ตอนที่ 22 ศึกสองั(แก้คำผิด)
เ้าแมวน้อยเตรียมตัวไปเป็เหยื่อล่อของกระต่ายแดงกลายพันธุ์แต่มันก็คิดว่าควรที่จะแสดงให้เหมือนมากที่สุด ให้สมกับที่ท่านแมวน้อยออกโรง
ดังนั้นมันจึงเปิดกระเป๋าข้างหลังของธีโอ และหยิบซอสมะเขือเทศออก
ไนเรลถึงกลับงง? เมื่อเห็นเ้าแมวน้อยหยิบซอสมะเขือเทศทาไปตามตัวให้เหมือนกลับเืและที่งงกว่าคือมันมีซอสมะเขือเทศในกระเป๋าธีโอ?
“แม้วๆๆ เมี้ยว มี้ ม้าว แม้ววววว! ม้าว มิ้วววว… (คุณยายชอบดูละครมะลิก็จำมาจากในละคร เห็นใช้ได้ผลทุกครั้ง) ” แมวน้อยอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าของไนเรล
“เมี้ยวๆๆๆ มี้ ง้าวว มี้ ม้าวววว (ส่วนซอสนี้เ้าธีโอมันชอบกิน) ”
หลังจากฟังแมวน้อยอธิบายเขาก็ได้แต่พยักหน้า
ทำไม่เ้าสองตัวนี้มันมีพฤติกรรมแปลก ๆปกติอสูรจะไม่ค่อยชอบมนุษย์เป็อย่างมากและบางพวกก็จะชอบออกล่ามนุษย์เป็หลักด้วย
‘อาจจะเป็เพราะว่าทั้งสองตัวถูกเลี้ยงโดยมนุษย์ก็ได้’ไนเรลกำลังคิดอยู่เ้าคาปิบาราก็ใช้หัวของมันสะกิดเขาเพื่อเป็สัญญาณว่าแมวน้อยออกไปแล้ว
เขาก็รีบหาที่แอบและคอยจังหวะตามแผนที่ตกลงไว้ทันที
แมวน้อยเริ่มแสดงละครตามความคิดของมันทันที มันค่อย ๆ เดินเจ็บขาออกไปหาเ้ากระต่ายแดงกลายพันธุ์
ด้วยขนาดตัวที่เล็กแมวน้อยจึงต้องใช้ความพยายามสักเล็กน้อยให้กระต่ายแดงกลายพันธุ์สังเกตเห็น
“แมววววว !!!” เสียงของมันดูเสแสร้งเป็อย่างมากเขาถึงกับคิดว่ากระต่ายแดงมันจะหลงกลหรือ แต่เหลือเชื่อมันได้ผล
เมื่อกระต่ายแดสังเกตเห็นแมวน้อย มันก็ติดกับอย่างง่ายดายและรีบะโพุ่งมาหาแมวน้อยทันที สัตว์ตัวเล็กที่ล่าได้ง่ายแบบนี้จะหลุดมือไป
แมวน้อยถึงกับใวิ่งไปตามทางที่ตกลงไว้ด้วยขาที่สั่นทั้ง4 แต่ความเร็วของมันช้าอย่างกับคานเมื่อเทียบกับความเร็วในการะโของกระต่ายแดงกลายพันธุ์
ถึงแบบนั้นมันก็ยังลากเ้ากระต่ายแดงกลายพันธุ์มายังจุดที่ไนเรลซุ่มอยู่ได้
ในจังหวะที่มันกำลังจะะโกับเ้าหนูน้อยไนเรลก็โผล่ออกมาตวัดดาบฟันไปกลางลำตัวของมันยังกับลูกเบสบอล
ร่างของมันขาดครึ่งทันทีเมื่อโดนกับดาบเหตุผลก็มาจากพละกำลังในการเหวี่ยงดาบนี้ของเขาที่มากเกินไป
“สงสัยต้องใช้แรงให้น้อยลง” เขาพูดและมองไปที่ร่างของกระต่ายไส้ของมันไหลออกมากระจายไปทั่ว
หลังจากนั้นไนเรลและแมวน้อยก็จัดการล่ากระต่ายแดงกลายพันธุ์พวกนี้ต่อดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็ที่อยู่ของพวกมันเพราะเขาหาไม่นานก็เจออีกตัวและอีกตัว
แต่ในตอนนั้นเองที่เขาเจอกลับรอยลากแปลก ๆ บนพื้นใบไม้
เมื่อตามไปจนเจอมันคืองูขนาด 5 เมตรที่นอนพักผ่อนอยู่หลังจากที่กินมาแต่ทันทีที่มันได้กลิ่นของไนเรลมันก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความกระหายที่จะกินเขา
บางครั้งสัตว์นักล่าพวกมันก็อยากจะล่าและกินมากขึ้นเพื่อวิวัฒนาการไม่ต้องพูดถึงไนเรลที่มีกลิ่นหอมน่าเย้ายวนในสายตาของงูเห่ากลายพันธุ์ขั้น1 นี้
มันเริ่มแผ่แม่เบี้ยออกมา และส่ายไปมา
“ระวังอย่าไปมอง!!!” ไนเรลพูดยังไม่ทันจบก็ถึงกับเวียนหัวเล็กน้อยเขาพยายามดึงสติของตัวเองโดยการกัดไปที่ลิ้น
นั้นจึงทำให้เขาได้สติ เขารีบมองไปที่อื่นเพื่อไม่ให้โดนสะกดจิดอีก
ส่วนเ้าแมวน้อยมันมีความสามารถพลังจิตอยู่แล้วดังนั้นจึงต้านทานได้ ส่วนเ้าหนูคาปิบารามันก็กินพืชแถวนั้นไม่สนใจอะไร
ไนเรลถึงกับหมดคำพูด นี่เขาอ่อนกว่าเ้าสองตัวนี้อีก
งูเห่ากลายพันธุ์เห็นว่าการสะกดจิตของมันไม่ได้ผลมันก็เลื้อยเข้ามาทันทีหมายจะฉกเขาให้ได้
แต่มันก็พลาดไปเพราะไนเรละโหลบไปด้านข้างทันทีพร้อมกับใช้ดาบฟันลงไปกลางหลังของมันแต่เกล็ดของมันหนาเกินไปดาบกระเด้งออกมาทันที
ถึงแบบนั้นแรงที่ฟันไปก็ยังอยู่ ร่างของมันขดไปมาด้วยความเจ็บเมือเห็นว่าดาบทังสแตนยังฟันมันไม่เข้าเขาจึงได้แต่ใช้
[นิ้วเหล็กในพิษ (ต่อหัวเสือกลายพันธุ์) A]
นิ้วชี้ของเขาเปลี่ยนเป็เหล็กในแหลมจากนั้นเขาก็ต่อยไปที่เกล็ดของมันแบบย้อนศร
เหล็กในแทงเข้าไปอย่างง่ายดายพร้อมกับฉีดพิษเข้าไปเขาสามารถรู้สึกถึงมันได้
ทันทีที่พิษเข้าไปมันก็ดิ้นไปมา เนื้อบริเวณนั้นเริ่มไหม้อย่างช้า ๆ
“ยังไม่ตายเหรอ” เขาขึ้นไปค่อมและล็อคหัวของมันไว้ใช้ดาบทุบไปที่หัวของมันอย่างแรงอีกหลายทีเกล็ดของมันเริ่มที่หลุดออกเข้าใชตาบแทงไปที่ลูกกระตาของมัน
ร่างของงูเห่าบิดไปมาและก็แน่นิ่งลงไป
เฮ้อ! ไนเรลถอนหายใจ ในที่สุดมันก็ตายแต่เขารู้สึกแปลก ๆเพราะเ้าสองตัวมันหมุนตัวไปมาขู่ ไปรอบ ๆ
“เกิดอะไรขั้น?” เขาหาเ้าแมวน้อย
“เมี้ยวๆ (บางอย่างอันตรายมาก) ” แมวน้อยตั้งท่าสู้เต็มที่
รอบ ๆ ต้นไม้ใหญ่เริ่มสั่นไหว ร่างสีดำยาวเหยียดเลื้อยไปมาอย่างน่าสยดสยองมันคืองูเห่ากลายพันธุ์ ขั้น 2 ตัวมันใหญ่มาก ยาวกว่า 20 เมตร
“ถอยเร็ว” เขารีบถอยหลังไปชนกับต้นไม้ทันที
มันพยายามบีบพวกเขาให้เข้ามุมแต่ไนเรลก็ไม่มีทางเลือกต้องถอยเข้าไป
“เมี้ยว (้า) !!!”
ตูม!!!
แต่ทันในนั้นหัวของมันก็โผล่ออกมาจาก้า
มันเป็งูเห่าั์กลายพันธุ์ที่บนหัวของมันมีเขาสีดำยาวงอกออกมาสองข้างเกล็ดของมันดำทมิฬดังความมืด
ด้วยการเตือนของแมวน้อยเขาจึงหลบการโจมตีของมันทันทีถึงงูเห่าั์จะโจมตีพลาดแต่หัวของมันก็เปลี่ยนทิศทางและโจมตีมาทางเขา
ไนเรลหลบไปที่โพรงไม้ด้านข้าง คลานตามแมวน้อยไป งูเห่าั์กลายพันธุ์ก็ยังไม่ลดความพยายามมันเลื้อยตามเข้ามา
เขารีบออกมาจากท่อนไม้ส่วนหัวของงูเห่าั์กลายพันธุ์มันติดอยู่แบบนั้น
มันใช้ร่างกายท่อนห่างเป็ตัวถ่วงน้ำหนักยกท่อนหัวที่ติดอยู่ในท่อนไม้ฟาดกับต้นไม้ขนาดใหญ่เพื่อให้ไม้ที่ครอบหัวมันอยู่แตกออก
แต่ด้วยความซวยของเขาหรือความโชคร้ายของเ้างูเห่าั์กันแน่มันดันมีกิ้งก่าั์กลายพันธุ์ขั้นที่ 2 โผล่ออกมาจากไหนไม่รู้จับเขาไปที่ข้างลำตัวของงูั์กลายพันธุ์
กิ่งก่าั์กลายพันธุ์เกล็ดสีน้ำตาลแดงดังเปลวเพลิงหนามแหลมตามตัวที่งอกออกมาดังั มันเข้าสู้กับงูั์อย่างโเี้
ไนเรล แมวน้อยและรีบหลบหลังของต้นไม้ใหญ่ที่ล้มลงจากแรงต่อสู้ของทั้งสองตัวทันที
“บ้าเอ๊ย!!!” ตอนนี้พวกเขาติดอยู่ในการต่อสู้ของสองั์ใหญ่แล้วถึงแม้ระดับพวกเขาและสัตว์กลายพันธุ์ทั้งสองจะเท่ากันแต่ขนาดตัวไม่ได้เท่ากันเลย
ถ้าเกิดพลาดถูกโจมตีเข้ามาสักทีมีหวังได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มแน่
งูเห่าั์ซึ่งได้รับาเ็อยู่จากการกัดของกิ้งก่าั์ฟันของมันวิวัฒนาการจนมีลักษณะของใบเลื่อย
แต่ในขณะเดียวกันกิ้งก่าก็ถูกงูเห่าั์ใช้ลำตัวของมันรัดจนแน่น
“เหมี้ยววว! มี้ เเม้ววว...”แมวน้อยชี้ใช้เขาดูที่งูเห่าั์และกิ้งก่าั์กลายพันธุ์ มันทำท่าทางต่าง ๆเป็การบอกแผนที่มันคิดได้
นั้นก็คือมันจะรอให้ทั้งสองตัวสู้กันจนหมดแรงฆ่ากันตายไปข้าง และก็ให้ไนเรลจัดการใช้ความสามารถ[นิ้วเหล็กในพิษ (ต่อหัวเสือกลายพันธุ์) A] จัดการกับตัวที่ชนะ
ไนเรลเองก็คิดในแบบเดียวกัน แต่ต้องให้พวกมันาเ็หนักทั้งคู่ไม่ว่าตัวไหนจะชนะหรือแพ้เพื่อที่ฆ่ามันได้ง่าย ๆ
ตูม!!! ตูม!!! ตูม!!!
การต่อสู้นั้นเกิดขึ้นมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่มีตัวไหนตัดสินแพ้ชนะได้
ในจังหวะนั้นเองกิ้งก่าั์กลายพันธุ์ก็ดูเหมือนจะเสียท่าให้กับท่าสะกดจิตของงูเห่าั์มันจึงถูกงูั์ฉวยโอกาส ใช้ลำตัวรัดปากและตัวกิ้งก่าั์ไว้แน่น
“แบบนี้ไม่ได้แล้ว ต้องทำอะไรสักอย่าง”งูั์มันยังไม่ได้รับาเ็ที่มากถ้าขืนมันชนะได้คนต่อไปที่สู้กับมันก็คงจะเป็เขาต่อ
เขาต้องลงมือแล้ว
โดยไม่รอช้าเขาอาศัยจังหวะที่งูั์เผลอะโออกไปและใช้นิ้วที่เปลี่ยนเป็เหล็กในต่อหัวเสือกลายพันธุ์ต่อยเข้าไปที่าแของงูเห่าั์กลายพันธุ์3 ครั้งติดต่อกัน
ฟู่ กรีด ๆ ๆ ๆ!!!!!!!
งูั์ถึงกับร้องออกมาด้วยความเ็ปคลายรัดเ้ากิ้งก่าั์ออกทันที
ด้วยความโมโหงูั์หันมามองไนเรลด้วยดวงตาที่อาฆาตแค้นมันเกือบจะจัดการกับกิ้งก่านี้ได้แล้ว แต่สิ่งมีชีวิตร่างเล็กนั้นกลับลอบโจมตีมัน
แต่ขณะที่มันกำลังจะโจมตีเขางูั์ก็ถูกตบด้วยกรงเล็บของกิ้งก่าเข้าอย่างแรงตาของมันโดนกรงเล็บจิกเข้าไปจนเืไหลออกมา
งูั์ตกอยู่ใต้เท้าของกิ้งก่าอย่างสมบูรณ์
กิ้งก่าั์เหยียบหัวของงูั์และร้องคำรามออกมาที่ประกาศถึงชัยชนะ เล็บของมันจิกผ่านเกล็ดของงูเข้าไป ส่วนกรงเล็บที่อยู่ในดวงตาของงูก็ยังแทงลึกเข้าไปเรื่อยๆ
งูั์เริ่มอ่อนแรงจากพิษของไนเรล ร่างของมันเริ่มชาเืไหลเวียนติดขัดดังนั้นสภาพของมันจึงกลายเป็เป้านิ่งให้กับกิ้งก่าจัดการอยู่ฝ่ายเดียว
“ซวยละสิ ไม่คิดว่าพิษมันจะร้ายแรงขนาดนี้” ไนเรลมองลงไปที่นิ้วที่เป็เหล็กในมันค่อย ๆ เปลี่ยนกลับเป็ปกติอย่างช้า ๆ
กรรร แกร่ ๆ!!! (เสียงกิ้งก่า)
มันร้องและกัดไปที่หัวของงูั์กระชากั้แ่หัวไปจนถึงกระดูกสันหลังและแผลที่ถูกพิษของไนเรลร่างของงูขาดครึ่งตาย ปิดฉากการต่อสู้นี้ลง
กิ้งก่าั์มองมาที่ไนเรล ด้วยดวงตาที่ดุดันมันไม่ได้สนใจเลยว่าเขาพึ่งจะช่วยชีวิตของมันมันกลืนหัวของงูลงไปทั้งหัวและพุ่งตรงมาที่ไนเรล
“วิ่งเร็ว...”เขาหันไปบอกเ้าแมวน้อยและคู่หูมันแต่เมื่อหันกลับไปมองปรากฏว่าพวกมันวิ่งไปไกลแล้ว
แมวน้อยหันมาบอกกับไนเรลด้วยเสียงเล็ก ๆ ของมัน “แม้วววว มี้ แม้วววมิ้ววว เหมียว… (จะยืนงงทำอะไร? วิ่งสิเร็ว) ”
ไนเรลวิ่งสุดชีวิตพร้อมกับด่าเ้าแมวน้อยไปด้วยที่ไม่ยอมเรียกเขา
หนึ่งคน สองอสูรวิ่งกันไปที่ผาหินมันมีรอยแตกขนาดใหญ่พอให้คนสองคนเบียดตัวเข้าไปหลบได้อยู่
แมวน้อยและเ้าคาปิบารามุดเข้าไปหลบทันที ส่วนไนเรลก็ไม่รอช้าเข้าไปหลบตามแมวน้อยไปติดๆ
ตูม! ตุบ!
กิ้งก่าั์ชนเข้าไปอย่างแรง มันถึงกลับส่ายหัวไปมาด้วยความมึนงงมันมองไนเรล เหยื่อของมันที่หลบไปในซอกหิน
แต่ดูเหมือนมันจะยังไม่ยอมแพ้ใช้กรงเล็บข่วนไปที่หินอย่างต่อเนื่อง
กรงเล็บตรงกลางของมันเข้าไปในซอกหินได้ ตบลงไปเฉี่ยวขาของไนเรลไปเล็กน้อย
เขารีบใช้ดาบทังสแตนยันกรงเล็บไว้ จากนั้นก็ใช้มีดสั้นทังสแตนแทงไปที่เนื้อบริเวณกรงเล็บอย่างไม่ยั้ง
“บัดซบเอ๊ย ฉันพึ่งช่วยแกนะ ตาย ๆ”
ดูเหมือนมันจะเจ็บจึงดังกรงเล็บออกมา
และทันใดนั้นกิ่งกาั์ก็ตัวเเข็งท่อ และเซไปเซมาร่างมันแข็งค้างและล้มลง
“เกิดอะไรขึ้น?” ทั้งไนเรลและแมวน้อยโผล่หัวออกมาดูมันอย่างงง ๆในขณะที่เ้าคาปิบาราก็หาพืชตามซอกหินกินไม่ได้สนใจอะไร
และทันใดนั้นกิ้งก่าั์มันก็พยายามสำรอกหัวของงูั์ที่กินเข้าไปออกมาและเขาก็คิดได้ มันกินเนื้องูั์ส่วนที่มีพิษไป
ไนเรลไม่รอช้าใช้โอกาสที่ฟ้าประทานมาให้ะโไปที่หัวของมันและแทงไปทันที
เขากระหน่ำแทงไม่ยังจนเกล็ดของมันหลุด จากนั้นก็ใช้ปืนลูกโม่ข้างเอวยิ่งซ้ำไปที่กะโหลกของมัน
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
หลังจากยิงรัวๆ ไป 5 นัดเขาก็แทงซ้ำไปอีก
ตอนนี้กิ้งก่าดูจะหมดสภาพ พร้อมกับหัวงูั์ที่คายออกมาได้แล้วมันพยายยามที่จะสะบัดไนเรลออกจากหัวของมัน แต่ก็สายไปแล้ว
ฉึก!!!!!
ดาบยาวทังสแตนในที่สุดก็แทงผ่านกะโหลกศีรษะของมันได้ใบดาบแทงทะลุเข้าสู่สมองอันน้อยนิดของมัน
และดวงตาของมันก็หม่นแสงตายลงไปทั้งอย่างนั้น
ปิดฉากการต่อสู้ของสองสัตว์กลายพันธุ์ที่มีโอกาสวิวัฒนาการไปเป็ัพวกมันได้ตายลงไปอย่างน่าเสียดาย ส่วนคนที่ยิ้มทีหลังก็กับกลายเป็ไนเรล
2K
