บทที่ 14 ความช่วยเหลือจากจอม
ร้านกาแฟเก่า ๆ ร้านหนึ่ง ที่อยู่ในซอยลึกข้างตลาด เป็ร้านที่อยู่มุมสุดของห้องแถวที่สร้างด้วยไม้ทั้งสองชั้น บรรยากาศโดยรอบจะมีผู้คนเดินไปมามากมาย เนื่องจากซอยแห่งนี้เป็ชุมชนเล็ก ๆ ที่มีสิ่งปลูกสร้าง บ้าน ร้านค้า อยู่ติด ๆ กันเต็มไปหมด เรียกได้ว่าเป็ชุมชนที่เจริญอยู่พอตัว เด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ในร้านกาแฟที่กริ้นท์กำลังเดินผ่าน พวกเขาต่างพากันพูดคุยเสียงดังไม่เกรงใจเ้าของร้านเลยแม้แต่น้อย ด้วยความที่เขาต้องผ่านมาทำธุระในซอยนี้พอดี เขาจึงบังเอิญเห็นเด็กผู้หญิงผิวขาวใสผมยาวตรงหน้าคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเดินผ่านหน้าร้านกาแฟร้านนั้น จู่ ๆ เธอก็ถูกกลุ่มวัยรุ่นในร้านแซวกันเสียงดังจนน่ารำคาญ กริ้นท์ไม่อยากสนใจว่าเธอคนนั้นเป็ใคร เลยเดินต่อไปเพื่อไปทำธุระของเขาให้เสร็จเรียบร้อย แต่จังหวะนั้นเด็กผู้หญิงได้สวนวัยรุ่นในร้านกาแฟกลับไป จึงทำให้กริ้นท์ถึงกับชะงักงัน หยุดเดินแล้วเพ่งมองด้วยความสนใจว่าเธอคนนั้นเป็ใคร คงเป็เพราะเธอดูห้าวไม่สมกับเป็ผู้หญิง จึงเป็เหตุให้เขาหันมาสนใจเธอ อีกนัยหนึ่งก็คงกลัวว่าเธอจะถูกวัยรุ่นกลุ่มนั้นทำร้ายเอาก็ได้
"ไอ้พวกหน้าตัวเมีย รวมฝูงกันก่อความรำคาญให้ชาวบ้าน ไม่อายหมาบ้างเหรอ..!"
"หนอย...ปากดีจังนะน้อง" ชายคนหนึ่งในกลุ่มลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินมาหาเธอ เพื่อน ๆ ของเขาก็ตามมาด้วย
"ปากหมาอย่างนี้...สักทีมั้ยน้อง"
"ดูท่าน้องเขาอยากลองเรียงคิวว่ะ"
ชายแก่เ้าของร้านกาแฟพยายามมาห้ามกลุ่มวัยรุ่นไม่ให้ก่อความวุ่นวาย แต่เธอคนนั้นก็ไม่ยอมด้วยเหมือนกัน ยังจะด่าใส่ไม่ยั้ง โดยไม่คิดว่าตนเองเป็แค่ผู้หญิงตัวคนเดียว
"พวกนายมันเก่งแต่กับผู้หญิง กับผู้ชายด้วยกัน พวกนายคงวิ่งหางจุกตูดล่ะมั้ง"
"นี่เธอ!! มันจะมากไปแล้วนะ" ชายคนหนึ่งในกลุ่มตวาดเสียงใส่ แล้วดึงมือเธอเข้ามา
เหตุการณ์เริ่มกดดันขึ้นเรื่อย ๆ กริ้นท์เห็นท่าไม่ดีเลยเข้าไปห้าม พอมาถึงก็ใจนสะอึก ไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะเป็คนที่เขารู้จักดีเป็ที่สุด ซึ่งเธอก็คือจีน เพื่อนสาวรุ่นน้องที่ไม่ชอบหน้าเขามากที่สุด จีนก็ใไม่น้อยเหมือนกัน ไม่คิดว่ากริ้นท์จะมาอยู่ในที่นี่ได้ กริ้นท์เข้าไปกันระหว่างเธอกับกลุ่มวัยรุ่นเพื่อไม่ให้กลุ่มพวกนั้นทำอะไรเธอได้
"แกมายุ่งอะไรด้วยว่ะ..! หลบออกไปซะ"
จีนพยายามดึงกริ้นท์ให้ออกไป เพราะไม่อยากให้ใครเขามายุ่งด้วย จีนะโด่าไม่หยุดปากพร้อมกับกลุ่มวัยรุ่นที่พยายามเข้ามาทำร้ายเธอให้ได้ แต่ติดกับที่กริ้นท์ขวางไว้ ทำให้พวกนั้นทำอะไรเธอไม่ได้เลย
"มึงอยากลองดีกับกูเหรอ!!"
กริ้นท์ไม่ตอบอะไร แต่เขาจับข้อมือของจีนไว้ ทำให้เธอยืนอึ้งมองเขาสลับไปกับมือเรียวเล็กเข้ม ๆ ที่จับข้อมือของเธออยู่ จีนรู้ทันทีว่ากริ้นท์คิดอะไรอยู่ เขายังนิ่งรอให้กลุ่มวัยรุ่นเข้ามาใกล้ พอมาถึงตัว กริ้นท์ก็ตบด้วยมือข้างซ้ายอย่างสุดแรง
ป้างง!!
ชายคนนั้นล้มคว่ำไปทันที จากนั้นกริ้นท์ก็แผดเสียงออกมา
วิ่ง..!!
สิ้นเสียงเขาก็ดึงเธอให้วิ่งตามไปทันที กลุ่มวัยรุ่นที่เหลือทั้งหกคนไล่ตามหลังมาติด ๆ โดยทิ้งเพื่อนให้นอนคว่ำหน้าอย่างหมดสภาพ พอมาถึงทางมุมของห้องแถว กริ้นท์ก็ดึงเธอเข้ามาหลบภัย รอให้พวกนั้นวิ่งห่างออกไป แต่มันไม่ได้เป็อย่างที่คิด..! วัยรุ่นคนสุดท้ายที่วิ่งตามหลังดันหันมาเห็นกริ้นท์เข้าพอดี เขาเลยะโให้เพื่อนเปลี่ยนทิศทางวิ่งตามเขามาอีกที กริ้นท์จึงผลักให้จีนวิ่งต่อไป แล้วเขาก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มวัยรุ่นเพียงตัวคนเดียว โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายมีกันหลายคนหรือไม่
"รีบหนีไป..!!"
เสียงะโดังมาพร้อมกับร่างกายที่กำลังโรมรันอยู่กับศัตรู ด้วยเหตุนี้ จีนจึงสับเท้าวิ่งออกไปทั้งที่ใจยังเป็ห่วงเพื่อนอยู่ ความจริงเธอก็อยากเข้าไปช่วยกริ้นท์ แต่อีกใจเธอก็คิดว่าหากเธออยู่ต่อ อาจทำให้กริ้นท์ลำบากยิ่งกว่านี้ก็ได้ เธอจึงตัดสินใจวิ่งหนีเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากคนที่ผ่านไปผ่านมา น่าจะเป็หนทางที่ดีที่สุดสำหรับสถานการณ์ตอนนี้
กริ้นท์หลบหมัดซ้ายที่ศัตรูเหวี่ยงเข้ามา แล้วจับข้อมือข้างนั้นบิดไปด้านหลัง ทำให้วัยรุ่นคนนั้นถึงกับร้องโอดโอยด้วยความเ็ป หน้าบิดเบี้ยวไปในทันใด มือขวาที่จับข้อมือของศัตรูไว้ได้ออกแรงสุดฤทธิ์เพื่อหักเข้าหาแผ่นหลัง ส่วนมือซ้ายที่จับไหล่ขวาด้านหลังเพื่อพยุงไม่ให้หลุดไปได้ ได้ออกแรงดันผลักไปสกัดกลุ่มวัยรุ่นอีกห้าคนที่กำลังพุ่งเข้ามา แล้วกริ้นท์ก็ะโถีบซ้ำอีกที ทำให้กลุ่มวัยรุ่นพวกนั้นล้มกันไปไม่เป็ท่า จากนั้นก็สับเท้าวิ่งตามหลังจีนไป
เมื่อทั้งสองวิ่งผ่านหน้าอู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซค์เล็ก ๆ ที่มีรถรอซ่อมอยู่แค่ไม่กี่คัน แต่มีรถแต่งซิ่งจอดอยู่หน้าร้านนับสิบคัน ในนั้นมีกลุ่มวัยรุ่นสี่คนกำลังวุ่นอยู่กับการซ่อมรถได้เห็นกริ้นท์กับจีนวิ่งผ่านไป จากนั้นตามมาด้วยวัยรุ่นที่ไล่หลังมาติด ๆ อีกห้าคน เมื่อกลุ่มวัยรุ่นในร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อน ๆ ในกลุ่มพากันหันไปมองหน้าชายตัวสูงยาวผิวเข้มผมแดงก่ำรวบผูกไว้บนท้ายทอย ส่วนผมด้านหน้าปล่อยแฉกไว้สองข้างเลยคิ้วไปนิดหน่อย
"เอาไงดีจอม..."
เพื่อนที่อยู่ใกล้ตัวเขาที่สุดเอ่ยถามมา ชายตัวสูงคนนี้หันไปมองหน้าเพื่อน ๆ ทุกคน ก็เห็นว่าต่างคนต่างรอความเห็นจากเขาเหมือนกันหมด
"ช่วยคนที่ถูกไล่..!!"
"มันแน่งานนี้..." ชายหัวเกรียนสูง 160 กว่า โพร่งออกมาหน้ายิ้มอย่างพึงพอใจ ราวกับว่าชอบเื่แบบนี้เป็ทุนเดิมอยู่แล้วยังไงยังงั้น จอม..ชายผมสีเืก้มลงหยิบประแจเบอร์ 21 แล้วเดินนำเพื่อน ๆ ออกไป
เมื่อกริ้นท์รู้สึกว่าตัวเองหนีไม่พ้นแล้ว เขาก็ดึงข้อมือของจีนมาหลบอยู่เื้ัของเขา คราวนี้เป็ไงเป็กัน เขายอมสู้ตาย ยังไงก็ต้องปกป้องจีนไว้ให้ได้ ชายวัยรุ่นทั้งห้าคนก็เดินกดดันเข้าไปเรื่อย ๆ ทำให้จีนหันไปกวาดตามองรอบ ๆ หาว่ามีอะไรบ้างที่สามารถใช้ป้องกันตัวได้บ้าง เธอจะไม่ยอมให้กริ้นท์ต้องสู้เพียงลำพังอีกแล้ว กริ้นท์กางแขนซ้ายออกป้องหญิงสาวที่อยู่เื้ัไว้ แล้วเดินถอยหลังช้า ๆ ตามที่ฝ่ายศัตรูดาหน้ากดดันเข้ามา กริ้นท์ยกเท้าขวาถีบชายที่อยู่ใกล้ที่สุด วินาทีนั้น..ที่เหลือก็รุมกันเข้ามาจนกริ้นท์ตั้งตัวไม่ทัน ทำให้เขาล้มลงกับพื้น กริ้นท์ทำได้แค่ขดตัวรับเท้าที่รุมกระทืบเข้ามา เขาไม่สามารถขยับตัวหรือลุกขึ้นได้ จังหวะนี้ทำได้แค่ปกป้องหน้าท้องกับใบหน้าไว้อย่างเดียว รอคอยความเมตตาที่ศัตรูจะหยุดทำร้ายเขาเพียงเท่านั้น
"เฮ้ย..!! หยุดเดี๋ยวนี้"
กลุ่มวัยรุ่นทั้งห้ารวมถึงจีนต้องหันไปมองที่มาของเสียง เห็นชายผมสีเืตัวสูงยาวยืนชี้มือที่ถือประแจเบอร์ 21 มาทางฝั่งพวกเขา เื้ัของเขามีเพื่อนยืนรวมกันอยู่อีกสามคน
"ห้าคนรุมคน ๆ เดียว...ไม่แมนเลยนะพวกมึง!" ชายผมเกรียนที่ยืนอยู่ข้างชายผมสีเืะโออกมา หน้าเยาะเย้ยอย่างพึงพอใจ วัยรุ่นทั้งห้าคนเริ่มถอยออกมาจากร่างกายของกริ้นท์ที่นอนคุดคู้จากการถูกกระทำ พวกเขารู้ดีว่าถ้ายังจะรุมทำร้ายกริ้นท์ต่อไป พวกเขาจะตกอยู่ในสภาพเดียวกับกริ้นท์ ณ ตอนนี้ได้เหมือนกัน ชายผมเตียนมีเฉพาะตรงกลางที่แหลมสีชมพูจากหน้าผากไปถึงท้ายทอยเอ่ยออกมา พลางเดินเข้ามาใกล้จุดที่กริ้นท์นอนขดอยู่ "ใครที่มันซ่าส์ก็เข้ามาได้เลย เดี๋ยวจะจัดให้อย่างเต็มที่เลยทีเดียว"
จอมกับเพื่อน ๆ ก็เข้ามาช่วยพยุงกริ้นท์ให้ลุกขึ้น ส่วนกลุ่มวัยรุ่นทั้งห้าคนต่างพากันวิ่งหนีไปเมื่อบีม ชายผมสกินเฮดตัวเตี้ยกับมิน ชายผมแหลมตรงกลางสีชมพูไล่ขู่ว่าจะทำร้าย
"เป็ไงบ้าง..." จอมถามพร้อมกับมือที่คอยพยุง
"ไม่เป็ไรครับ" กริ้นท์ตอบกลับไป มือสองข้างวุ่นอยู่กับการปัดสิ่งสกปรกที่เปรอะเปื้อนตามร่างกาย "ขอบคุณที่ช่วยผมไว้"
จอมเปลี่ยนสายตาไปมองจีน "เธอล่ะ...เป็อะไรบางรึเปล่า"
"หนูไม่เป็ไรค่ะ"
พูดจบจีนก็เข้าไปตรวจดูร่างกายของเพื่อนชายด้วยความเป็ห่วง ปากก็พูดรัว ๆ จนฟังไม่เป็สับ กริ้นท์ได้แต่ยืนอึ้งไม่คิดว่าเธอจะเป็ห่วงขนาดนี้ เมื่อจีนเริ่มรู้ตัวเธอก็หยุดพูดทันที เพราะปกติแล้วเธอไม่เคยถูกโฉลกกับกริ้นท์เลย เหมือนขมิ้นกับปูนที่เข้ากันไม่ได้ เจอกันทีไรเป็ทะเลาะกันทุกที แต่ตอนนี้ไม่ใช่อย่างนั้น เธอกลับเป็ห่วงกริ้นท์มากเป็พิเศษ คงเป็เพราะกริ้นท์ได้ช่วยเหลือเธอไว้ เธอจึงต้องทำดีกับเขาไว้เพื่อไม่อยากให้เป็หนี้ต่อกัน
บีมกับมินเดินกลับมาก็มุ่งไปที่เจมส์ แล้วเปลี่ยนสายตาไปมองกริ้นท์พร้อมกับบอกว่า "นายไม่ต้องห่วง ไอ้พวกนั้นคงไม่กล้ามายุ่งพวกนายอีกแน่"
"ใช่...พวกเรารู้จักพวกมันดี พวกมันเป็แค่ขี้เล็บ เจอพวกเราไล่ขู่ไปแบบนี้ มันคงไม่กล้ากลับมาอีกแล้ว"
"ขอบคุณพวกคุณมากที่ช่วยผมไว้"
"ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณไปมีปัญหาอะไรกับพวกมันมา" จอมกล่าวขึ้นเมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าปกติดีแล้ว "แต่ถ้าคุณถูกพวกมันหาเื่อีกเมื่อไรก็บอกผมได้ พวกผมพร้อมช่วยเหลือเสมอ..."
••••• Gangster to Mafia •••••
394K
