บทที่ 14 ข้อตกลง [คือนาย!] (2)
“ก่อนอื่นมาจบประเด็นนี้กันก่อนเถอะ เพราะสิ่งที่แกสงสัยไม่ใช่สิ่งที่สำคัญในตอนนี้”
ลีชีกุกหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยคลื่นพลังเวทย์ออกมาเล็กน้อย
“เฮ้ ไอ้พวกเวรข้างนอกนั่น”
ชีกุกมองไปที่ประตู แล้วะโเรียก
“ไอ้พวกเวรนี่ อยากจะลองดีดูสักครั้งไหม”
ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก คังบงกิลและฮันมยองโฮก็รีบวิ่งเข้ามา
“ไอ้พวกเวร ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ช่วยทำความสะอาด แต่ทำไมพวกแกถึงได้เอาหูแนบประตูอยู่ข้างนอก? ให้ฉันตัดหูพวกแกออกเอาไหม?”
“มะ…ไม่เอาครับ”
“ขะ...ขอโทษครับผม”
“ช่างเถอะ ไปข้างนอกแล้วเอาอะไรมาให้ฉันดื่มที คอแห้งไปหมดแล้ว”
“ขะ...เข้าใจแล้วครับ”
“ดะ...ได้ครับ”
ทั้งสองรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
และหลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็เข้ามาพร้อมเหล้านอกหนึ่งขวดและน้ำเปล่า
“ไอ้พวกเวร ฉันบอกตอนไหนว่าให้เอาเหล้ามาให้ฉัน? เอาเถอะ วางไว้บนโต๊ะแล้วรีบไปที่ห้องวีวีไอพี แล้วรออยู่นั่น”
หลังจากทั้งสองคนวางเหล้านอกและน้ำลงบนโต๊ะ พวกเขาก็พลันวิ่งออกจากห้องไป
คราวนี้ชีกุกหัวเราะออกมาเมื่อทั้งสองเชื่อฟังคำพูดและรับรู้ได้ว่าทั้งสองไปที่ห้องวีวีไอพี
ซีกุกดื่มเหล้านอกไปสองแก้ว จากนั้นเขาก็เปิดปากขวดแล้วถือไว้
“เื่ที่สำคัญจริง ๆ ไม่ได้อยู่ที่ว่าฉันอายุเท่าไหร่ ฉันคิดและทำอย่างนี้ได้อย่างไรหรือทำไมฉันถึงบอกแกแบบนี้”
“…”
“ประธานลีเป็คนฉลาด ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมคนที่มีคุณสมบัติยอดเยี่ยมถึงมาทำงานภายใต้คิมยังกีก็เถอะ แต่แกดูไม่ใช่คนประเภทที่จะทำงานอยู่ภายใต้ใคร นั่นคือสิ่งที่ชัดเจน”
“…ขอบใจนะ”
“ไม่เอาน่า ขอบใจอะไรกัน ไม่จำเป็เลย ฉันก็แค่พูดตามความจริงเท่านั้น แกสามารถดูได้จากปฏิกิริยาของฉันจากตอนนี้นี่นา ไอ้พวกสารเลวที่เหมือนกับลิงเ่าั้ปฏิบัติต่อฉันเหมือนที่พวกมันเคยทำ แต่ประธานลีไม่ใช่แบบนั้น จริงไหมล่ะ?”
“…”
"เอาล่ะ เอาล่ะ ต่อจากนี้ไป ฉันจะเสนอข้อตกลงให้ แกจะรับหรือไม่รับ มันขึ้นอยู่กับแกทั้งหมด”
“… คุณหมายถึงข้อตกลง?”
"ใช่ ข้อตกลง"
“…ลองบอกมาดูสิครับ"
“ก่อนหน้านั้น ฉันมีหนึ่งเื่จะถาม”
“?”
“ทำไมคุณถึงอยู่แบบนี้”
“…”
ลีจองฮุนไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่มองไปที่ชีกุกด้วยดวงตาที่สั่นไหว
ดังนั้นชีกุกจึงพูดขึ้น
"โอเค ไม่เป็ไร เพราะแต่ละคนก็คงมีเื่ราวของตัวเอง คุณไม่จำเป็ต้องตอบคำถามถ้าไม่้า ถ้างั้นฉันจะเปลี่ยนคำถาม”
“…”
“แกจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่”
“…”
“ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมคนที่จบจากภาควิชาเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเกาหลีถึงมาเป็นักบัญชีและรับฟอกเงินของพวกอันธพาลในละแวก เื่ราวดูไม่น่าเป็ไปได้ ไม่คิดงั้นเหรอ?"
“…”
“แกเป็คนฉลาด หน้าตาก็หล่อ ถ้าแกเป็เหมือนฉัน งั้นฉันก็คิดว่าแกก็อยากใช้ชีวิตอย่างดีสักครั้ง ประธานลีไม่คิดงั้นเหรอ”
“…”
ลีจองฮุนไม่สามารถตอบคำถามของชีกุกได้แม้แต่คำถามเดียว
เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย
ลีจองฮุนเ็ปกับห่วงโซ่ของเื่ราวและความสัมพันธ์แย่ ๆ ที่ผ่านเข้ามาในหัวของเขา และเขายังหัวเราะได้แม้ว่าเขาจะไม่กล้าบอกคนอื่นก็ตาม
“ฉันจะเปลี่ยนแกจากนักเลงให้เป็ประธานบริษัทที่มั่งคั่งเอง”
ลีจองฮุนซึ่งก้มศีรษะลงเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขามองดูชีกุกด้วยสายตาที่สั่นไหว
ปากของเขาสั่นไหว
“นะ...นั่นมันเป็ไปได้ด้วยเหรอ?”
“เป็ไปได้สิ”
“ยังไงเหรอ?”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของชีกุก
“เป็ไปได้ถ้ารวมพลังของฉันและสมองของแกเข้าด้วยกัน”
“…”
หัวสมองของลีจองฮุนกำลังปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง จากความทรงจำอันขมขื่นและดำมืดในอดีต
พลังที่ชีกุกแสดงออกมาเมื่อตอนที่เขาฆ่าคิมยังกี เสน่ห์ที่เอาชนะคังบงกิลกับฮันมยองโฮด้วยพละกำลัง
และหัวสมองของตัวเอง
“…ทำไมนายทำกับฉันแบบนี้”
"ก็บอกไปแล้วไง มันเรียกว่าข้อตกลง เพื่อให้คำขอของฉันเป็จริง แค่นี้ยังไม่พอเหรอ?”
“…คำขอของคุณคืออะไร”
"ก็เื่ง่าย ๆ แกก็แค่รับเลี้ยงฉันก็พอ”
ทันใดนั้น ลีจองฮุนก็อ้าปากค้าง เขามองไปที่ชีกุกชั่วครู่หนึ่งด้วยสีหน้างุนงง ชีกุกที่มองเขายิ้มราวกับว่ากำลังสนุก
หลังจากนั้นไม่นานลีจองฮุนก็ได้สติ ความสงสัยและความไม่ไว้ใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง
ชีกุกจึงพูดออกมาว่า
“ไม่ว่าฉันจะเป็คนแคระ เด็กแก่แดด หรือคนที่โตเกินวัย ฉันก็ยังเป็ผู้เยาว์ตามกฎหมายอยู่ดี มีข้อจำกัดทางกฎหมายมากมายในแง่ของการเป็เ้าของหรือการจัดการทรัพย์สิน”
“…”
“นั่นเป็เหตุผลที่ฉัน้าผู้ปกครองตามกฎหมายที่ฉันสามารถไว้วางใจให้ดูแลทรัพย์สินของฉันได้ และแกก็เหมาะสมพอดี”
ความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดในอนาคตของชีกุกไม่ได้มีมากมายนัก
ยกเว้นเหตุการณ์ครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้น ทุกคนไม่มีทางเลือกนอกจากต้องรู้ เช่น การเสียชีวิตของประธานาธิบดีรัสเซีย ความทรงจำของชีกุกนี้ล้วนเกี่ยวกับเส้นทางชีวิตของเขาในฐานะวายร้าย
ในความทรงจำนั้น อีกฝ่ายเป็คนเดียวที่สามารถช่วยเหลือชีกุกได้มากที่สุดและมีประโยชน์มากที่สุด
ชีกุกมองไปยังลีจองฮุนที่นิ่งเงียบ
ลีจองฮุนก็มองที่ชีกุกที่นิ่งเงียบเช่นกัน
ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสองคนชั่วขณะ
หลังจากนั้นลีจองฮุนก็ได้พูดขึ้นมา
“…แล้วทำไมฉันต้องทำ”
“ก็แกฉลาดที่สุดนี่นา”
“แค่เหตุผลเดียวจริง ๆ น่ะเหรอ?”
ชีกุกยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นฉันควรจะขอให้บงกิลกับมยองโฮ มาเป็พ่อของฉันงั้นเหรอ? ไอ้งี่เง่าพวกนั้นน่ะเหรอ?”
ลีจองฮุนไม่ได้พูดอะไรออกมา
เขาจ้องมองไปที่ชีกุกอย่างเงียบ ๆ
ราวกับพยายามแยกแยะความจริงกับคำโกหกจากั์ตาของอีกฝ่าย
ชีกุกส่งแก้วให้ลีจองฮุน และหยิบแก้วมาถือไว้
ราวกับจะหยุดถามคำถาม
ลีจองฮุนมองลงไปที่แก้วตรงหน้าเขาและครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้น ลีจองฮุนก็หยิบก็ขึ้นมา ชีกุกจึงแสยะยิ้ม
ชีกุกยื่นแก้วของเขาออกมา ลีจองฮุนชนแก้วนั้นเบาๆ
ชีกุกยกแก้วเหล้าเหล้าขึ้นมาดื่ม
เมื่อลีจองฮุนเห็นแบบนั้นก็ยกเหล้าขึ้นดื่ม
ทั้งสองดื่มจนหมดแก้ว
“อึก……”
เนื่องจากทางร่างกายของเขายังเป็ผู้เยาว์ พิษของแอลกอฮอล์จึงรุนแรงขึ้น ชั่วขณะหนึ่งค่าสติลดลงไปที่ระดับ 70%
แต่ความรู้สึกของชีกุกดีขึ้นกว่าเดิม
“…ฉันไม่คิดว่าผู้เยาว์จะสมควรดื่มต่อหน้าพ่อหรอกนะ?”
ลีจองฮุนยังเล่นมุกตลกโง่ ๆ ราวกับว่าเขากำลังอารมณ์ดี
“ปกติแล้วการดื่มเหล้าต้องเรียนรู้มาจากพ่อนะ”
ชีกุกหัวเราะไปกับมุกตลก
ลีจองฮุนยังยิ้มแห้ง ๆ ในขณะที่เขามองดูชีกุก
715
