ถึงแม้แรงและความแข็งแกร่งของภมรจะมีมากล้นแต่สำหรับการเปรียบมวย 9 คู่ คู่ละ 3 ยกภายในเวลาเพียง 1คืนของอินทรีก็ทำให้เขาแทบคลานกลับบ้านเลยทีเดียว
ในคู่สุดท้ายเขาแทบหมดแรงจึงถูกหมัดขวาของไอ้ั์ธราที่มีรูปร่างสูงใหญ่พอๆกันกับเขาเข้าที่แก้มซ้ายอย่างจังจนแตกเป็แผลกว้างก่อนที่เขาจะรีบปิดยกด้วยท่ายอเขาพระสุเมรุ จนไอ้ั์หงายหลังล้มตึงสลบคาที่ส่วนเขาก็ล้มพับลงไปหอบโกยเอาอากาศเข้าปอดรัวเช่นกัน
“ลุง ฉันขอซื้อยาบรรเทากลัดมันจ้ะ”
อินทรีเจียดเงินรางวัลที่เปรียบมวยชนะและเงินที่ลุงหวังเพิ่มให้จนครบ3 ตำลึงมาซื้อยาไปให้น้องชายที่กำลังล้มหมอนนอนเสื่อแทบไม่ได้สติเพราะกลัดมันมา 2วันแล้ว
ยาก็แพงแสนแพง แต่ทำอย่างไรได้เพราะเวลาเหล็กกลัดมันนั้นก็หนักพอตัวเขาสงสารที่น้องชายต้องอยู่ในสภาพเป็คนไร้สติ ตัวสั่นเทาอยู่ในผ้าห่มผืนบางขาดๆ
เขาเดินกับมาถึงบ้านก็พบว่าทั้งบ้านเงียบเชียบมีแต่เพียงเสียงร้องของชายหนุ่มกำลังกลัดมันดังออกมาจากฟากไม้ไผ่เบาๆพ่อกับแม่ของเขาคงจะยังสิงอยู่ที่บ่อนอีกตามเคย จึงจัดการก่อไฟเพื่อต้มยาหม้อไปให้น้องกิน
“ไอ้เหล็ก ไอ้เหล็ก!”
“พะ พี่อินดอกรึ พี่ อิน”
ตาคมของคนน้องพยายามปรือขึ้นเพื่อมองหน้าพี่ชายให้ชัดเจนก่อนจะเห็นแผลบริเวณแก้มที่ตอนนี้เืได้หยุดไหลไปแล้วแต่ด้วยความอันตรายของมวยคาดเชือกที่สามารถทำให้คนตายได้มันก็ทำให้าแของเขาฉกรรจ์น่าดู
มือหนาสั่นเทายกขึ้นแตะเบาๆบริเวณปากแผลอย่างยากลำบากอินทรีจึงตัดบทด้วยการดึงมือของเขาออกก่อนจะพยุงให้ลุกขึ้นนั่ง
“ไหวหรือไม่ กินข้าวเสียก่อนค่อยกินยา”
ว่าพลางแกะข้าวห่อใบตองที่ลุงหวังให้มา 2 ห่อแบ่งกันกินไปพร้อมๆกันกับน้องชาย
“พี่อิน ขะ ข้าขอโทษหนา”
“เื่อันใดวะ”
“อ้ายอินทรี ไอ้อินทรี! มึงอยู่หนายยวะ อ้ายลูกเวรร หนายยเงินของกู้!”
“เฮ้อ!”
น้ำเสียงที่ใครฟังก็รู้ว่าคนพูดเมาเสียจนคางยานขนาดไหนเสียงไม้กระทบไม้ที่พ่อกับแม่ของเขาชอบเอามาฟาดกับชานบ้านจนมันพังแล้วพังเล่าเพราะขู่รีดไถเอาเงินกับลูกจนสองพี่น้องต่างก็ชินชากับเื่แบบนี้ไปเสียแล้ว
“ฉันขี้คร้านจักซ่อมบ้านแล้วหนาพ่อเลิกโวยวายเสียทีเถิด นี่อัฐ 1 ตำลึงที่ขอเอาไว้”
“มิพอ! กูกับพ่อมึงเสียพนันเพิ่มกูต้องได้ 15 ตำลึง!”
“15 ตำลึง! อัฐมากมายเยี่ยงนั้นฉันจะไปหาจากที่ไหนมาให้พ่อกับแม่ได้เล่า”
“หากหามิได้ก็อ้ายเหล็กนั่นปะไร!”
“พ่อ! หยุด!”
ผู้เป็พ่อปรี่ขึ้นไปกระชากลากถูแขนหนาของเหล็กให้ลงมาจากบ้านภมรร่างกายแข็งแรงที่กำลังกลัดมันจนเรี่ยวแรงแทบไม่มีเช่นเขาจะต่อสู้อะไรได้ได้แต่ปล่อยให้พ่อกับแม่ลากตัวออกไปที่ไหนสักที่โดยมีอินทรีกำลังลากร่างอันอ่อนแรงวิ่งตามมาด้านหลัง
“อ้ายเหล็กมันกลัดมันอยู่หนาพ่อแม่จักเอามันไปที่ใด!”
ตุ้บ!
“ไอ้เหล็ก เจ็บหรือไม่?!”
“นายบ่อนจ๊ะ ฉันเอาลูกชายมาขายเป็ทาสจ้ะ”
นางลออผู้เป็แม่นั่งพับเพียบลงกับพื้นข้างลูกชายคนเล็กก่อนจะประนมมือนอบน้อมเพื่อไหว้นายบ่อนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันด้วยความหวาดเกรง
“คนไหนล่ะ”
“คนเล็กจ้ะนายบ่อน”
หนวดโค้งยาวแอบกระตุกนิดๆเพราะผิดหวังที่ไม่ได้ชายร่างสูงใหญ่กว่าเหล็กเช่นอินทรีมาเป็ทาสแต่ก็ไม่เป็ไร เพราะหน่วยก้านของเหล็กก็ดีไม่แพ้อินทรีเช่นกัน แถมยังเด็กกว่าจะได้คุ้มค่ากับการหักล้างหนี้
“อายุเท่าใดเล่ามึง หน่วยก้านใช้ได้เชียว”
“19 จ้ะนายบ่อน อ้ายเหล็กมันเป็มวยด้วยนะจ๊ะ”
“ฉันไม่ขาย! นี่น้องของฉันนะ”
ภมรสองพี่น้องนั่งกอดกันกลมภมรผู้น้องเ็ปทั้งร่างกายและจิตใจที่กำลังแตกสลาย เพราะผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็บุพการีกำลังนำตนมาเร่ขายให้เป็ทาสเขาราวกับสัตว์ก็มิปานเพื่อแลกกับเงินมาละลายทิ้งไปกับการเล่นพนัน น้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาราวกับสายเื
“ฮืออ! พ่อกับแม่อย่าขายฉันเลยนะจ๊ะฉันไหว้ล่ะ ฉันมิอยาเป็ทาสเขา ฮืออ”
“ถ้ามิขายพ่อกับแม่มึงก็จักโดนดีแล้วหลังจากนั้นกูก็จักให้พวกมันต้องมาเป็ทาสไปจนตายเพราะหนี้ที่มันสร้างไว้มึงคิดรึว่าหนี้มหาศาลเพียงนั้นพวกมึงจักมีปัญญานำมาใช้ได้ลำพังแค่ไอ้หนุ่มนี่ข้าก็หักล้างหนี้ให้ได้แค่ 8 ตำลึงเท่านั้น”
“ไอ้ลูกอกตัญญู จะทิ้งให้พ่อกับแม่ไปเป็ทาสรึมึงทั้งสองมิเจริญดอก! นายบ่อนเอามันไปเถิดจ้ะ”
นายทองขาวส่งสัญญาณให้ลูกน้องร่างกำยำที่ถือดาบทั้งสองคนให้เข้ามาลากตัวเหล็กไปอินทรีะโเข้ามาขวางก่อนจะวาดแม่ไม้มวยไทยใส่ไม่ยั้ง
“ข้ามศพกูไปก่อนเถิดมึง!”
พลั้ก ผลั้วะ ตุ้บ!
“พะ พอเถิด หยะ อย่าทำอะไรพี่ฉันเลยนะจ้ะ”
ทันทีที่ลูกน้องมือดีของนายทองขาวล้มลงไปนอนพับกับพื้นก็มีเหล่าธาายฉกรรจ์ท่าทางน่ากลัวตัวใหญ่กรูเข้ามาหาอินทรีอีกราวๆ 10 กว่าคนเหล็กเห็นท่าไม่ดีจึงได้ประนมมือขอผู้เป็นายเงินไป แต่ก็ไร้ผลนายบ่อนทองขาวไม่แม้แต่จะปรายตามอง จึงต้องฝืนดันร่างขึ้นยืนประกบหลังตั้งท่าพร้อมวาดลายแม่ไม้มวยไทยช่วยพี่ชายอีกแรงอย่างอยากลำบาก
“ไอ้เหล็กถอยไป! เอ็งกลัดมันอยู่เอ็งสู้พวกมันมิได้ดอก”
“ถ้าจะตายก็ตายกันทั้งคู่นี่แหละจ้ะพี่อิน”
เหล็กทำได้เพียงซัดเหล่าธราให้ล้มลงไปได้3 คน ก่อนจะพลาดท่าถูกถีบเข้าที่ยอดอกอย่างจังจนต้องลงไปนอนหงายลงกับพื้น
“ไอ้เหล็ก! มึง!”
เมื่อเห็นน้องชายสุดที่รักที่เฝ้าเลี้ยงดูและประคบประหงมมาั้แ่ยังเล็กถูกทำร้ายจึงบันดาลโทสะให้อินทรีกัดฟันวาดลายแม่ไม้มวยไทยแทบจะทุกกระบวนท่าจนเหล่าธราฉกรรจ์พวกนั้นร่วงกันระนาวนายบ่อนทองขาวถึงกับตบมือรัวก่อนจะหัวเราะร่าด้วยความชอบใจ
“ฮ่า ๆ ๆ วะ! ไอ้นี่มันเอาเื่จริงๆอีลออ อ้ายกล้า! กูจักยกหนี้ 15 ตำลึงให้มึงทั้งหมดอีกทั้งยังจักเพิ่มให้อีก 5 ตำลึงเป็ค่าตัวอ้ายลูกคนโตของมึง ฝีมือมันดีนักกูจักให้มันเป็หัวหน้าคุมบ่อน มีอัฐรายเดือนให้เดือนละ 1 เฟื้อง3แต่สัญญาทาสห้ามไถ่ถอน 7 ปีนะโว้ย และถ้าเกิดมันปฏิเสธ พ่อ แม่น้องมึงต้องมาเป็ทาสแทน”
“จริงหรือจ๊ะนายบ่อน ได้เลยจ้ะ ได้เลย! อ้ายอินทรี ไปสิวะ!”
ไหนเลยจะกล้าปฏิเสธยังไงเขาก็ถือว่าเขาเป็หัวหน้าครอบครัวหากแต่นายบ่อนก็ยังพอจะมีเมตตาให้พอได้มีลู่ทางได้เก็บเงินไว้ไถ่ตัวแม้สัญญาไถ่ถอนตัวจะยาวนานถึง 7 ปีก็ตาม แต่เขาจะสามารถทำอะไรได้บ้างล่ะ ไพร่แบบเขาจะมีปัญญาปากมีเสียงได้อย่างไรกัน
“อ้ายเหล็กมันกลัดมันบ่อยฉันฝากพ่อกับแม่ดูแลมันได้หรือไม่”
“พะ พี่อิน”
ระบบสกุลเงิน (เฟื้อง2) คือ 1 เฟื้อง มีค่าเท่ากับ 12.5 สตางค์
“พ่อกับแม่ห้ามเอามันไปขายเป็ทาสหนาถือว่าฉันขอเถิด ไอ้เหล็กเอาอัฐนี่ไป เอ็งรีบหาเมียสักคนเถิดวะแล้วหนีไปอยู่ให้ไกลที่สุด”
ประโยคหลังเขาหันมากระซิบกระซาบกับเหล็กเสียงเบามือหนาลูบไปที่หัวน้องชายอายุห่างกัน 8 ปีด้วยความเอ็นดูก่อนจะยกเงินที่เหลือจากการเปรียบมวยทั้งหมดยื่นให้เหล็กไป
“ฮึก! พี่อิน ข้ามิยอมดอกข้ามิยอม ฮืออ”
“มิยอมแล้วทำกระไรได้เล่า เอ็งมีปัญญาหาอัฐจากที่ใดมามากมายตั้ง15 ตำลึง ถือเสียว่าเป็เวรกรรมของเราเถิดหนา ข้าเป็พี่ข้าจักขอชดใช้ให้เองพอหายกลัดมันแล้วเอ็งรีบหนีไปเสียเถิดอย่าอยู่ให้พ่อแม่ขู่เข็ญเอาเงินหรือเอาไปขายเป็ทาสได้เสียเล่า”
หลังจากที่ทำสัญญาทาสกันเสร็จกล้ากับลออก็ลากเหล็กออกมาจากบริเวณโดยตกลงปลงใจว่าไหนๆก็ไหนๆแล้ว มีแต่เหล็กคนเดียวก็คงไร้ประโยชน์แถมต้องมาคอยดูแลตอนมันกลัดมันอีก เลยจะพาเอาไปขายให้เป็ทาสสินไถ่เรือนเ้าพระยาเดโชราชาหรือท่านเ้าคุณเสือ ข้าราชการชั้นสูงที่เป็อหัสกรคนเดียวในสยามทั้งน่าเกรงขามและน่ากลัวแก่ผู้พบเห็นกันทั่ว ท่านนิยมชมชอบเพลงมวยและการต่อสู้ทาสที่เป็หมัดมวยเช่นไอ้เหล็กคงจะขายได้ราคาดีพอดู
โดยที่อินทรีก็ไม่รู้เลยว่าน้องตัวเองก็กลายเป็ทาสสินไถ่เช่นกันและเหล็กเองก็ไม่รู้ว่านายเงินจะชั่วร้ายหรือไม่จะถูกเฆี่ยนตีหรือให้กินข้าวจิ้มพริกจิ้มเกลือ ถูกใช้แรงงานหนักจนแทบอยากตายเหมือนที่เคยได้ยินคนเขาเล่าลือกันมาหรือเปล่า