เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ตลอดทางขึ้นบันได หยางเฉินไม่รู้ว่าแล้วว่าเขาอัดผู้รักษาความปลอดภัยไปเท่าไหร่แล้ว แม้แต่ชายชุดดำที่ดูเหมือนจะเป็นบอดี้การ์ดของลูกค้าบางคนที่มาร่วมวง และถูกโยนไปกับเขาด้วย

        ชั้นยี่สิบเจ็ดเป็นทางเดินที่ว่างเปล่า แต่เนื่องจากความวุ่นวายที่ชั้นล่าง จึงมีบอดี้การ์ดคอยคุ้มกันเจ้านายตัวเองอยู่ไม่น้อย

        หยางเฉินในตอนนี้เป็นจุดสนใจของบอดี้การ์ดทุกคน เขาพบบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนคอยคุ้มกันประตูทางเข้าในห้องแห่งหนึ่ง โดยไม่รอช้าหยางเฉินในเวลานี้ไม่มีเวลามาพูดคุย เขาจัดการปล่อยหมัดที่ดูอ่อนแอซัดสองบอดี้การ์ดร่างยักษ์จนหนึ่งในนั้นต้องลงไปนอนจุกอยู่กับพื้น

        เปรี้ยง!!

        หยางเฉินเตะประตูทางเข้าจนกระเด็น พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้น

        ภายในห้องที่ส่องสว่างด้วยโคมไฟ มีคนสองคนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าตื่นตะลึง หนึ่งในนั้นคือหลินรั่วซี ส่วนอีกคนเป็นชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสีม่วง

        ชายวัยกลางคนผมกับทรงผมที่หวีเรียบไปด้านหลัง มีใบหน้าที่ซีดเซียวแบบผู้สูงอายุแสดงให้เห็นว่าอายุจริงของเขามากกว่าที่เห็น ชายวัยกลางคนเมื่อเห็นหยางเฉินพังประตูเข้ามาขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

        ในขณะนั้นเองบอดี้การ์ด สองคนที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหยางเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

        หลินรั่วซีพอเดาได้ว่าโจรที่บุกเข้ามาในอาคารคือหยางเฉินสามีเธอนั่นเอง เนื่องจากลักษณะของเขาในตอนนี้เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยเหงื่อไคล ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แถมยังมีรอยเลือดตามตัวอยู่หลายจุด มองดูคล้ายนักเลงข้างถนนที่ชอบต่อยตีกับผู้อื่น

        "นายเป็นใคร?..." ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม

        หยางเฉินไม่ได้ตอบ เขามองไปที่หลินรั่วซีอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอไม่เป็นอะไร หยางเฉินก็เริ่มสงบใจลง

        หลินรั่วซีเห็นหยางเฉินพรวดพราดเข้ามาขัดขวางการประชุมดังนั้น ก็กล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจว่า

        "หยางเฉิน นายทำอะไรของนายน่ะ!?"

        "คุณหลินรู้จักผู้ชายคนนี้หรือครับ?" ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วถาม

        หลินรั่วซีเอามือก่ายหน้าผาก หันกลับมากล่าวขอโทษอย่างนอบน้อมว่า

        "ขออภัยด้วยนะคะคุณเกา ฉันสร้างปัญหาให้คุณเสียแล้ว”

        "คุณหลิน ชายหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะห่วงใยคุณมาก ไม่ทราบว่า..." ชายวัยกลางคนแซ่เกาเอ่ยถามหลินรั่วซี

        หลินรั่วซีตะลึงงันไปชั่วครู่ เมื่อมองไปที่หยางเฉินที่ยังคงยืนยิ้มอย่างโง่งม เธอก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกล่าวว่า "เขาเป็นพนักงานบริษัทของฉันเองค่ะ ไม่รู้ว่าตอนนี้กลายเป็นบ้าอะไร”

        “พนักงาน? เป็นบ้า” รอยยิ้มของหยางเฉินได้กลายเป็นความขมขื่น แต่เขาก็ไม่สนใจมากนัก เพราะเมื่อหลินรั่วซีปลอดภัยเขาก็มีความสุขมากแล้ว

        สำหรับเรื่องของหลินรั่วซี เขายังไม่ได้พิจารณามากนักในตอนนี้

        มิสเตอร์เกาได้ยินดังนั้นก็พลันเลิกคิ้วขึ้นก่อนกล่าวว่า "คุณหลินครับ คืนนี้ผมมาที่นี่เพราะมิตรภาพที่มีแต่เก่าแก่ของผมกับคุณยายของคุณ โดยเพิกเฉยต่อคำชวนของบริษัทอื่นๆ ไม่นึกว่าบริษัทใหญ่อย่างอวี้เหล่ยจะมีพนักงานแบบนี้ ผมรู้สึกผิดหวังมากจริงๆ"

        "มิสเตอร์เกา ดิฉันต้องขอโทษแทนเขาด้วยนะคะ... ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้... ไม่ทราบว่าวันทำไม..."

        หลินรั่วซีไม่ทราบว่าหยางเฉินคิดอะไรอยู่ถึงได้บุกมาขัดขวางการพูดคุยธุรกิจในครั้งนี้? แล้วเสียงสัญญาณเตือนภัยข้างนอกก็เป็นฝีมือของเขาใช่ไหม!?

        ทำไมถึงไร้เหตุผลเช่นนี้?

        พังประตูเข้ามาแล้วยังทำหัวเราะหน้าระรื่นอีก!?

        ในขณะนั้นเองเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมตะโกนว่า

        "อย่าขยับ” นายตำรวจยกปืนเล็งไปที่ข้างหลังหยางเฉิน!

        หลินรั่วซีเบิกตากว้างกับภาพที่เห็น เธอไม่อยากจะเชื่อว่าหยางเฉินจะลากแม้กระทั่งตำรวจมาด้วย!?

        ร่างของตำรวจสาวปรากฏตัวขึ้น เธอมีผมสั้นสีดำ ชุดเครื่องแบบตำรวจอันเซ็กซี่ พร้อมใบหน้าน่ารักที่กำลังไม่พอใจ

        "หลีกทางให้ฉันดูหน่อย ใครหน้าไหนกันที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินถึงขนาดนี้..."

        ตำรวจสาวเดินไปที่ด้านหน้าเมื่อมองไปหยางเฉินแล้วก็ตกตะลึงในทันที

        "สารวัตรไช่ มาไวเหมือนเดิมเลยนะครับ" หยางเฉินหันกลับไปกล่าวกับไช่เอี๋ยนด้วยรอยยิ้ม

        ตั้งแต่คืนที่เกิดเหตุการณ์สยองขวัญ ไช่เอี๋ยนก็ไม่เจอหยางเฉินอีกเลย ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบว่า เธอกลับคิดถึงแต่เหตุการณ์ที่หยางเฉินผลักเธอไปด้านหลัง และพุ่งไปยังกลุ่มอาชญากร เหตุการณ์ที่ต้องหลบหนีในครั้งนั้นทำให้เธอรู้สึกทรมาน

        ในยามนี้เธอก็พบกันหยางเฉินอีกครั้ง แต่ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้กลับเป็นสถานการณ์ที่น่าอับอาย! นั่นคือเธอจะต้องจับกุมเขา!

        "เอี๋ยนเอี๋ยน" เมื่อหลินรั่วซีเห็นมาคนที่มาใหม่เป็นไช่เอี๋ยนก็รู้สึกเบาใจลง

        "พาเขาออกไป ค่าเสียหายทั้งหมดฉันจัดการเอง”

        "รั่วซี เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?" ไช่เอี๋ยนเอ่ยปากถามออกไปโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อคิดว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากันเธอก็ไม่เอะใจอะไร ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมหยางเฉินต้องทำถึงทำเช่นนี้ แต่เธอก็ตกลงทำตามที่หลินรั่วซีบอก

        อย่างไรก็ตามจาก ชายแซ่เกาที่นั่งอยู่ก็พลันลุกขึ้นพร้อมกล่าวว่า

        “เจ้าหน้าที่ตำรวจครับ ผมชื่อเกากัวเซียง เป็นสมาชิกหอการค้าสิงคโปร์ ผมไม่ค่อยพอใจกับการบุกรุกอย่างกะทันหันของเขา รวมทั้งพฤติกรรมที่มาทำร้ายบอดี้การ์ดของผม และยังต้องการขโมยความลับทางธุรกิจอีกด้วย ผมหวังว่าคุณจะทำตามกฎหมาย และให้ความเป็นธรรมกับผมด้วย”

        "นี่..." ไช่เอี๋ยนไม่คิดว่าภายในห้องนี้จะมีบุคคลสำคัญอยู่ด้วย

        หลินรั่วซีรับรู้ได้ว่าเกากัวเซียงนั้นต้องการเอาเรื่องหยางเฉินให้ถึงที่สุด

        "คุณเกาคะ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายลูกน้องของคุณ รวมทั้งไม่ได้จะขโมยความลับทางธุรกิจด้วย โปรดเชื่อฉันเถอะค่ะ ให้ฉันจัดการเรื่องนี้เอง"

        "คุณหลิน ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจว่า คืนนี้ผมไม่ได้มาที่นี่เพียงเพราะต้องการทานข้าวหรือพูดคุยกันเท่านั้น ผมหวังว่าพวกเราจะเป็นคู่ค้าที่ดีและเติบโตไปด้วยกันได้ ผมหวังดีด้วยใจจริง แต่กลับถูกปฏิบัติเยี่ยงนี้!" ใบหน้าของเกากัวเซียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

        "แปะ แปะ แปะ..."

        หลังจากที่เกากัวเซียงพูดจบ หยางเฉินก็หัวเราะและตบมือ

        "พูดได้ดี "

        "มีอะไรงั้นหรือคุณนักเลง คุณคิดว่าผมพูดผิดไปหรือไง?" เกากัวเซียงจ้องมองหยางเฉินเขม็ง

        "หยางเฉิน หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ นายยังสร้างปัญหาไม่พออีกหรือไง!" หลินรั่วซีไม่พอใจอย่างมาก แม้คนบ้าคนนี้จะทำตัวแย่ขนาดไหน แต่... แต่เธอก็ไม่สามารถทนเห็นเขาเข้าคุกได้!

        ทำร้ายสมาชิกหอการค้าสิงคโปร์ ซึ่งเป็นองค์กรทางการเงินที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และยังต้องการขโมยความลับทางธุรกิจอีก คดีนี้... ถ้าเกิดขึ้นจริง หยางเฉินจะต้องติดคุกหัวโตอย่างแน่นอน!

        แต่หยางเฉินยังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาหันไปพูดกับไช่เอี๋ยนว่า

        "สารวัตรไช่ครับ ผมอยากให้คุณตรวจสอบห้องนี้หน่อยได้มั้ยครับ?”

        "ตรวจสอบห้อง?" ไช่เอี๋ยนเป็นห่วงเกี่ยวกับเรื่องนี้ คำพูดของหยางเฉินทำให้เธอสับสนอย่างมาก

        "ใช่ครับ ลองตรวจดูที่ทีวี โคมไฟข้างเตียง และผ้าม่านหน่อยสิครับ" หยางเฉินกล่าว

        เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไช่เอี๋ยนก็ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด จ้องมองไปที่เกากัวเซียงซึ่งบัดนี้มีสีหน้าที่ซีดเซียวขึ้นมา

        หลินรั่วซีไม่รู้ว่าหยางเฉินต้องการจะทำอะไร แต่เมื่อเห็นสีหน้าของไช่เอี๋ยน เธอก็คิดว่าจะต้องมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น นั่นทำให้เธอทำได้เพียงยืนรอให้ไช่เอี๋ยนตรวจสอบอยู่เงียบๆ

        "ไร้สาระสิ้นดี ตำรวจกลับฟังคำพูดของโจร ดูเหมือนว่าผมคงไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ต่ออีกแล้ว พวกเราไป!"

        เกากัวเซียงดูเหมือนจะใจร้อนอย่างมาก เขาตั้งใจจะพาบอดี้การ์ดสองคนออกไปที่นี่ให้เร็วที่สุด

        "หยุดพวกเขาไว้!"

        ไช่เอี๋ยนสั่งเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนที่อยู่ตรงประตูทางเข้า ทั้งสองเล็งปืนไปที่มิสเตอร์เกาและบอดี้การ์ดทั้งสองทันที

        “รู้หรือเปล่าว่าผมเป็นใคร ผมคือเลขานุการหอการค้าสิงคโปร์ คุณกล้าขัดขวางผมงั้นหรือ!”

        "คุณจะเป็นใครนั้นไม่สำคัญ แต่อย่างที่คุณพูดกฎหมายควรจะรักษาความยุติธรรมและมือของฉันคือความยุติธรรมของคุณ!"

        ไช่เอี๋ยนหัวเราะในลำคอพร้อมแบมือออกมา เดินตรงไปยังมิสเตอร์เกา ในมือของเธอมีกล้องขนาดเล็กอยู่สามตัว!

        “นั่นไม่ใช่ของผม" มิสเตอร์เกาตะโกนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

        "จุ๊ จุ๊..." หยางเฉินส่ายหัวและถอนหายใจออกมา

        "สารวัตรไช่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย คุณจะตื่นเต้นไปทำไมกัน"

        ใบหน้าของหลินรั่วซีแข็งทื่อไปในทันที เธอร้องขอเกากัวเซียงให้ช่วยหยางเฉิน แต่คนเลวทรามที่แท้จริงกลับกลายเป็นคนที่เธอขอร้อง! นั่นทำให้เธอรู้สึกอับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก

        "เกากัวเซียง เจอกันในศาล!"

        หลินรั่วซีไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป เธอรีบวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว กระทั่งลืมกระเป๋าไปไว้บนโต๊ะ

        หยางเฉินเดินไปที่โต๊ะและหยิบกระเป๋าของหลินรั่วซีขึ้นมา และหันไปหาไช่เอี๋ยนด้วยสีหน้าที่ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ

        "ถ้าผมเดาไม่ผิด ภายในเครื่องดื่มจะต้องมียาเสพติดประสาทหลอนประสาท คุณลองตรวจสอบดูแล้วกันนะครับ สารวัตรไช่ลำบากคุณแล้ว”

        "อืม ฉันรู้แล้ว นายรีบตามไปดูรั่วซีเถอะ เธอเติบโตขึ้นและแข็งแกร่งมากกว่านี้ แต่ตอนนี้กลับถูกไอ้บัดซบนี่หลอกลวง แน่นอนว่าเธอจะต้องเสียใจมากแน่ๆ ฉันจะให้ลูกน้องไปส่งนายข้างล่าง จะได้ไม่มีใครหยุดนาย" ไช่เอี๋ยนพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น

        หยางเฉินหยางพยักหน้า เขาเดินออกไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ สำหรับเกากัวเซียงนั้นจะเป็นอย่างไรต่อ เขาย่อมไม่สนใจแม้แต่น้อย