บทที่8
ตอนไป๋ชางหลิน
“ตั้งยามอุ้ยกว่าท่านจะออกมาเกิดอะไรขึ้นรึ?”
เจียวจือทิ้งกิจกรรมนับใบไม้เล่นก่อนเงยหน้ามองท่านอาจารย์อาหน้ามุ่ย
ไป๋ชางหลินถอนหายใจ “ก็ไม่มีอะไรเพียงแค่สอนคนบางคนปรุงยาแก้พิษก็เท่านั้น”
หญิงสาวทำหน้าแปลกใจเลิกคิ้วจ้องเทพผู้ชอบเก็บตัวผู้นี้พลางยกมุมปากยิ้มช้าๆ “ผู้ใดกันช่างกล้าออดอ้อนให้ท่านสอนกัน”
ไป๋ชางหลินปั้นหน้านิ่งไร้คำพูดทำเป็หูทวนลม ทว่าเจียวจือกลับยิ้มกว้างหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว “แต่ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือท่านสอนเขา”
“เงียบไปเลย” ไป๋ชางหลินตาขวางก่อนทิ้งลงนั่งตีนบันไดไม้ ณเรือนไม้หลังเล็กที่สำนักิจิว “ข้าถือว่าข้าทำบุญ”
“โอ้ว นานๆทีท่านจะทำบุญกุศลสงสัยทำครานี้จะได้บุญเยอะเป็แน่”เจียวจือประชดประชันแกล้งเล่นเสียหนำใจ
แววตาเ็าเหลือกมองบนพลางกอดอก “พูดให้มันน้อยๆหน่อย”
“เ้าค่ะเ้าค่ะท่านอาจารย์อา” เจียวจือพยักหน้าอย่างขอไปทีไป๋ชางหลินแทบจะกุมขมับอยู่รอมร่อ
“อาจารย์อา” เจียวจือหุบยิ้มพร้อมพูดถึงเื่สำคัญขึ้นมาทันใด “ท่านแอบเข้าสำนักฟางหรูไปหายาพิษครานี้มีอะไรคืบหน้าหรือไม่”
“มี” ไป๋ชางหลินพลิกฝ่ามือปรากฎขวดเล็กสีดำเงาขวดหนึ่งเจียวจือชักสีหน้าพร้อมกัดฟันเอ่ยถาม
“เป็ยาพิษตัวเดียวกันกับที่อาจารย์ข้า…”
“ตัวเดียวกัน” ไป๋ชางหลินพลิกฝ่ามือเก็บขวดยากลับคืน
เจียวจือสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะผ่อนออกมาช้าๆประหนึ่งว่าทำแล้วจะระงับอาการเดือดในใจที่อยู่มานานปีได้ “หกหมื่นปีผ่านมาท่านอาจารย์อาคอยสังเกตสำนักฟางหรูอยู่ทุกวันแต่ไม่เห็นมีสักวันที่ยาพิษจะถูกปรุงขึ้นมาอีก…ไฉนวันนี้ถึงมีอยู่บนชั้นยาเก็บพิษเล่า”
ข้อสงสัยนี้ไป๋ชางหลินก็สงสัยมาตลอดทางความคิดมากมายที่คาดเดาไว้หลั่งไหลผสมปนเปเข้ามาในหัว
ไป๋ชางหลินหันหน้ามองแสงอาทิตย์ที่ลอดส่องผ่านกลีบดอกใบของต้นดอกท้ออย่างเหม่อลอย
เจียวจือยังคงตั้งคำถามไม่รู้จบ “จะเป็ไปได้ไหมว่าเทพจิงเซียนจะปรุงมันขึ้นมาอีก”
“มีความเป็ไปได้น้อยถึงเขาจะดูเหมือนคนไม่สนโลก ไม่สนกฎเกณฑ์ แต่เขาก็รักและเทิดทูนอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่ไม่ต่างจากข้า” ไป๋ชางหลินยังคงเหม่อมองแสงอาทิตย์ใจลอย“หลังจากวันนั้นที่เกิดเื่จิงเซียนตั้งใจวางมือปิดตำรายาพิษขั้นสูงเก็บไว้ในที่ลับตาคนทันที…และข้าก็ไม่เคยเห็นเขาปรุงยาพิษขั้นสูงอีกเลย”
“แต่มีเพียงเทพจิงเซียนที่มีตำรายาพิษขั้นสูงเพียงคนเดียวไม่ใช่รึถ้าไม่ใช่เขาปรุงแล้วจะเป็ผู้ใดล่ะท่านอาจารย์อา”
เจียวจือยังคงหนักแน่นไปทางเทพจิงเซียนว่าเป็ผู้กระทำเื่ทั้งหมดแต่สำหรับไป๋ชางหลินกลับเชื่อว่าต้องมีเื่อะไรมากกว่านั้นเป็แน่
“ไม่แน่ว่าตำรายาพิษที่ว่าอาจจะถูกขโมยไปก็ได้…”ไป๋ชางหลินมองหาความเป็ไปได้มากสุดและในทางที่แย่มากที่สุดโดยมีเจียวจือพยายามคิดตาม
“ถ้าเกิดว่าตำราถูกขโมยจริงอย่างที่ท่านคิดแล้วคนที่อยู่เื้ัเื่นี้จะปรุงยามาวางไว้ในสำนักฟางหรูทำไมกัน”
ไป๋ชางหลินฟังเจียวจือยังไม่ทันจบประโยคพลันยืนขึ้นทันควัน “วันนี้เป็วันอะไร?”
เจียวจือเงยมองอ้าปากค้าง “วะ…วันจันทร์”
ไป๋ชางหลินหันมองเจียวจือทันที “วันจันทร์หลังวันรับศิษย์เ้าคิดสิว่า่บ่ายวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น”
“บ่ายวันนี้มีงานเรียกศาสตราวุธของศิษย์ที่เพิ่งเข้าสำนัก”เจียวจือเลิกคิ้วตอบตามจริง
“ไม่ผิดแล้วระหว่างที่ทุกสำนักไปร่วมงาน ทหารเผ่าเทพจะทำอะไร” ไป๋ชางหลินเพ่งสายตาจ้องกดดันเจียวจือ
หญิงสาวจ้องกลับอย่างฉงน “พวกเขาจะทำการเข้าไปตรวจความเรียบร้อยในทุกสำนัก…ค้นทุกซอกทุกมุม…”เจียวจือพลันเบิกตากว้างเข้าใจทันที “ถ้าพวกทหารเจอยาพิษทลายต้นจิตในสำนักฟางหรูล่ะก็…”
“โดยสรุปมีคนอยากจะกำจัดสำนักฟางหรู”ไป๋ชางหลินเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาดยิ่ง “แต่ตอนนี้ยาพิษอยู่กับข้า…ย่อมไม่เป็ไปตามแผนที่คนผู้นั้นวางไว้”
“แต่เจียวจือ…่บ่ายนี้ระหว่างที่ทุกสำนักรวมตัวกันข้าคงต้องให้เ้าแอบเข้าไปสำนักฟางหรูแล้ว…ไปดูว่าตำรายาพิษขั้นสูงนั้นยังอยู่หรือไม่…ถ้ายังอยู่ก็นำออกมาให้ข้าตรวจสอบเสีย”ไป๋ชางหลินเน้นย้ำ
“ข้ารับทราบแล้วท่านอาจารย์อา”
เจียวจือรีบลุกขึ้นประสานมือก้มศีรษะเล็กน้อยรับคำก่อนจะเกิดคำถามอีกข้อ
“อาจารย์อาแล้วเื่เมื่อคืนคนผู้นั้น…เขาจะรู้เื่ของพวกเราหรือไม่”
ไป๋ชางหลินส่ายหน้าปฏิเสธแทบจะทันที “ไม่รู้หรอกข้ารู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้เข้าใกล้เรือนที่พักของหลี่ชงหยวนเลยสักนิด…” แววตานิ่งสงบจ้องมองไปยังต้นดอกท้อตาไม่กระพริบ “เพียงแต่ยุ่งกับต้นไม้ต้นนี้”
“แต่ท่านเคยตรวจสอบต้นดอกท้อต้นนี้ไปแล้วมิใช่รึ?”เจียวจือขมวดคิ้วมองไปยังต้นไม้เช่นเดียวกัน
“ใช่ แต่ข้าคิดว่าคนผู้นั้นต้องเกี่ยวอะไรกับต้นไม้ต้นนี้เป็แน่”
หญิงสาวรีบหันมองเทพอายุยืนใบหน้าหล่อเหลานี้เป็ตาเดียว “แล้วคืนนี้ท่านจะมาที่นี้อีกหรือไม่”
ไป๋ชางหลินมองตอบนาง “มา”
“ข้าว่าท่านควรหยุดพักสักวันั้แ่หกหมื่นปีผ่านมาท่านมาที่นี้ทุกวันก็ไม่เห็นจะเรียกิญญาของท่านอาจารย์ออกมาได้เลย”เจียวจือเป็กังวลอย่างที่สุดว่าสักวันอาจารย์อาผู้นี้ของตนจะล้มหายตายจากไปอีกคน
ไป๋ชางหลินหันหน้าหนีมองไปทางอื่น “ไม่ข้าจะลองดูคืนนี้อีกสักหน” น้ำเสียงเด็ดขาดตัดสินใจอย่างแน่วแน่ยากจะแปรเปลี่ยน“เ้าไปเตรียมตัวได้แล้ว ส่วนข้าจะไปรวมตัวกับสำนักอื่นเพื่อถ่วงเวลาให้เ้าถ้าสำเร็จก่อนเวลามาหาข้าที่งานศาสตราวุธ”
“เ้าค่ะท่านอาจารย์อา”
เจียวจือถอนหายใจก่อนจากไปอย่างเงียบเชียบ
สำนักฟางหรู
หลังจากหมดเวลาศิษย์สำนักฟางหรูทุกคนต่างยืนเรียงหน้ากระดานในมือถือจอกสุราที่มียาแก้พิษอยู่
เทพจิงเซียนเดินตรวจยาแก้พิษั้แ่คนแรกเห็นได้ชัดว่ายาแก้พิษของศิษย์ทุกคนในที่นี้ไม่ได้สมบูรณ์แต่เมื่อดื่มแล้วก็แก้พิษได้บ้างแต่เดี๋ยวอีกไม่กี่ชั่วยามก็จะเกิดอาการอีกจิงเซียนตัดสินให้คะแนนตกไม่ได้แต่ผลงานก็ไม่ได้ดีจึงต้องให้กลับมาแก้ตัวใหม่พร้อมบอกให้อวิ้นหยางนำยาแก้พิษที่สมบูรณ์มาให้พวกศิษย์ด้วย
จนมาถึงศิษย์น้องคนล่าสุดอย่างหลี่หยวนที่ยามนี้เอาแต่จ้องยาแก้พิษในมือตนจิงเซียนเลิกคิ้วมองการกระทำเหม่อลอยนี้อย่างสนใจ
“เ้าคิดว่าจ้องมันแล้วมันจะกลายเป็ยาแก้พิษที่สมบูรณ์ขึ้นงั้นรึ?”
หลี่หยวนพลันเงยหน้ามองคนตัวเล็กกว่าพลันเลิกคิ้วตอบ “ขอรับ?”
“เอาเถิดปรุงยาอยู่ในห้องตั้งหนึ่งก้านธูปจะมึนๆเมาๆบ้างก็ไม่แปลก” จิงเซียนพูดไปมองยาแก้พิษในจอกสุราไปก่อนจะคว้าจอกนั้นมาดมพิสูจน์กลิ่น
จิงเซียนอดไม่ได้เหลือบตาจ้องหลี่หยวนทันที “กลิ่นเหมือนแดดยามเช้าสาดส่องในคิมหันต์ฤดูพิษที่เ้าดื่มไปก่อนหน้านี้ทำให้เ้าตาบอดมองไม่เห็น?” เทพแห่งยาพิษเลิกคิ้วถาม
“ใช่ขอรับ” หลี่หยวนตอบอย่างไม่สะทกสะท้านกับสายตาจับผิดของอีกฝ่าย
“เ้าตาบอด…ใยเ้าถึงปรุงยาแก้ได้ดีเลิศปานนี้”
“ศิษย์ดมกลิ่นดอกไม้เอาขอรับและตบท้ายด้วยน้ำตาจากเบ้าตาที่มืดสนิทของศิษย์ขอรับ” หลี่หยวนเอ่ยตอบอย่างชำนาญ
เทพจิงเซียนใช้มือผายผ่านจอกสุรานี้ก่อนจะมีแสงสีทองปรากฎ “เ้าทำได้สมบูรณ์หลี่หยวนไม่ต้องกลับมาแก้แต่จำไว้ว่าข้ายังไม่เคยสอนเ้าปรุงยาแก้พิษทางลัดเช่นนี้”
ยาแก้พิษทางลัดข้าลืมไปได้อย่างไรกันว่ายังมีสูตรนี้อยู่!
“ขอรับท่านอาจารย์ดีที่ศิษย์เป็คนชอบไปดูพวกเหล่าเซียนแข่งกันปรุงยาแก้พิษั้แ่เด็กเลยลักจำวิชามาได้บ้างไม่คิดว่าจะได้ผล” หลี่หยวนพยายามสร้างเื่ให้น่าเชื่อถือทันใด
จิงเซียนจ้องหลี่หยวนนิ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก “ดีขอให้เป็อย่างที่เ้าว่ามาจริงๆเถิด”
หลี่หยวนยิ้มพยักหน้ารับอย่างไม่ปริปากเพิ่มเทพจิงเซียนกล่าวจบบทเรียนของวันนี้ทันควัน
“วันนี้พอเท่านี้บ่ายนี้พวกเ้าจงเตรียมตัวเสีย โดยเฉพาะเ้าหลี่หยวน” จิงเซียนกางพัดในมือเล่น“วันนี้เ้าต้องเรียกศาสตราวุธจากแดนเทพกลางลานประลอง”
ข้าลืมไปเลยว่าศิษย์ใหม่ต้องมีการเรียกศาสตราวุธ!
“ขอรับท่านอาจารย์”
หลี่หยวนรับคำทว่าในใจกลับคิดฟุ้งซ่านอยู่ว่าเรียกศาตราวุธหนนี้ทุกคนเผ่าเทพต้องรู้เป็แน่ว่าตนเป็ใครนี้ไม่ได้เรียกว่าแหวกหญ้าให้งูตื่นแล้วแต่เรียกว่าถอนหญ้าให้งูตื่นชัดๆหลี่หยวนปวดหัวคิดหนักอีกครา
“ท่านอาจารย์งั้นศิษย์ขอไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนได้หรือไม่ขอรับ”หลี่หยวนปั้นหน้าเอ่ยอ้างขอตัวอย่างมึนๆ
“ทำไมต้องเปลี่ยนด้วย”จิงเซียนถามอย่างอยากรู้
“กลิ่นยาพิษมันติดเสื้อผ้าขอรับ”หลี่หยวนพูดตามจริง
“ข้าเห็นด้วย” จิงเซียนพยักหน้าเพราะกลิ่นพิษจากเสื้อผ้าหลี่หยวนส่งกลิ่นแรงที่สุด“เ้าไปเปลี่ยนเถิด งั้นอาจารย์กับศิษย์พี่ที่เหลือจะนำไปก่อน”
“ขอรับท่านอาจารย์”
หลังจากหลี่หยวนแยกเดินมาถึงเรือนตนเองจนถึงขั้นเปลี่ยนชุดเสร็จสรรพพลันนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาได้ว่าใครกันที่จะรับฟังช่วยแก้ปัญหาของตนได้ “เทพบุพเพสหายข้า…หวังว่าเ้าจะยังอยู่”
789
![END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606305330_51117683.webp)
