เดิมทีหานโม่ก็ไม่ได้คิดจะยุ่งเกี่ยวกับสองคนนี้มากนัก คิดว่าจะฆ่าทิ้งเสียแล้วจากไปก็เพียงเท่านั้น แต่เมื่อได้ยิน "ผลชื่อหลิง" เพียงสามคำ ก็เริ่มสนใจขึ้นมาทันที "ช้าก่อน พวกเ้าพูดถึงผลชื่อหลิงหรือ? "
“ฮ่าฮ่า สาวน้อย เ้าเองก็รู้จักผลชื่อหลิงด้วยรึ ถ้าเ้ายอมติดตามพี่ชาย เมื่อพี่ชายได้ผลชื่อหลิงมาแล้ว ก็จะกลายเป็ผู้ที่แข็งแกร่งในระดับเสวียนชือ และเ้าก็จะมั่งคั่งร่ำรวยมหาศาลไปชั่วชีวิต”
เป็จริงตามคาด!
หานโม่แอบดีใจเงียบๆ “เมื่อง่วงนอนก็มีคนคอยส่งหมอนมาให้ [1] หากข้าได้ผลชื่อหลิงมาข้าก็จะสามารถสำเร็จระดับเสวียนซือได้ในคราเดียว”
บนใบหน้าของนักฆ่ารับจ้างเผยรอยยิ้มน่าเกลียด "สาวน้อย เ้าพูดพึมพำสิ่งใดกัน แล้วที่ข้าพูดไปเล่าเ้ามีความคิดเห็นเช่นไร?"
หานโม่จับผมด้านหน้าม้วนเป็เกลียวและเผยรอยยิ้มหวานหยดออกมา "คำตอบของข้าคือ ไม่สู้ให้พวกเ้าบอกข่าวเื่ของแหวนโค่งเจียนและผลชื่อหลิงมา แล้วข้าอาจจะพิจารณาไว้ชีวิตพวกเ้า"
“ฮ่าฮ่า สาวน้อยคนนี้ร้อนแรงดี ข้าชอบ เ้าจะลองดูก็ได้!” หัวหน้านักฆ่ารับจ้างะเิเสียงหัวเราะ ทันใดนั้นก็พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าคอของหานโม่
“หึ” หานโม่หัวเราะในลำคอแล้วก้าวถอยหลัง มือเล็กเรียวพุ่งจับมือหนาใหญ่ของพี่ใหญ่ไว้แน่นราวกับอสรพิษฉกกัด ทำให้พละกำลังของหัวหน้านักฆ่ารับจ้างถดถอยลง ก่อนที่นางจะตวัดฝ่ามืออีกข้างฟาดไปที่ข้อมือของหัวหน้าจนกระดูกข้อมือแตกสลายไปในทันที ชายผู้เป็หัวหน้ากรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป แต่ก็ไม่อาจถอยหลังกลับได้แล้วเมื่อประกายมีดอันเย็นะเืพุ่งเข้ามาที่ลำคอ และสิ่งสุดท้ายที่เห็นคือแววตาอันแสนเยือกเย็น
“พี่ใหญ่!” นักฆ่ารับจ้างที่เหลืออีกคนะโกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นร่างของหัวหน้าที่ล้มลง ภายในใจเกิดความหวาดกลัวสุดชีวิต ไม่มีเวลาให้หลบหนี ร่างที่สวยงามราวกับปีศาจก็มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
“นายท่านโปรดเมตตาด้วย นายท่านโปรดเมตตาด้วย ข้าน้อยมีมารดาอายุแปดสิบปีและลูกสาวอายุเจ็ดขวบต้องดูแล ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถอะ” นักฆ่ารับจ้างคนสุดท้ายคุกเข่าก้มหัวลงคำนับหานโม่ไม่หยุด
“ผลชื่อหลิงอยู่ที่ไหน?” หานโม่มองนักฆ่ารับจ้างที่ก้มหัวคำนับด้วยความเฉยชา
“ผลชื่อหลิง ผลชื่อหลิงอยู่ที่พุ่มไม้ทางทิศเหนือห่างออกไปยี่สิบลี้”
หานโม่หัวเราะเยาะอย่างเ็า คว้ามีดมาตัดใบหูข้างซ้ายของเขาขาดทันที "ผลชื่อหลิงอยู่ที่ไหน"
“อ้ากกก” เขากุมหูที่ขาดวิ่นพลางกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเ็ป “นายท่าน ข้าไม่ได้โกหก ผลชื่อหลิง ผลชื่อหลิงอยู่ที่พุ่มไม้ทางทิศเหนือห่างออกไปยี่สิบลี้จริงๆ ”
ใบมีดสั้นของหานโม่เปล่งประกายอีกครั้ง มันตัดนิ้วของเขาหายไปอีกสามนิ้ว "ข้าถามครั้งสุดท้าย ผลชื่อหลิงอยู่ที่ไหน?"
"อ้ากกก" เสียงกรีดร้องราวกับหมูกำลังจะถูกเชือดดังขึ้นมาอีกครั้ง "นายท่าน นายท่าน ข้าน้อยไม่ได้โกหกท่านจริงๆ มันอยู่ทางเหนือ”
“ดีมาก ตอนนี้เ้าก็ตายได้แล้ว” หานโม่หัวเราะเบาๆ ตวัดใบมีดสั้นอีกเพียงหนึ่งครั้งก็ได้ชีวิตของนักฆ่ารับจ้างมาอย่างง่ายดาย สิ่งที่ชายคนนี้พูดเกี่ยวกับแม่วัยแปดสิบปีอะไรนั่นหานโม่ไม่ได้สนใจเลย ในเมื่อเลือกจะเข้ามาที่ป่าแห่งนี้แล้ว ก็เท่ากับว่าชะตาได้ถูกกำหนดให้ทิ้งร่างไว้ที่นี่เช่นกัน
ถ้าเ้าจะฆ่าข้า ข้าก็จะฆ่าเ้า
“ทิศเหนือรึ? ได้ งั้นลองไปดูหน่อยแล้วกัน" หานโม่ะโไปตามกิ่งไม้อย่างแ่เบา มุ่งหน้าไปยังทิศเหนือตามคำบอกเล่าของนักฆ่ารับจ้าง
ผลชื่อหลิงที่อยู่ในพุ่มไม้นั้นมีขนาดเท่ากับผลหลงเหยี่ยน [3] หากไม่มองหาดีๆ ก็เป็การยากที่จะเจอ
จากการที่ได้อยู่ในป่าและผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนตลอดหนึ่งเดือนนี้ หานโม่ก็ได้วิชาความรู้มาอย่างมากมาย เมื่อได้เห็นผลชื่อหลิง คิ้วเรียวสวยก็เลิกขึ้นด้วยความดีใจ “เป็ผลชื่อหลิงจริงๆ ด้วย ยอดเยี่ยม”
ทว่าหานโม่ไม่ได้เดินไปเก็บผลชื่อหลิงในทันที สมองของนางสั่งให้หยุดเดิน "นี่มันไม่ถูกต้อง ผลชื่อหลิงจะต้องมีลิงชื่อหลิงคอยเฝ้าอยู่ แล้วลิงชื่อหลิงอยู่ที่ไหน? เดี๋ยวก่อน กลิ่นคาวเืพวกนี้มาจากไหนกัน ท่าไม่ดีแล้ว!”
ทันใดนั้นเองความรู้สึกอันตรายอย่างรุนแรงก็พุ่งเข้ามาในจิตใจของหานโม่ นางะโถอยกลับอย่างรวดเร็ว และในเวลาเดียวกันนั้น แสงสีแดงสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพงหญ้าด้านข้างจนเกือบจะเจาะทะลุผ่านคอของหานโม่ไป
หานโม่ชักมีดสั้นออกมาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแล่บแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองบนต้นไม้ด้านข้าง ก่อนจะพบงูสีแดงยาวตัวหนึ่งกำลังขดตัวอยู่บนกิ่งไม้ ลำตัวของงูตัวนี้มีลวดลายสีดำพาดผ่านไปทั่วทั้งกลางหลัง มันส่งเสียงขู่ดังออกมา พลางมองหานโม่ด้วยดวงตาที่ฉายแววกระหายเื
“ให้ตายเถอะ นี่มันงูชื่อเหลียน สัตว์อสูรระดับสาม ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดลิงชื่อหลิงถึงไม่อยู่ที่นี่ คงจะถูกมันจับกินไปแล้วเป็แน่” สัตว์อสูรระดับสามสามารถเทียบเท่าได้กับระดับเสวียนซือในหมู่มนุษย์ และถึงแม้ว่างูชื่อเหลียนจะเป็สัตว์อสูรระดับสามแต่ก็ไม่ได้ถือว่าเป็ระดับที่สูงนัก แต่ก็ยังเป็หนึ่งในสัตว์ที่มีพิษร้ายแรงมากที่สุดในบรรดาเหล่าสัตว์อสูรระดับเดียวกัน
“โชคดีที่เมื่อครู่หลบทัน หากถูกเ้าสิ่งนี้ฉกเข้าคงจะได้ตายจริงๆ แน่”
บัดนี้ภายในใจของหานโม่มีเพียงความคิดเดียวคือวิ่ง วิ่งให้เร็วที่สุด อย่าสนใจผลชื่อหลิง และไม่ต้องพูดถึงการสำเร็จระดับเสวียนซืออีก แม้ว่าการได้ผลชื่อหลิงมาจะสามารถทำให้นางก้าวะโไปถึงระดับเสวียนหวังได้ แต่การเอาชีวิตมาทิ้งเช่นนี้จะอย่างไรนางก็ยังคิดว่าไม่ใช่หนทางที่ดี
แต่งูชื่อเหลียนถือว่าหานโม่คือเหยื่อของมันแล้ว ดังนั้นมันจะปล่อยหานโม่ให้หนีไปง่ายๆ ได้อย่างไร
ทันทีที่หานโม่ก้าวถอยหลัง งูชื่อเหลียนก็พุ่งตรงเข้ามาหานางราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกมาจากคันศรทันที หานโม่ไม่มีทางเลือกจึงทำได้เพียงเบี่ยงตัวหลบ แต่หนทางหนีกลับถูกงูชื่อเหลียนตัดขาดไปเสียแล้ว
“น่าตายนัก เดิมทีความเร็วก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนว่าคงทำได้เพียงแค่สู้เท่านั้น!”
........................................................................
เชิงอรรถ
[1] เมื่อง่วงนอนก็มีคนคอยส่งหมอนมาให้ เป็สำนวนเปรียบเปรยว่า เมื่อหวังอะไรไว้ก็ได้ตามที่หวัง
[2] หลงเหยี่ยน หมายถึง ลำใย
1K
