ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]

กัลปพฤกษ์จำใจต้องแยกตัวออกมาจากลายเสือกับมานาลีเมื่อคุณกาญจนาดึงมือของเขาให้เดินตามเข้าไปยังตัวบ้านซึ่งอยู่ถัดไปจากส่วนของร้านอาหารด้านหลัง โดยมีแป้งร่ำเดินตามหลังมาติดๆ

            ผู้สูงวัยบอกให้แป้งร่ำนั่งคอยอยู่ที่โซฟาสีครีมซึ่งตั้งอยู่กลางบ้านส่วนตัวเธอนั้นก็กึ่งดึงกึ่งลากลูกชายตัวดีให้เข้ามายังห้องครัวด้านหลังทันทีที่อยู่กันสองต่อสอง คนเป็นแม่ก็หยิกหมับเข้าให้ที่ต้นแขนจนลูกชายตัวบิดตัวงอ

                “เจ็บนะครับแม่...หยิกผมทำไม”

                ไม่เพียงเท่านั้นคุณกาญจนาก็ตีที่ต้นแขนเข้าให้อีกเผียะ“นี่มันยังน้อยไป...แค่นี้อย่ามาสำออยหน่อยเลย”

                ผู้เป็นมารดาปั้นหน้าถมึงทึงใส่ลูกชายมือเท้าสะเอวสองข้าง นึกหมั่นไส้ที่เห็นคนเป็นลูกโอดโอย...แค่หยิกแค่ตีมันจะแหกปากร้องอะไรกันนักกันหนา

                “แกรีบอธิบายมาเลยว่าตกลงมันยังไงกันแน่ อยู่ดีๆถึงพาแม่สาวฝรั่งที่ไหนก็ไม่รู้มาแนะนำกับฉันว่าเป็นแฟนของแกทั้งๆที่แกไม่เคยคิดจะควงใครเป็นจริงเป็นจัง...แกไปหลงเสน่ห์อะไรแม่คนนั้นบอกฉันมานะ”

                ลูกชายตัวดีปั้นหน้าเหยเกก่อนจะตอบเสียงอ่อย “ก็ผม...ผม”

                ชายหนุ่มอึกอัก...สุดท้ายก็ไม่ยอมพูดคุณกาญจนาก็ไม่อาจคาดเดาความคิดของลูกชายได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นรู้แค่ว่าตัวเองไม่ถูกชะตาแม่สาวลูกครึ่งนั้นเท่าไหร่นัก

                จะให้หลงใหลได้ปลื้มหรือว่าชอบใจถูกใจ คงเป็นไปได้ยากก็ว่าที่สะใภ้ที่ตัวเองเลือกมากับมือก็คือ...แป้งร่ำหญิงสาวที่คุณกาญจนาเคยคุยกับคุณปรารถนามารดาของแป้งร่ำไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อนเมื่อครั้งที่ยังอยู่อาศัยข้างบ้านกันก่อนที่คุณปรารถนาจะย้ายตามสามีไปรับราชการเป็นปลัดจังหวัดอยู่ที่เชียงใหม่

                จนมีเหตุให้บังเอิญที่ผู้ใหญ่ทั้งสองกลับมาเจอกันแล้วสัญญาที่เคยเอ่ยปากกันไว้เล่นๆครั้งกระโน้น ก็กลับมามีความสำคัญอีกครั้งแล้วดูท่าทางตัวเธอเองก็พึงพอใจที่คุณปรารถนาเห็นดีเห็นงามเพราะเวลานี้แป้งร่ำก็ยังครองตัวเป็นโสด ไม่ได้มีทีท่าสนใจชายหนุ่มที่ไหน

                ยิ่งเมื่อครั้งเจอแป้งร่ำมากับคุณปรารถนาที่ไร่...พอคุณกาญจนาลองเปรยถึงลูกชายตัวเองให้ฟังสิ่งแรกที่เห็นจากใบหน้าแป้งร่ำ ก็คือรอยยิ้ม หลังจากนั้นหญิงสาวก็ดูจะตื่นเต้นเสียทุกครั้งที่เธอเอ่ยถึงลูกชายในมุมต่างๆให้ฟัง

                นั่นจึงทำให้คุณกาญจนามั่นใจเกือบพันเปอร์เซ็นต์ว่าพอมีโอกาสที่แป้งร่ำจะมีใจให้กัลปพฤกษ์อยู่บ้างดังนั้นเจ้าตัวจึงพูดคุยกันเป็นกิจจะกับคุณปรารถนายิ่งเมื่อมารดาฝ่ายหญิงซึ่งเห็นแก่ความสัมพันธ์ครั้งเก่าก่อนอันดีงามฝ่ายนั้นจึงเต็มใจที่ดองสองตระกูลไว้ด้วยกัน

                ติดก็แต่คนเป็นแม่ทั้งสองจะหาวิธีเชื่อมให้หนุ่มสาวได้พบปะพูดคุยกันเช่นไรคุณกาญจนาจึงโทรศัพท์มาเปรยกับลูกชายหลายต่อหลายครั้ง แต่ท่าทางก็ยังคงอิดออดชอบอ้างว่ายังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัวบ้าง อ้างว่าอยากคบหากับคนที่ถูกใจบ้างเพราะการที่จะใช้ชีวิตอยู่กับใคร เจ้าตัวก็อยากจะได้คนที่ถูกใจ

                แล้วคำว่าถูกใจของกัลปพฤกษ์มันอยู่ตรงไหนล่ะ?

                ผู้เป็นมารดามิอาจคิดแทนลูกชายได้ดังนั้นจึงเร่งเร้าให้ทั้งสองฝ่ายได้มีโอกาสเจอกัน เมื่อแป้งร่ำนั้นลงมากรุงเทพฯพอดีคุณกาญจนาจึงไหว้วานให้แป้งร่ำไปรับเธอที่สนามบินฯเพื่อจะมาส่งที่ร้านอาหาร ‘ระเบียงปลา’

                แล้วคำตอบที่คาดไว้ก็ไม่ผิดหวังเมื่อหญิงสาวตอบตกลงทันที แม้ขณะที่โทรศัพท์บอกกล่าวจะไม่เห็นหน้าค่าตาว่าแป้งร่ำจะรู้สึกอย่างไร แต่ฟังจากคำพูด ก็พอจับน้ำเสียงได้ว่า...แป้งร่ำคงจะตื่นเต้นมากมายที่จะได้เจอกับกัลปพฤกษ์ หลังจากที่ไม่เห็นหน้ากันมาร่วมสิบกว่าปี

                แต่เมื่อสักครู่...พอแป้งร่ำได้ยินมานาลีเอ่ยปากว่าเจ้าหล่อนมีความสัมพันธ์เช่นไรกับลูกชายเธอดวงตากลมโตคู่นั้นกลับหม่นแสงลง สีหน้าดูเศร้าเจือผิดหวัง

                นึกถึงตรงนี้แล้วอยากจะเขกกะโหลกไอ้ลูกตัวดียิ่งนัก

                มือไวเท่าความคิด...เสียงโป๊กดังขึ้นกลางกระหม่อมเมื่อมือของคุณกาญจนาเอื้อมไปเขกกะโหลกอย่างที่ใจคิด แม้พ่อลูกชายจะร้องเสียงหลงแต่เธอกลับยิ่งหมั่นเขี้ยวเหลือเกิน

                “ไม่ต้องมาร้องเลยแกทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ แล้วทีนี้ฉันจะทำยังไงล่ะอุตส่าห์คุยเสียดิบดีว่าลูกชายคนนี้ยังเป็นโสด ไม่เคยมีฟงมีแฟนกับใครอื่นเขาคราวนี้มีหวังฉันจะได้ถูกคุณปรารถนาเขาถอนหงอกแน่นอน”

                “ยังไงครับแม่...แม่คุยอะไรไว้กับน้าปัด”ชายหนุ่มแอบสนใจในคำพูดมารดาขึ้นมาทันที ดวงตาวาวใคร่รู้

                “ก็จะเรื่องอะไรซะล่ะ ก็เรื่องแกกับหนูแป้งน่ะสิ”

                คุณกาญจนามองเห็นความสนใจในสิ่งที่พูดจากตัวลูกชายแต่ก็นึกหมั่นไส้จนไม่อยากจะขยายความให้มากเรื่องแต่ก็ไม่คิดจะตัดใจจากการได้หนูแป้งร่ำมาเป็นลูกสะใภ้หรอกแต่ก็รู้สึกอึดอัดเต็มแก่ เหมือนอกมันจะระเบิด ถ้าหากว่าลูกสะใภ้จะเปลี่ยนมือ จากสาวหวานเรียบร้อยเป็นกุลสตรีเปลี่ยนมาเป็นสาวลูกครึ่งที่แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดคนนั้น

                เมื่อนึกถึงว่าที่ลูกสะใภ้ที่คุณกาญจนาไม่อยากได้...เจ้าหล่อนก็โผล่หน้ามาพร้อมกับเสียงกรี๊ดกร๊าดและท่าทางที่คนเป็นแม่อยากจะลมใส่

                “ปลาค้า...”มานาลีเรียกเสียงฝ่ายชายยานคาง และทำท่าออดอ้อนออเซาะเข้ามาคล้องแขนนัวเนียจนเนื้อตัวนั้นแนบชิดกับลูกชายเธอ

                คุณกาญจนาได้แต่ค้อนปะหลับปะเหลือก“มีอะไรยะ...ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังคุยกับลูกชายฉันอยู่”

                “อุ๊ย!ขอโทษค่ะคุณแม่”สาวลูกครึ่งย่อตัวคล้ายถอนสายบัว และยกมือไหว้เป็นการขอโทษ

                “พอดีเมนี่เพิ่งมาจากอเมริกาค่ะ...รู้สึกเหนื่อยเหลือเกินอยากจะพักผ่อนแล้ว” เธอทำตาปรือคล้ายคนง่วงนอนก่อนจะหันหน้าไปหากัลปพฤกษ์ “ห้องเมนี่อยู่ทางไหนคะปลา”

                คนที่ตอบไม่ใช่ลูกแต่เปลี่ยนเป็นคำถามจากคุณกาญจนาพูดแทรกขึ้น “นอน...หมายความว่าเธอจะมานอนค้างที่นี่อย่างนั้นเหรอ”

                “ค่ะคุณแม่...ถ้าเมนี่ไม่ค้างบ้านแฟนแล้วจะให้เมนี่ไปค้างที่ไหนล่ะ”

                “ก็โรงแรมไง มีถมถืด”คุณกาญจนาตั้งท่ารังเกียจรังงอนแจ่มแจ้ง

                กัลปพฤกษ์จึงได้แต่ส่ายหน้าไปมาพูดไม่ออกเมื่อโดนสาวลูกครึ่งย้อนแผนเข้าให้เขายืนตัวแข็งโดยไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ

                คุณกาญจนาแทบจะเนื้อเต้นเมื่อรู้ว่าแม่สาวลูกครึ่งจะอ้างสิทธิ์ความเป็นคนรักเข้ามานอนค้างอยู่ที่เดียวกันนี้...อย่างนี้ถ้าเธอไม่ลงมาจากเชียงใหม่มีหวังแม่สาวลูกครึ่งนางนี้คงจะนอนที่นี่สบายใจเฉิบ

                แล้วเธอจะทำยังไงดีล่ะ...นึกแล้วอยากจะแพ่นกบาลลูกชายตัวดีอีกรอบ

                แต่ก็ไม่ทันซะแล้วเมื่อลายเสือโผล่หน้ามาทางประตูครัวพร้อมกับหิ้วกระเป๋าสัมภาระตั้งหลายใบทั้งที่เป็นล้อลากและกระเป๋าสะพายจำนวนมากมายืนคอย

                “นอนห้องไหนวะไอ้ปลา”ลายเสือชูมือข้างหนึ่งที่ถือกระเป๋าขึ้นถาม

                คุณกาญจนามองเลยลูกชายตัวเองที่ถูกแม่สาวลูกครึ่งกอดจนตัวกลมไปยังเพื่อนลูกชายที่หวังดี ถือกระเป๋าสัมภาระมาพร้อม

                เธอจึงเอ่ยแทนลูกชาย “กองไว้ตรงนั้นล่ะตาเสือ”

                ดวงตาคุณกาญจนาคมกริบจนลายเสือต้องวางกระเป๋าลงไว้ที่พื้น หากแต่เมื่อมองเลยไปยังคนร่างสูงหน้าประตูกลับพบว่าคนที่มายืนอยู่ถัดไป ก็คือแป้งร่ำ

                ในมือของหญิงสาวถือกระเป๋าใบไม่ใหญ่นักอีกสองใบแต่เชื่อว่านั่นก็คงจะเป็นกระเป๋าของแม่สาวเมืองนอกแน่แท้...ผู้สูงวัยได้แต่ยืนสะอึกจนพูดไม่ออก

                ยิ่งดวงตาแป้งร่ำตอนนี้มันฟ้องร้องเด่นชัด...ใบหน้านั้นหุบสนิทไม่รู้เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ คุณกาญจนานึกดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้งอย่างหนักหน่วงรู้สึกผิดเต็มประตู สงสารหญิงสาวที่ท่าทางเซื่องซึมลงไปถนัดตา

                แต่เมื่อหันไปมองลูกชายตัวดีอีกครั้งก็เห็นยืนเหมือนถูกสาปเป็นหิน จึงได้แต่กัดฟันกรอดก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายอย่างหงุดหงิด

        “จัดการเอาเองละกัน”         

        ................................................