พลิกชีวิตในยุค 90 สาวชาวไร่คนนี้ขอมุ่งหน้าสู่ความรุ่งโรจน์

บทที่ 86 ด้านที่แสนดุดันของหลี่ซิงเหอ

เสียงเคาะประตูหยุดลงกะทันหัน แทนที่ด้วยเสียงทุบประตูอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงด่าทอของหลี่เฉิงซวง

"โอ๊ยยยยย นังนั่นมันกล้าติดของโหดเหี้ยมแบบนี้ไว้บนกำแพงได้ยังไง มันโดนมือฉันเนี่ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว อ๊ากกก!"

"เฮ้ อย่าส่งเสียงดังไป อดทนหน่อย รอยแผลแค่นี้ไม่ตายหรอก รีบเข้าไปจัดการพวกมันแล้วเอาเงินมาดีกว่า" เป็นเสียงของหลี่ฝู่เอ่ยขึ้น

เสียงก้อนหินกระแทกประตูดังจนแสบแก้วหู โชคดีที่ในฟาร์มหาก้อนหินขนาดใหญ่ไม่ได้ ไม่งั้นประตูกันขโมยคงถูกทุบจนกลายเป็นหลุมไปแล้ว

หลี่ซิงเหอสั่งให้ต้าฮุยกับเสี่ยวฮุยไปหลบก่อน ตัวหนึ่งหลบอยู่ด้านข้างของประตูกันขโมย ส่วนอีกตัวให้อยู่ใต้กำแพงไม้ 

จากนั้นเธอเดินไปปลดล็อกประตูเบา ๆ หลังจากประตูถูกปลดล็อก เธอรีบถอยกลับไปอยู่ข้างหวังฟางแล้วจับมือไว้แน่น

คนข้างนอกได้ยินเสียงเปิดประตูแว่ว ๆ หลี่ฝู่โบกมือสองที เสียงทุบประตูก็หยุดลง

ประตูบานใหญ่ค่อย ๆ ถูกเปิดออก เห็นเป็นชายสามคนยืนอยู่ข้างนอก บรรยากาศรอบข้างมืดสนิท แสงหลอดไฟในห้องสาดส่องใบหน้าของพวกเขา ซีดเซียวราวกับปีศาจที่มาเอาชีวิตในยามดึก

หวังฟางบีบมือแน่นขึ้นตามสัญชาตญาณ พลางดึงลูกสาวให้ถอยหลัง

ส่วนหลี่ฝู่ยืนอยู่ตรงกลาง หลี่เฉิงซวง และหลี่เฉิงเฉวียนยืนขนาบข้างซ้ายขวา เมื่อชายทั้งสามยืนอยู่กลางลานบ้าน ทำให้ลานบ้านจากเดิมที่ดูกว้างขวางตอนนี้ดูคับแคบลงไปมาก

"น้องสาวเอ๋ยย ฉันคิดไม่ถึงเลยว่า ทำไมเธอถึงทำให้พ่อกับพี่ชายต้องติดคุกได้ล่ะ? เธอเป็นคนตระกูลหลี่เหมือนกัน ก็ควรจะมีจิตสำนึกบ้างสิ" หลี่เฉิงซวงเอ่ยปาก

หลี่ซิงเหอหัวเราะ "พ่อ? พี่ชาย? พวกคุณมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นพ่อกับพี่ของฉันด้วยเหรอ? ฉันว่านะ แม้แต่สัตว์ยังมีความเมตตากว่าพวกคุณ"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ซิงเหอพูดกับชายทั้งสามแบบนี้ พวกเขาถึงกับชะงักงันแล้วมองหน้ากันไปมา

ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

"พ่อ… ผมฟังไม่ผิดใช่ไหม? เธอบอกว่าพวกเรายังเลวกว่าสัตว์? นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ? พูดแบบนี้อยากตายหรือไง?"

ใบหน้าของหลี่ฝู่ที่ซีดขาวใต้แสงไฟ ตอนนี้แดงก่ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"นังบ้า! เธอพูดแบบนี้คือไม่อยากใช้ชีวิตแล้วใช่ไหม?"

"พวกคุณคิดว่าการรังแกผู้หญิงสองคนที่ไม่มีทางสู้จะทำให้พวกคุณดูเท่ ดูเป็นลูกผู้ชายงั้นเหรอ? ที่พวกคุณโดนโกงเงินตอนเล่นไพ่ในหมู่บ้าน ทำไมถึงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงสักแอะเลยล่ะ?" 

หลี่ซิงเหอยิ้มเยาะ "อ้อใช่ นึกออกแล้ว พวกคุณไม่กล้าสู้กับผู้ชายด้วยกันสินะ เลยกล้าแต่จะรังแกผู้หญิงที่อ่อนแอกว่าพวกคุณ"

สายตาของหลี่ซิงเหอคมดั่งดาบ จ้องมองหลี่ฝู่พลางพูดอย่างช้า ๆ "หลี่ฝู่ คุณคิดว่าเมื่อก่อนตอนที่คุณทุบตีฉันกับแม่ คุณเก่งกาจนักใช่ไหม? ฉันจะบอกความจริงให้นะ คุณรู้ไหม ยี่สิบปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยนับถือคุณเป็นพ่อเลยสักนิด คุณคือผู้ชายที่ล้มเหลวที่สุดในโลกใบนี้"

เมื่อได้ยินหลี่ซิงเหอพูดแบบนี้แล้ว เลือดในร่างของหลี่ฝู่เริ่มพลุ่งพล่าน ใบหน้าแดงก่ำเหมือนสีตับหมู

เขาเดินตรงไปที่ห้องเก็บของ พลางตะโกนว่า "นังลูกชั่ว รอฉันไปหาจอบมาก่อนนะ ฉันจะฟันเธอให้ตายกันไปข้าง ไอ้ตัวซวย เลี้ยงไปก็เสียข้าวสุก"

หลี่เฉิงซวงยืนอยู่กับที่ ขวางประตูเหล็กกันขโมยเอาไว้ ส่วนหลี่เฉิงเฉวียนตามหลี่ฝู่ไป เขาเข้าไปหาอุปกรณ์ที่ถนัดมือมาทำร้ายพวกเธอสองคนพร้อมกับพ่อ

หลี่ซิงเหอโอบไหล่หวังฟาง พาไปอยู่ที่มุมห้อง "แม่ ไม่ต้องกลัวนะ"

หลี่ซิงเหอไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เธอรอให้หลี่ฝู่กับหลี่เฉิงเฉวียนหยิบอุปกรณ์มาก่อน เสียงขว้างปาข้าวของดังมาจากห้องเก็บของอีกครั้ง หลี่ซิงเหอฟังเสียงนั้นด้วยแววตาเยียบเย็น

เวลาผ่านไปไม่นาน ชายสองคนถือเคียวที่ใช้สำหรับเก็บเกี่ยวข้าวมาสามเล่ม หลี่เฉิงเฉวียนส่งเคียวที่เหลือให้หลี่เฉิงซวง

มุมปากของหลี่ซิงเหอปรากฏรอยยิ้มเย็นชาขึ้นมา "พวกคุณจะลงมือฆ่าฉันกับแม่แล้วสินะ?"

"แค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ? คนปากเก่งเมื่อกี้ไปไหนแล้วล่ะ?"

เพื่อป้องกันไม่ให้จับจังหวะผิดพลาดจนทำให้แม่ได้รับบาดเจ็บ เธอค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วยืนอยู่ในลานบ้าน

"พวกคุณถืออุปกรณ์บุกรุกเข้าบ้านคนอื่น และกำลังคุกคามชีวิตของพวกฉันอยู่ ฉันจะให้โอกาสครั้งสุดท้าย ถ้าตอนนี้พวกคุณจัดการห้องเก็บของของฉันให้เรียบร้อยแล้วเดินออกไปตอนนี้ และในอนาคตไม่มารบกวนฉันกับแม่อีก ฉันจะไม่ถือโทษโกรธอะไร"

หลี่ฝู่โกรธจัด พลางหัวเราะออกมา  "เธอโดนฉันตีมายี่สิบปีจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? เอาของมีค่าทั้งหมดออกมา แล้วให้พวกเราอยู่ที่ฟาร์มนี้ส่วนพวกเธอก็คอยรับใช้พวกเราดี ๆ ถ้าไม่ทำตามล่ะก็ วันนี้พวกเธอก็ต้องตายที่นี่"

"พวกคุณรู้ไหม? ฉันมีเงินมากมาย ฉันหาเงินด้วยตัวเองได้ แต่ฉันยอมเอาไปซื้ออาหารให้หมูกินยังดีกว่าให้พวกคุณ! ถึงพวกคุณจะคุกเข่าอ้อนวอน ฉันก็จะไม่ให้พวกคุณแม้แต่หยวนเดียว! เข้าใจไหม ไอ้พวกโง่"

"แม่ง ฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้แหละ! คราวนี้แกตายแน่! ไอ้เด็กเวร!" หลี่ฝู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป กำเคียวแน่นแล้วตั้งท่าจะฟันใส่หลี่ซิงเหอ

ดวงตาของหลี่ซิงเหอวาบขึ้น ตะโกนเสียงดัง "ต้าฮุย เสี่ยวฮุย!"

ในชั่วพริบตาเดียว จากใต้พุ่มไม้และเถากุหลาบที่กำแพงไม้ มีเงาร่างสีเทาขนยาวสองตัวพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

หมาป่าตัวโตสองตัวพุ่งชนเข้าใส่ร่างของหลี่ฝู่พร้อมกัน

ในทันใดนั้น หลี่ฝู่ก็ถูกชนล้มลงกับพื้น

เขาเอามือกุมบริเวณที่โดนหัวของหมาป่าพุ่งชนอย่างแรง พลางสูดหายใจเฮือกใหญ่

หลี่ฝู่ที่หน้ามืดตามัวเพราะความแค้น ถูกกระตุ้นจนความโกรธพลุ่งพล่าน รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

เคียวในมือยังไม่หลุด "ฉันคิดอยู่แล้วว่าทำไมวันนี้ปากจัดนัก ที่แท้ก็เลี้ยงสัตว์ไว้สองตัว คิดว่าเลี้ยงหมาสองตัวแล้วจะจัดการพวกเราได้งั้นเหรอ?"

หลี่ซิงเหอเอ่ยเสียงทุ้ม ราวกับพูดกับอากาศ สั่งหมาป่าทั้งสอง "ต้าฮุย เสี่ยวฮุย ระวังเคียวนั่นด้วยล่ะ อย่าให้โดนบาดเด็ดขาด รีบจัดการพวกมัน แค่พวกแกไม่เป็นอะไรก็พอ แต่หลบเลี่ยงเส้นเลือดใหญ่ของพวกมันด้วย"

เสี่ยวฮุยก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ยืนเคียงข้างต้าฮุ่ย มันไม่ได้ล่าเหยื่อกับต้าฮุ่ยมานานแล้ว ดวงตาหมาป่าที่ดูน่ากลัวฉายแววตื่นเต้น

หลี่เฉิงซวงยังคงยืนอยู่ข้างประตู เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "พ่อครับ นี่...นี่ดูเหมือนว่า...ไม่...ไม่ใช่หมานะครับ ดวงตามัน...มีแสงสีเขียวด้วย"

หลี่ฝู่ในตอนนี้ไม่สนใจคำพูดของลูกชายเลย เขาตะโกนใส่หลี่เฉิงเฉวียนที่อยู่ข้าง ๆ "เข้าไปฆ่าไอ้หมาสองตัวนี้ซะ"

ทั้งสองคนโบกเคียวในมือ พุ่งเข้าหาทางหัวของต้าฮุ่ยและเสี่ยวฮุ่ย

"โจมตี!" คำสั่งออกมาจากปากหลี่ซิงเหอพูดออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ต้าฮุยและเสี่ยวฮุยรับคำสั่งแล้ว พวกมันเคลื่อนที่เร็วจนเห็นเป็นเงาพราย

ขณะที่เคียวฟันลงมา เขี้ยวของพวกมันก็กัดเข้าที่แขนของผู้ชายทั้งสองอย่างรุนแรง

เขี้ยวแหลมคมทะลุผ่านผิวหนังและกล้ามเนื้อ ลึกถึงเส้นเอ็นและกระดูก

ยามดึกที่เงียบสงัด เสียงกระดูกและเนื้อแตกหักนั้น ช่างน่าขนลุกและชวนหลงใหลในเวลาเดียวกัน

ไม่นานนัก เคียวตกลงบนพื้น ชายทั้งสองร้องโหยหวนราวกับหมูที่กำลังถูกฆ่า

หมาป่าทั้งสองตัวไม่ยอมคลายปาก ฉีกกัดไม่หยุด เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของชายทั้งสองดังก้องไปทั่วทั้งฟาร์ม แผ่กระจายไปทั่วราตรีอันเงียบสงัด

ไฟสปอตไลท์ที่โกดังสินค้าถูกเปิดขึ้น ในพริบตาเดียว บริเวณนี้ก็สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

มุมปากของหลี่ซิงเหอเผยรอยยิ้มเย็นชาที่กระหายเลือด "ดูเหมือนว่ายามที่โกดังจะสังเกตเห็นความผิดปกติที่ฟาร์มแล้ว งั้นรีบจัดการให้เร็วหน่อย ไม่งั้นจะอดสนุกเอานะ"

เธอออกคำสั่งให้เร่งการโจมตี มองดูชายทั้งสองที่กำลังต่อสู้กับต้าฮุยและเสี่ยวฮุยอย่างไร้หนทาง ตามร่างกายมีรอยแผลเป็นโพรงเต็มไปหมด เลือดไหลออกมามากบ้างเล็กน้อย

ความสามารถในการล่าเหยื่อของหมาป่าตัวโตนั้นแข็งแกร่งจริง ๆ ! ภาพตรงหน้างดงามเหลือเกิน ควรค่าแก่การเชยชมยิ่งนัก

หลี่เฉิงซวงแนบตัวติดประตูเหล็กดัดกันขโมย มือทิ้งเคียวไปแล้ว ตัวสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อน

เขาไม่สนใจพ่อและพี่น้องอีกต่อไป รีบหันหลังเปิดประตูเหล็กดัดแล้ววิ่งออกไป

"เสี่ยวฮุย ไล่ตามมันไป" พอหลี่ซิงเหอพูดจบ เสี่ยวฮุยก็ปล่อยหลี่ฝู่ที่กำลังกัดอยู่ วิ่งออกไปนอกประตูเหมือนสายฟ้า กระโจนขึ้นกลางอากาศ กระแทกหลี่เฉิงซวงจนล้มลงกับพื้น

เขาไม่มีเคียวอยู่ในมือแล้ว เสี่ยวฮุยกระโดดขึ้นอย่างสง่างาม หลังจากที่กระโจนเข้าโจมตีจนเขาล้มลง มันก็ค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แล้วเหยียบลงบนร่างของเขาอย่างเชื่องช้า