คราแรกพบสตรีแปลกหน้า นางสบมองั์ตาสีแดงก่ำประหนึ่งดวงตาแห่งเทพาอย่างไร้ความกลัวเกรง
หาใช่ความใจกล้าของนางผู้ไม่หวาดหวั่นต่อเทพ เหมือนนางเป็สตรีประหลาด ผู้ไม่หวาดกลัวในสิ่งใด
เทพอู่เฉินรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของตน ยังค่อนข้างให้ความสนใจอาเป้ย นางสร้างความประหลาดใจให้เขาเป็อย่างมาก
ดวงตาคู่สวยสว่างใสของนางหยุดลมหายใจของเขาไปชั่วขณะหนึ่ง วันต่อมาเขาจึงเริ่มส่งของสวยงามไปให้นางหลายชิ้น เสื้อผ้าอาภรณ์ ปิ่นปักผมสตรี เรือนนี้ไม่เคยมีข้าวของเครื่องใช้สตรีมาก่อน ก็วานให้บ่าวประจำตัวทั้งสองไปหาวัตถุดิบจาก์มาสร้างมันด้วยพลังเวท ส่วนหนึ่งนั้นก็สร้างมันด้วยพลังปีศาจ
เทพอู่เฉินเป็ครึ่งเทพครึ่งปีศาจ ทว่ามีนิสัยรักความสงบ ตามหาความสงบอยู่เป็นิจ เขาใคร่อยากจะรู้นักว่าคำทำนายนั่นมีมูลความจริงหรือไม่ หากว่านางเป็บุคคลตามคำทำนาย เขาจะพบความสงบสุขได้จริงหรือ?
ตลอดหลายร้อยปีมานี้ ภาระปัญหามากมายรบกวนเขาอยู่เรื่อยไป ปีศาจตามรังควาน แม้แต่ทวยเทพยังผลักภาระมาให้เขาจำเป็ต้องรับผิดชอบ ชีวิตวุ่นวายแม้เป็เทพยังหาได้พบความสุข
ตัวเขากำลังคิดว่าหากใช่นางจริง การบีบบังคับนางไม่น่าจะทำให้นางยอมปฏิบัติตามระเบียบ จากที่เห็นความดื้อรั้นเอาเื่ของนาง ไม่ฟังผู้ใดยังเอาแต่คุยโม้โอ้อวดเื่อาจารย์ของนาง การใช้ไม้อ่อน เป็มิตรกับนางเสียหน่อย อาจได้สิ่งที่ตนปรารถนาในอนาคต
"มนุษย์ยกย่องให้นางเป็เ้าสาว กุเื่ขึ้นมาหลอกพวกนางให้รับหน้าที่อย่างเต็มใจ แต่จะ์หรือข้าหรือใคร ไม่เคยสั่งให้มนุษย์ส่งเครื่องสังเวย เป็แผนการอะไรของท่านแม่กันแน่?"
คงเป็ฝีมือท่านแม่แต่แรกเริ่ม ได้ยินว่านางไปบอกเ้าเมืองให้ส่งเครื่องสังเวยมาเป็สตรีในทุกรอบสิบสองปี แต่เงื่อนไขยิบย่อยนั้นเห็นว่ามนุษย์จะตั้งกันเอง บอกผ่านกันมารุ่นสู่รุ่น การสื่อสารก็ผิดเพี้ยนไป
หรือจะเป็การเข้าใจผิดแต่แรก มนุษย์ต่างทึกทักกันเอาเอง?
ก็ไม่น่าจะเป็ไปได้... สมควรเป็ฝีมือของท่านแม่มากกว่า
เทพอู่เฉินยืนคิดเื่นี้อยู่หน้าเรือน เคียงข้างงูเขียวและงูขาวที่เขาชุบเลี้ยงมา
เซียวอี้หรู ปีศาจงูคนพี่มีความเป็กังวลเื่คำทำนายของแม่เฒ่า
"หากว่าเื่นี้เกี่ยวข้องและเป็ไปตามคำทำนาย นางอาจเป็สตรีผู้ทำให้เทวโลกเกิดปัญหาครั้งใหญ่ นางเฟยอี๋คงอยากให้เป็เช่นนั้น"
"การปรากฏตัวของนางไม่ใช่เื่ใหญ่ วันใดที่ใต้เท้าจีกงหรือข้ารับมือไม่ไหว ท่านาาแห่ง์จะลงมาจัดการด้วยตนเอง ท่านจะไม่ปล่อยให้เทวโลกสักภพหนึ่งล่มสลาย ข้าเชื่อ..."
บุรุษเทพเงยหน้าขึ้นมองพรรณพฤกษาหลากสีสะท้อนแสงระยิบระยับ วิจิตรตระการตา ร่วงโรยจากต้นไม้ทิพย์ ไม่มีวันสิ้นสลายหากไม่ถูกทำลาย ยังเป็ถาวรนานบนเทวโลก มันเพียงร่วงหล่นเพื่อผลัดใบใหม่ เป็สัญญาณบอกว่าท่านเทพจะเริ่มเข้าสู่การพักผ่อน
เทพอู่เฉินกำลังนึกถึงมารดาผู้ให้กำเนิด
ปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลังมากที่สุดในทุกภพภูมิ มักจำแลงกายเป็สตรีแสนงดงามอ่อนหวาน คอยก่อกวนผู้มีศีลให้มุ่งสู่ความหมกมุ่นในกามารมณ์ ครั้งหนึ่งนางถูกคุมขังอยู่ร่วมพันปี แหกคุกออกมาได้จึงออกอาละวาด สร้างความวุ่นวายไปทั้งเทวโลก ลงไปเข้าร่วมกองทัพบนโลกมนุษย์ ยุยงปั่นป่วนทั้งฝ่ายเ้าเมืองและฮ่องเต้ให้ทำา นางเป็เหตุชนวนของการทำให้บ้านเมืองเกิดาครั้งใหญ่ การรบราฆ่าฟันกันโดยไร้เหตุผล เกิดความวุ่นวายยุ่งเหยิง ผู้คนล้มตายจำนวนมาก นางสังหารขุนนางผู้ตั้งตัวเป็มือปราบมาร ชักชวนอสูรลงไปล่อลวงมนุษย์ด้วยกันกับนาง
วีรกรรมท่านแม่ เล่าไม่จบในวันเดียว มีแต่เื่ร้ายกาจเหมือนกับว่านางทำทุกอย่างเพื่อระบายอารมณ์โกรธแค้นเพราะถูกกักขังในคุกใต้ดินมานาน
จะมีเื่ดีเพียงเื่เดียว นางไม่เคยทำร้ายบุตรชายที่อุ้มครรภ์มาอย่างหวงแหน เป็ตรงกันข้ามเสียอีก หากผู้ใดมายุ่มย่ามวุ่นวายกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมากจนเกินไป นางอาจปรากฏตัว
เผาผลาญทุกสิ่งสิ้น!
นี่เป็เื่ที่เขาจะไม่ลืมอย่างเด็ดขาด อู่เฉินหันไปพูดกับบ่าวคนสนิททั้งสอง
"เ้านำความว่าข้าไม่ว่างรับแขกไปติดให้ทั่ว หวังว่าเรือนข้าจะไม่พังราบเป็หน้ากองเหมือนคราวก่อน ทั้งอสูร ปีศาจ ทั้งท่านแม่อุตส่าห์มาเยี่ยมเยียน เผาต้นไม้ข้าเสียไม่เหลือสักต้นเดียว"
"ข้าน้อยซื่อหยูอี้ ด้วยเกียรติของตระกูลข้า รับปากท่านว่าจะดูแลทุกอย่างในเรือนนี้ให้เรียบร้อย ขอให้ท่านอู่เฉินวางใจ ไม่ต้องเป็กังวล" บุรุษร่างเล็กที่สุดให้คำสัตย์ว่าจะปกป้องเรือนเทพเท่าชีวิต ประสานมือทั้งสองก้มศีรษะลงคำนับท่านเทพพร้อมกับพี่ชาย
"พวกข้าเอาอยู่ แม้แต่ต้นไม้ดอกไม้เหล่านี้พวกข้าก็จะคุ้มครองมัน รีบเข้าห้องจำศีลเถอะครับท่านอู่เฉิน เดี๋ยวจะไม่ทันการ"
"ขอบใจมาก ข้าไว้วางใจเ้าสองพี่น้องมากที่สุด ข้าจะไปผลัดร่างใหม่ของข้าอย่างสบายใจละกัน"
ในสายตาอ่อนโยนลง เทพอู่เฉินหันหลังกลับไปทางเรือนไม้หลังใหญ่
"เื่อาเป้ย นางอยากออกมาสูดอากาศบ้างก็ปล่อยนาง นางประสงค์สิ่งใด หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงของพวกเ้า ข้ารบกวนพวกเ้าดูแลนางด้วย"
สองเทพงูมองหน้ากันเหลอหลา ด้วยเหตุว่างานยากอย่างใหญ่หลวง ยิ่งเสียกว่างานดูแลบ้านของเทพอู่เฉินคงจะเป็งานดูแลนาง!
เทพเ้าแห่งท้องสมุทรผู้ดูแลสายน้ำบนโลกมนุษย์ และการเปลี่ยนแปลงของสายน้ำทุกแห่งหนบนเทวโลก เป็ที่รู้จักกันในนามเทพเ้าสายน้ำแห่งทิศประจิม
ผู้เฒ่าาุโปกครองเทวโลกชั้นน้ำภพภูมิบาดาล มานานนับเจ็ดพันปี ได้รับการยกย่องในนาม 'ใต้เท้าจีกง' ถึงแม้ว่าท่านจะเดินทางไปช่วยงานาาแห่ง์ในเทวโลกชั้นฟ้า สถานที่แห่งอื่นบนเทวโลกในบางโอกาส อย่างไรเสียก็ต้องกลับมาปักหลักที่เรือนของท่าน
เรือนสี่ประสานแห่งนี้รายล้อมรอบด้วยน้ำใสสะอาด มีไอสีขาวมากมายลอยอยู่เหนือผืนน้ำ ห้วงนทีเย็นะเืปกคลุมด้วยไอเย็นละลานตา ปทุมมาลย์หลากสีเบ่งบานอย่างสวยงาม บางส่วนแอบซ่อนอยู่ข้างใต้นั้น บางต้นสามารถนำมาใช้เป็สมุนไพรรักษาอาการาเ็หรือประกอบอาหารก็ได้
ลำน้ำใสสะอาดไหลเวียนไปทั่วเรือน มวลน้ำเหล่านี้เย็นจัดในเหมันต์ฤดู จะกลับมาอุ่นอีกครั้งในฤดูกาลหน้า น้ำนิ่งไม่ขยับทว่าไหลลึกและเชี่ยวกราก หมู่มัจฉามีตัวเล็กถึงขนาดกลาง ทว่ามีพละกำลังมหาศาลกว่าปลาตัวใหญ่ในโลกมนุษย์เสียอีก
เทพแห่งท้องสมุทรส่วนใหญ่จะอยู่กันเป็คู่ ใต้เท้าจีกงมีมเหสีเพียงหนึ่งเดียว มีบุตรชายเป็เทพทั้งสองคือเทพเฟยหลิงและเทพฟางหรง แต่คณาญาติ มิตรสหาย เทพตระกูลสายน้ำนั้นมีมากมายหลายสาย
การปรากฏตัวของสตรีตามคำทำนายทำให้เหล่าทวยเทพร้อนใจจึงออกมาหารือกัน กระทั่งแขกไม่รับเชิญบุกรุกมาจากน่านฟ้า
อสูรปักษาบินโฉบมาบอกข่าวดี ส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันแล้วหายไปในก้อนเมฆา ยักษาและสัตว์อสูรลูกสมุนของมันกระทืบเท้าอันโอฬาร ประลองฝีมือกับบุตรชายคนโตของใต้เท้าจีกง
ทั้งสองสวมเสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม ถักทอด้วยลวดลายของคลื่นทะเลและท้องนภา เป็บุรุษร่างกำยำ แข็งแกร่ง ชำนาญทั้งเวทสายน้ำและวิชาตัวเบา ได้รับการยกย่องว่าเป็เทพเซียนฝีมือเก่งฉกาจไม่ต่างจากบิดาผู้มีอายุขัยร่วมหนึ่งหมื่นปี
น่าเสียดายนัก...
6K
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737008804_19762672.webp)
