหรือแม้กระทั่งชีวิตที่โอหงของเจียงเฉิงเซ่อก็ไม่อาจรอดไปจากเสี้ยววินาทีนี้ได้แต่มารเก้าบินกลับจงใจปล่อย่เวลาเสี้ยววินาทีนี้ให้ผ่านไป
เมื่อผนังร้านที่อยู่ด้านหลังมารเก้าบินแตกกระจายออกเจียงเฉิงเซ่อโฉบบินทะยานตามออกไปนอกร้านปากร่ำร้องว่า
"หนีไปที่ใด "
ผู้อื่นที่อยู่ในร้านลนลานวิ่งตามลงมาชั้นล่างยกเว้นถังเอินที่ยืนแข็งทื่อใเหม่อมองอยู่้ากับเถ้าแก่เมิ่งที่ใกับภาพที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกันจนทรุดฮวบลงอีกครั้งยังดีที่ครานี้มันพยุงเสาร้านเปื้อนเืไว้ทัน
ที่หน้าร้านหูเฉินและหวังหมินที่ยืนกระจังอยู่ด้านหลังเจียงเฉิงเซ่อลอบคำนึงขึ้นคุณชายเจียงเฉิงเซ่อที่ร่างผอมบางทำตัวสำราญอื้อฉาวจะมีฝีมือยอดเยี่ยมปานนี้ถึงกลับขับไล่มารเก้าบินกระเด็นออกนอกร้านได้ รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอักโข
“เราให้เวลาพวกเ้าชั่วสามอึดใจ ทิ้งสตรีนางนี้ไว้แล้วไสหัวไปซะ ”
มารเก้าบินกล่าวขึ้นเขาไม่เหลือบแลผู้ใดแล้วนิ่งเงียบไป
หูเฉินรู้สึกเมื่อครู่เสียหน้ามิน้อยที่คุกเข่าต่อหน้ามารเฒ่าผู้นี้รับกล่าววาจาดึงหน้าดึงตาตนเองกลับมาทันที
"มารเฒ่ายังกล้าแกว่งเท้าหาเสี้ยน"
มารเก้าบินไม่สนใจพวกมันแม้แต่น้อยปกติเขานิสัยเ็าลงมือเหี้ยมโหด กระบวนท่าดาบฟันอัสนีที่มีความว่องไวถึงขีดสุดยังไม่เคยพ่ายแพ้แก่ผู้ใดในใต้หล้าเขายิ่งไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา
เขายังไม่ลงมือให้เวลาพวกมันสามอึดใจเพียงเพราะเขาได้ยินมาว่าสามอสูรฟ้าทระนงเป็สามพิการที่ทรหดยืนหยัดต่อฟ้าเจียงฮุยเซ่อพี่ใหญ่ของสามอสูรฟ้าทระนงเป็ผู้พิการตาบอดสองข้างและขาซ้ายพิการเป็ง่อยน้องชายทั้งสอง คนแรกเจียงจงเซ่อเกิดมาพิการไม่มีแขนซ้ายและขาขวาคนที่สองเจียงเฮยเซ่อเกิดมาพิการไม่มีขาซ้ายและแขนขวา
ทั้งสามพิการแต่จิตใจกลับไม่พิการมานะฝึกปรือกระบวนท่า“สามอสูรเหยียบฟ้า”เล่าลือกันว่าเป็ท่าผนึกรวมร่างที่พิกลพิการพิสดารเป็อันดับหนึ่งของแผ่นดินเย้ยหยันฟ้าที่ให้กำเนิดพวกเขาเมื่อห้าปีก่อนสามอสูรฟ้าทระนงใช้ท่าสามอสูรเหยียบฟ้านี้ปะมือกับเ้าวังแปดดุริยางทิพย์หนึ่งในสี่สุดยอดหนึ่งคุณธรรมจนเ้าวังแปดดุริยางทิพย์เพลี่ยงพล้ำไปหนึ่งกระบวนท่าทำให้ชื่อเสียงของสามอสูรฟ้าทระนงโด่งดังขึ้นไปทั้งห้ามณฑลใหญ่
“คุณชายเจียง ข้าขอร้อง ได้โปรดอย่าทำร้ายผู้าุโ อ่า.."ถังเอินนางถึงกลับวิ่งลงจากชั้นบนลงมา
"ถังเอินยินดีติดตามท่านไปโดยดี ” นางโถมกายมาเกาะกุมขาเจียงเฉิงเซ๋อไว้
“ถอยออกไป!!” เจียงเฉิงเซ่อยกเท้าของเขาถีบนางออกไปจนร่างนางพลิกออกไปหลายตลบ หูฉินและหวังหมินติดตามไปฉุดรั้งนางลุกขึ้นมา
ก่อนที่จะมีใครเคลื่อนไหวอันใดอีกความอำมหิตก็ฉายในดวงตาของมารเก้าบิน
“เวลาสามอึดใจหมดลงแล้ว ” เสียงของมารเก้าบินเ็าอย่างยิ่งเบาอย่างยิ่ง
เจียงเฉิงเซ่อทำสีหน้าดูแคลนถามขึ้นว่า " หมด..?"เจียงเฉิงเซ่อโพล่งออกได้เพียงคำเดียวกลับมีลมหอบใหญ่พัดมาขัดจังหวะของเขาไป
ฟ้าวววววววววววววววว
ฟ้าวววววววววววววววว
ฟ้าวววววววววววววววว
พลันเกิดลมพัดไปทั่วบริเวณในเสี้ยววินาทีเห็นเพียงมือของมารเก้าบินกุมดาบตัดฟ้าชูขึ้นฟ้า ก่อนจะเสียบคืนฝักไม่ทราบดาบตัดฟ้าถูกชักออกจากฝักเมื่อใด
ทั้งสามมีเพียงความรู้สึกจริงๆความรู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อยที่พาดไปตามลำแขน ขา ใบหู ดวงตาก่อนความเ็ปรวดร้าวแต่เบาสบายไปทั่วร่างจะสำแดงเดช
ร่างพลันเปลี่ยนเป็พลุโลหิตพ่นพุ่งปะทุออกจนกว่าจะหมดร่าง
เสียงฟ้าวววววววววว ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ กึก กัก กึก กัก เกิดขึ้นแทบพร้อมกัน
เสียงร้องปานวัวถูกเชือดดังโหยหวนระงมไปทั่วบริเวณเป็เสียงที่ออกจากร่างที่ไร้ดวงตา หู แขน และท่อนขาของเจียงเฉิงเซ่อ หูฉินและหวังหมิน
ภาพทั้งหมดสะท้อนวาบบนดวงตาของถังเอินที่บัดนี้ใบหน้าของนางถูกฉีดพรมไปด้วยโลหิตสีแดงปานนางกำลังเล่นน้ำพุโลหิตในแดนนรกโลกัณฑ์หูของนางเต็มไปด้วยเสียงภูตผีิญญาครวญครางมาขอส่วนบุญ
ส่วนเถ้าแก่เมิ่งที่เพิ่งมาด้านล่างเขาได้ประทับภาพที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นไว้จนวันตายเช่นกัน
ดวงตาถูกคว้านหลุดจากเบ้าตาใบหูปลิวว่อนบินเล่นบนฟ้า แขนและขาพลันแยกจากลำตัว
เถ้าแก่เมิ่งถึงกลับทรุดฮวบลงที่พื้นที่ที่แฉะนองไปด้วยปัสสาวะของเขา
ก่อนที่มารเก้าบินจะย่างเท้าจากไปเขาทำคล้ายไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลันสายตาของเขากลับสาดมองไปบนหลังคาร้านอาหารชั่วขณะก่อนที่เขาจะหันกายก้าวออกไปบนเส้นทางที่ปกคลุมไปด้วยป่าไผ่
"อ๊ะ! ผุ..ผู้าุโ "ถังเอินนางร้องเรียกผู้าุโคำหนึ่งแต่เมื่อเห็นมารเก้าบินหาได้สนใจนางไม่ กลับเดินต่อจนร่างหายลับไปนางจึงออกวิ่งตามเขาจนสะดุดล้ม แต่นางยังลุกขึ้นวิ่งตามมารเก้าบินต่อไปจนร่างหายลับไปอีกคนเหลือเพียงเสียงร้องโหยหวนที่แ่เบาลง และเงียบไปในที่สุด
ผ่านไปชั่วขณะเถ้าแก่เมิ่งยังเหม่อมองซากอันน่าสะอิดสะเอียนที่เขาจำแนกไม่ออกว่าดวงตาใบหูแขนขาของผู้ใด เขาจำได้เพียงร่างเจียงเฉิงเซ่อ หูฉินและหวังหมินที่มีศีรษะติดอยู่เท่านั้น
ขณะที่เขาจะลุกขึ้นผู้ที่แฝงกายบนหลังคาร้านอยู่นานจนทันเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันค่อยๆ ลอยร่างลงมาหยุดบนพื้นเบื้องหน้าเขา เมื่อเขาเห็นหน้าผู้ที่ยืนตรงหน้าเขาเถ้าแก่เมิ่งจึงร้องด้วยความหวัง
“ตะเต้าหยิน ชะช่วย..อะอ้าก..”
ฉับบบบ
เสียงของเขาหายไปพร้อมศีรษะของเขาที่ถูกฟันทีเดียวจนหลุดออกจากบ่า
เืจากร่างเขาไหลไปรวมกับเืที่นองอยู่เต็มพื้น
พลั๊วะ
ศีรษะเถ้าแก่เมิ่งถูกคนผู้นี้เตะไปรวมกับคนอื่น
ร่างที่ฟันศีรษะเถ้าแก่เมิ่งมองไปยังทิศทางที่มารเก้าบินผู้นั้นจากไปมันสอดกระบี่ใส่ฝักก่อนเคลื่อนเท้าหมุนวนไหลลื่นเป็วงกลมที่ต่อเนื่องพิสดารทะยานร่างหายไปที่ใช้ออกถึงกลับเป็ท่าร่างแปดเซียนจรวิถีของมหาอาศรมหยั่งฟ้า!
ใบไผ่ปลิวตามลมกลบปิดชิ้นส่วนและอวัยวะที่กระจายเรี่ยราดบนพื้นดินก่อนความมืดจะช่วยปิดบังความโหดร้ายนี้ไว้
.........................
295
