“ทำไมหรือ”หนิงเซียนถามสาวใช้ที่อยู่ด้านข้าง
“แย่แล้วเ้าค่ะ นายท่านจะหย่ากับฮูหยินใหญ่แล้วเ้าค่ะ”สาวใช้รีบบอกกับคุณหนูของนาง
“ไป…ไปดูกัน”นางบอกกับสาวใช้และลุกออกจากเตียงเดินออกจากประตูห้องนอนตรงไปยังลานกว้างที่อยู่หน้าจวน โดยอาศัยความทรงจำของเ้าของร่างเดิม
“คุณหนูรอบ่าวด้วยเ้าค่ะ”สาวใช้วิ่งตามหลังคุณหนูของนางไปติดๆ นางรู้สึกว่าคุณหนูของนางดูเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเปลี่ยนไปที่ตรงไหนกันแน่ อาจจะด้วยท่าทางที่ดูสงบนิ่งขึ้นของคุณหนูของนาง ชิวอี้ ส่ายหัวไปมาก่อนจะสบัดความคิดไรสาระออกไปจากหัวน้อยๆของนาง
ที่ลานกว้างนางเห็นแม่ของเ้าของร่าง นั่งอยู่บนพื้นหินที่เย็นะเื นี่เป็่เข้าฤดูหนาวอากาศภายนอกจึงค่อนข้างเย็น
นางมองดูผู้คนที่ยืนอยู่ในลานกว้าง ราวกับมองดูเื่สนุกอยู่ก็ไม่ปาน
“ท่านแม่ ท่านพ่อท่านต้องเชื่อข้านะเ้าคะ ข้าไม่ได้ทำ” ชุนเหมยลีร้องบอกยายเฒ่าชุนและตาเฒ่าชุน
“เหอะ! นางผู้หญิงน่าไม่อาย คิดไว้แล้วเชียวลูกพ่อค้าฐานะต่ำต้อย แต่งเข้ามาสักวันจะต้องเกิดเื่แน่ๆ คิดไม่ผิดจริงๆ”ยายเฒ่าชุน ด่าเหมยลีนางไม่ชอบสะใภ้คนนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ลูกพ่อค้าจนๆ ถ้าไม่ติดว่าเมื่อก่อนตระกูลชุนลำบาก เื่กิจการ
นางก็คงไม่ยอมให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนางแต่งงานเอาสะใภ้คนนี้เข้ามาหรอก ตอนนี้กิจการของตระกูลชุนก็เริ่มจะอยู่ตัวแล้วด้วย นางยิ่งไม่้าลูกพ่อค้าต่ำต้อยคนนี้อีก
ถือเสียว่าใช้โอกาสนี้ขับไล่นางออกไปเสียเลย ยิ่งนับวันลูกชายของนางยิ่งเจริญก้าวหน้า แถมฮูหยินรองก็กำลังอุ้มท้องลูกแฝดชายหญิงอยู่ด้วย ลูกพ่อค้าจะไปมีหน้ามีตาได้อย่างไรกัน ส่วนตาเฒ่าชุนก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ทำเพียงแค่ยืนดูสถานการณ์ตรงหน้าเท่านั้น
หนิงเซียนในร่างคุณหนูใหญ่ชุนเซียน มองดูบรรดาญาติพี่น้องฝ่ายพ่อ กำลังด่าทอแม่ของเ้าของร่าง ก็พลันขมวดคิ้วเป็ปม นี่มันครอบครัวตัวร้ายอย่างในนิยายชัดๆ
“ท่านแม่ ท่านเป็อย่างไรบ้าง”
“ชุนเซียนเออร์ แม่ไม่ได้ทำอย่างที่พ่อของเ้ากล่าวหาจริงๆนะ”แม่ของนางละล่ำละลักบอกกับนาง และกุมมือของลูกสาวเอาไว้
“ข้าเชื่อท่านแม่เ้าค่ะ”
“เหอะ! แม่เป็อย่างไรลูกก็คงไม่ต่างกัน เข้าไปข้างในกันเถอะชุนอี๋ อากาศข้างนอกเย็นนักเดี๋ยวจะกระทบกับลูกในท้องเอา”ยาเฒ่าชุน ด่าเสร็จก็หันไปหาฮูหยินรองที่ตอนนี้ตั้งครรภ์ได้ 7 เดือนแล้ว
“ท่านแม่ แต่ว่าพี่หญิงใหญ่…”นางพูดพลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่หางตาของนางออก ท่าทางอ่อนแอเหมือนจะเป็ลมล้มพับไปเสียตรงนั้น
“โถว…ชุนอี๋เ้าอย่าได้ไปสนใจเื่นี้อีกเลยปล่อยให้ชุนจื่อเป็คนจัดการ เ้ากำลังท้องกำลังไส้ต้องห่วงสุขภาพของตัวเองให้มากๆ ยิ่งท้องนี้เป็ลูกฝาแฝดอีกก็ยิ่งต้องระวังให้มากขึ้นไปอีก”
เมื่อยายเฒ่าชุนพูดเช่นนี้ ก็ปลายตาไปมองชุนเหมยลีก่อนจะเบะปากออกมา หลังจากที่ชุนอี๋สังเกตุยายเฒ่าชุนที่พูดจาเข้าข้างตัวเอง นางก็ต้องลอบยิ้มอย่างดีใจ ทุกอย่างกำลังเป็ไปตามแผนของนาง อีกไม่นาน นางก็จะขึ้นเป็ฮูหยินใหญ่ของจวนตระกูลชุน
ชุนเซียนเฝ้ามอง ยายเฒ่าชุนและฮูหยินรองอยู่นานแล้ว ทำให้นางได้เห็นฮูหยินรองคลี่ยิ้มออกมา ถึงนางจะพยายามปกปิดอย่างไรก็ไม่รอดสายตาของชุนเซียนไปได้ นางร้องเหอะขึ้นในใจ มารยาสาไถจริงๆ
“วันนี้ข้าจะหย่ากับนางแพศยาคนนี้ ผู้หญิงไม่รักดี”นายท่านชุนพูดขึ้นมาอีกครั้งคล้ายกับ้าย้ำเตือนในสิ่งที่้าจะทำ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ถูกคนใส่ความ ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับท่านแม่นะเ้าคะ”ชุนเซียนร้องบอกพ่อของนาง แต่นางก็ดูออกแล้วว่า ท่านพ่อของนาง้าจะหย่ากับแม่ของนางจริงๆ
ในเมื่อพวกเขาอยากจะไล่แม่ของนางออกจากจวน อย่างน้อยๆนางก็ต้องหาอะไรติดไม้ติดมือไปด้วยซิถึงจะดี แต่ดูจากท่าทางแม่ของนางแล้วคงจะไม่ยอมหย่าง่ายๆ แน่นอน
“ชุนเซียน นี่เป็เื่ของผู้ใหญ่เด็กอย่างเ้าจะไปเข้าใจอะไรได้ เด็กๆ มาพาคุณหนูใหญ่กลับไปที่ห้องของนาง”นายท่านชุนพูดด้วยความโกรธ แต่อย่างไรนางก็ยังคงเป็คุณหนูใหญ่ของจวนอยู่ดี
“ไม่…ชุนเซียนจะอยู่กับท่านแม่”ชุนเซียนกอดแม่ของนางไม่ยอมปล่อย
ก่อนจะกระซิบข้างหูของมารดา"ท่านแม่ ข้าจะไปกับท่าน แต่พวกเราจะออกไปตัวเปล่ากันไม่ได้ ท่านแม่ทำตามที่ข้าบอกนะ"
ถึงชุนเหมยลีจะยังรู้สึกงุนงงอยู่สักพักใหญ่ ๆ แต่นางก็พยักหน้ารับ นางมองบุุตรสาวตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้านาง คล้ายกับว่าบุตรสาวจะเติบโตเป็ผู้ใหญ่เพียงชั่วข้ามคืน ก่อนที่นางจะทำตามที่บุตรสาวแนะนำ
“ท่านพี่ ข้าไม่ได้ทำ ในเมื่อมีคนใส่ร้ายข้า ข้าก็จะไปตีกองร้องทุกข์ ที่ว่าการอำเภอให้นายอำเภอช่วยตัดสินใจเื่นี้”นางพูดสิ่งที่บุตรสาวแนะนำออกไป
เมื่อนายท่านชุนได้ยินแบบนั้น หน้าตายิ่งบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความเกลียดชัง มองดูชุนเหมยลีด้วยความรังเกียจยิ่งขึ้นไปอีก เขาจะปล่อยให้นางทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน นั่นไม่เท่ากับเป็การทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของเขาชัดๆ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในวันข้างหน้า เมื่อเขาไปสอบหน้าท้องพระโรง ยิ่งต้องไม่มีประวัติเสื่อมเสีย ถึงจะสอบขุนนาง ไม่ได้ในตำแหน่งที่ดีแต่อย่างน้อยๆ เขาก็ยังได้เป็ขุนนางขั้น 9 อย่างแน่นอน ยิ่งคิดใบหน้าของนายท่านชุนก็ยิ่งบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความโกรธ
“เ้า…เ้า…นังคนชั้นต่ำ อย่าคิดว่าเ้าจะรอดตัวเื่นี้ไปได้นะ อย่างไรข้าก็จะหย่าให้ได้”นายท่านชุนชี้หน้าชุนเหมยลีด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา เขาระงับความโกรธเต็มที่เพืื่อจะไม่เข้าไปตบหน้าของนาง
“ในเมื่อท่านอยากจะหย่า ก็ต้องเป็การหย่าร้างด้วยความยินยอมทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่หาใครก็ไม่รู้มาใส่ความข้าเช่นนี้ อย่าลืมว่าท่านมีทุกวันนี้นั้นเป็เพราะใครกัน ถ้าไม่ใช่เพราะข้า”
ชุนเหมยลีลุกยืนขึ้นด้วยความเข้มแข็งโดยมีลูกสาวตัวน้อยประคองอยู่ด้านข้าง นางมองไปทางนายท่านชุนที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ ก่อนจะจูงมือบุตรสาวของตัวเองเดินออกมาจากลานกว้าง
“เราไปกันเถอะชุนเซียนเออร์”ชุนเหมยลีบอกกับบุตรสาวตัวน้อยของนาง
ในระยะเวลาหลายปีที่อยู่ด้วยกันกับสามีของนาง นางต้องทนทำงานอย่างหนักไม่ว่าจะงานภายในบ้าน งานนอกบ้านก็ล้วนแต่เป็นางที่คอยดูแลเอาใจใส่เสมอมา ถึงสามีจะทำให้นางลำบากใจโดยการรับภรรยาเข้ามาอีกคน นางก็ต้องอดกลั้นกล้ำกลืนฝืนทน ด้วยความที่ตัวเองนั้นเป็ภรรยาเอกถึงจะน้อยใจอย่างไรก็ไม่เคยแสดงออกมาให้ได้เห็น แต่ตอนนี้นางรู้สึกสับสนและเสียใจมากจริงๆ
นางจูงมือลูกสาวเดินไปตามทางของจวน จนไปถึงห้องทำงานของนาง นางแทบจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงานของนางเสียด้วยซ้ำ
“ชิวอี๋ ปิดประตู และเฝ้าอยู่ข้างนอกอย่าให้ใครเข้ามาได้”
“เ้าค่ะฮูหยินใหญ่”ชิวอี๋รับคำ ก่อนจะปิดประตูตามหลังจากที่ฮูหยินใหญ่และคุณหนูเข้าไปในห้องแล้ว
ชุนเหมยลีนั่งลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะเพ่งพินิจมองบุตรสาวตรงหน้าของตัวเอง ไม่ค่อยได้เห็นหน้าเ้าตัวเล็กบ่อยๆ จึงไม่รู้ว่านางโตขนาดนี้แล้ว
“ชุนเซียนเออร์ แม่ขอโทษเ้าแล้ว แม่ไม่ดีเองจึงไม่ค่อยได้มีเวลาดูแลเ้าเท่าที่ควร”
ชุนเซียนเออร์ส่ายหัวน้อยๆไปมา “ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านแม่จะทำอย่างไรต่อไปเ้าคะ จะหย่าตามความ้าของท่านพ่อหรือไม่”หนิงเซียนในร่างของชุนเซียนเออร์ถามแม่ของนาง
"อย่าลืมกดติดตามไรต์ไว้ด้วยนะคะ"
1K
