ตอนที่ 22 จำคำตัวเองไว้ด้วย
นับจากวันที่ทะเลาะกันอย่างดุเดือดในเช้าวันนั้น วันที่ไอวี่ได้ยินเคย์สารภาพเื่แอบมีอะไรกับแอลลี่ น้องสาวแท้ ๆ ของเธอ ไอวี่ก็ออกจากบ้านไปทันทีโดยไม่หันหลังกลับมามองแม้แต่ครั้งเดียว
เธอเดินออกไปด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ฝีเท้าเรียวรวดเร็วราวกับกำลังหนีจากฝันร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้นในบ้านที่เคยอบอุ่นของพวกเขา และเธอก็ไม่กลับมาที่บ้านอีกเลยนับจากนั้น
เธอตรงดิ่งไปยังบ้านคุณย่าของไอด้า ซึ่งคือบ้านพ่อแม่ของเคย์เอง บ้านไม้สองชั้นสไตล์ไทยย่านชานเมืองกรุงเทพฯ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และสวนผักหลังบ้าน บรรยากาศสงบสุขราวกับบ้านชนบทแต่ใกล้เมืองพอที่จะเดินทางสะดวก
ไอวี่เลือกไปที่นั่นเพราะระหว่างที่ไอด้าปิดเทอมฤดูร้อนยาว ๆ น้องไอด้าก็กำลังอยู่กับย่าที่นั่นอยู่แล้ว เด็กน้อยวัย 4 ขวบกำลังเล่นสนุกกับตุ๊กตาและของเล่นในสวนหน้าบ้านโดยไม่รู้เื่ราวของพ่อแม่เลย
ไอวี่เดินทางไปด้วยรถแท็กซี่ ขณะที่นั่งในรถ เธอร้องไห้เงียบ ๆ มือกำโทรศัพท์แน่นแต่ไม่รับสายจากเคย์ที่โทรตามมาหลายครั้ง เธอ้าเวลาคิดทบทวน ้าพื้นที่หายใจโดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่เธอรักแต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนถูกหักหลัง
ไอวี่ไปถึงบ้านพ่อแม่ของเคย์ใน่บ่ายแก่ ๆ
แม่ของเคย์ คุณย่าของไอด้าเปิดประตูต้อนรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แต่สังเกตเห็นดวงตาบวมแดงของลูกสะใภ้ทันที
"ไอ ลูกมาทำไมไม่บอกก่อน มีอะไรเหรอจ๊ะ"
คุณย่าถามเสียงอ่อนโยน ขณะที่กอดไอวี่เบา ๆ
ไอวี่กลั้นน้ำตาแล้วยิ้มฝืน บอกเพียงว่า
"ไออยากมาอยู่กับไอด้าสักพักค่ะ พี่เคย์ยุ่งงานเลยให้ไอมาดูแลไอด้าแทน"
เธอไม่ได้เล่ารายละเอียดอะไรให้พ่อแม่ของเคย์ฟัง เพราะไม่อยากทำให้เื่บานปลายไปถึงผู้ใหญ่
เธอเก็บความเ็ปไว้คนเดียว ใช้เวลาส่วนใหญ่เล่นกับไอด้าในสวน ช่วยย่าทำอาหารเย็นอย่างเงียบ ๆ หรือนั่งมองไอด้าวิ่งเล่นกับลูกแมวที่ย่ารับมาเลี้ยง
แต่ในใจเธอเต็มไปด้วยความสับสน ความรักที่ยังเหลือ ความโกรธที่พุ่งพล่าน และความกลัวว่าจะสูญเสียครอบครัวที่สร้างมาด้วยกัน
หลายคืนเธอนอนไม่หลับ นอนกอดไอด้าแน่น ขณะที่น้ำตาไหลเงียบ ๆ ในความมืด
เคย์เองก็ไม่ได้ยอมอยู่เฉย ๆ หลังจากไอวี่เดินออกไปจากบ้าน เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ มองตามร่างเธอที่หายลับไป หัวใจเขาเ็ปราวกับถูกกรีดด้วยมีดคม แต่เขารู้ดีว่าตัวเองผิดจริง ๆ และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้เื่นี้จบลงง่าย ๆ
เขาตามไอวี่ไปที่บ้านพ่อแม่ของตัวเองทันที โดยขับรถยนต์ของเขาไปที่นั่นใน่เย็นวันเดียวกันนั้น
แต่เขาไม่ได้บอกเื่ทะเลาะกันนี้ให้ใครรู้ แม้แต่พ่อแม่ของเขาเอง เพราะกลัวว่าถ้าผู้ใหญ่รู้เข้า เื่จะยิ่งยุ่งเหยิงและอาจทำให้ไอวี่โกรธหนักขึ้นไปอีก
เขาพยายามตามง้อไอวี่แบบเงียบ ๆ โดยที่พ่อแม่เขาไม่ทันได้สังเกตถึงความผิดปกติอะไร
แต่อย่างนั้นไอวี่ก็ยังไม่ยอมคุยกับเขาอยู่ดี เธอหลบหน้าเขาทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ หันหลังให้หรือเดินหนีไปทางอื่นทันทีที่เห็นเขาเข้ามาในบ้าน ดวงตาเธอที่เคยมองเขาด้วยความรักตอนนี้เต็มไปด้วยความเ็าและน้ำตาที่กลั้นไว้
เคย์พยายามหาโอกาสคุยกับเธอแบบส่วนตัว แต่เธอปัดป้องทุกทาง บอกสั้น ๆ ว่า
"ไอไม่อยากคุยตอนนี้"
หรือแค่เดินจากไปเงียบ ๆ ทำให้เขายิ่งเ็ปและสิ้นหวัง
แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขากลับมาที่บ้านพ่อแม่ทุกวันหลังจากนั้น ใช้ข้ออ้างว่ามาหาไอด้าเพื่อที่จะได้เห็นหน้าไอวี่และพยายามง้อเธอต่อไป
เขาเริ่มต้นด้วยการส่งข้อความและโทรหาเธอทุกชั่วโมงในวันแรก ๆ
"พี่รักไอมากนะ พี่ผิดจริง ๆ กลับมาคุยกันเถอะ"
แต่ไอวี่ไม่ตอบกลับแม้แต่ข้อความเดียว เธอบล็อกเบอร์เขาไว้ชั่วคราวเพื่อให้ตัวเองมีพื้นที่หายใจ ทำให้เคย์ยิ่งรู้สึกผิดและกระวนกระวาย
เขาจึงเปลี่ยนกลยุทธ์มาเป็การตามไปที่บ้านพ่อแม่ทุกเย็นหลังเลิกงาน ขับรถมาถึงแล้วทำตัวเหมือนมาหาพ่อแม่ปกติ ช่วยพ่อซ่อมรั้วสวน ช่วยแม่ทำอาหาร เล่นกับไอด้าเพื่อให้ดูเป็ธรรมชาติ
แต่จริง ๆ แล้วเขาจับจ้องโอกาสที่จะเข้าใกล้ไอวี่
บางวันเคย์เอาของโปรดของไอวี่มาฝาก ช็อกโกแลตนำเข้าที่เธอชอบกิน ดอกกุหลาบช่อเล็ก ๆ ที่เขาซื้อระหว่างทาง แล้ววางไว้ที่โต๊ะอาหารในบ้านพ่อแม่พร้อมโน้ตสั้น ๆ
"พี่รักไอเสมอ ขอโทษที่ทำร้ายไอ"
แต่ไอวี่ทำเป็ไม่เห็น โยนทิ้งไปต่อหน้าเขาในวันที่เธอโกรธจัด ทำให้เคย์ยิ่งรู้สึกสิ้นหวังแต่ก็ยังไม่หยุด
มีครั้งหนึ่งเขารอจนดึกดื่น รอให้พ่อแม่และไอด้าเข้านอน แล้วแอบย่องไปที่ห้องนอนแขกที่ไอวี่นอนกับลูกสาว เคาะประตูเบา ๆ แล้วพูดเสียงกระซิบ
"ไอ เปิดประตูให้พี่หน่อย พี่อยากคุย"
แต่ไอวี่ะโกลับมาด้วยเสียงแ่แต่เด็ดขาด
"ไปเลยพี่เคย์ ไอไม่อยากเห็นหน้าพี่ตอนนี้!"
ทำให้เขายืนน้ำตาคลออยู่หน้าประตูพักใหญ่ ก่อนจะเดินกลับบ้านด้วยหัวใจที่แตกสลาย
วันเวลาผ่านไปหลายวัน
ความพยายามของเคย์ยิ่งเข้มข้นขึ้นแต่ก็ยิ่งทำให้เขาเหนื่อยล้า เขานอนไม่หลับ กินข้าวไม่ลง หน้าตาซูบซีดลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เขายังคงตามง้อต่อไป เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่ทำอะไรเลย เขาอาจเสียเธอไปตลอดกาล
บรรยากาศในบ้านพ่อแม่ตอนนี้เต็มไปด้วยความผิดปกติที่ซ่อนไว้ แต่พ่อแม่ยังไม่สังเกต เพราะเคย์ทำตัวปกติสุด ๆ ขณะที่ไอวี่เก็บงำความเ็ปไว้คนเดียว
จนกระทั่งเมื่อผ่านไปสองสัปดาห์นับจากวันที่ทะเลาะกัน สองสัปดาห์ที่เต็มไปด้วยความเงียบงันและความเ็ปที่ค้างคาในใจทั้งคู่
ไอวี่จึงตัดสินใจกลับมาที่บ้านของพวกเขา เธอไม่ได้กลับคนเดียว แต่พาน้องไอด้ากลับมาด้วยกัน เด็กน้อยกำลังวิ่งนำหน้าแม่เข้าไปในบ้านด้วยความตื่นเต้นที่ได้กลับมาบ้านตัวเองหลังจากอยู่กับย่ามาสองสัปดาห์เต็ม
เธอะโเสียงใสแจ๋ว
"พ่อจ๋า! หนูกลับมาแล้ว!"
ขณะที่ไอวี่เดินตามหลังช้า ๆ มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่บรรจุเสื้อผ้าของเธอและลูกสาว ขณะที่อีกมือจูงมือไอด้าไว้หลวม ๆ ใบหน้าคมเข้มของไอวี่ที่เคยบวมช้ำจากน้ำตาตอนนี้ดูสงบลงกว่าเดิม แต่ดวงตาคู่สวยยังคงแฝงไว้ด้วยความเ็าและความเจ็บที่ยังไม่จางหาย
เธอสวมเสื้อแขนกุดสีฟ้าบางเบาและกางเกงยีนส์ขาสั้นสบาย ๆ ผมยาวสีน้ำตาลถูกรวบหางม้าสูง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยตามลมเย็นยามเย็นที่พัดเข้ามาจากสวนหน้าบ้าน ทำให้บรรยากาศในบ้านที่เคยเงียบเหงาตอนนี้กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย
สองสัปดาห์ที่ผ่านมานั้นเป็่เวลาที่ยากลำบากสำหรับไอวี่ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านพ่อแม่ของเคย์ เล่นกับไอด้าเพื่อกลบเกลื่อนความเ็ปในใจ รดน้ำต้นไม้ในสวน ทำอาหารเย็นช่วยย่า หรือนั่งมองหลานสาววิ่งเล่นกับลูกแมวตัวเล็ก ๆ
แต่ทุกคืนเธอนอนกอดไอด้าแน่น น้ำตาไหลเงียบ ๆ ในความมืด คิดทบทวนถึงคำพูดของเคย์ที่สารภาพเื่แอบมีอะไรกับแอลลี่ น้องสาวแท้ ๆ ของเธอ
มันเป็การหักหลังที่เ็ปเกินกว่าจะให้อภัยง่าย ๆ แต่ในที่สุด หลังจากสองสัปดาห์ที่ยาวนาน เธอก็ตัดสินใจกลับมา เพราะไม่อยากให้ไอด้าต้องอยู่ในบรรยากาศที่แปลกแยกจากบ้านตัวเองนานเกินไป และส่วนลึกในใจเธอยังคงรักเคย์อยู่ แม้จะโกรธแค้นมากก็ตาม
เธอเดินทางกลับมาด้วยรถแท็กซี่ใน่บ่ายแก่ ๆ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาบนถนนย่านชานเมือง ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทางแต่ก็โล่งใจที่ได้กลับมาที่นี่ บ้านที่เธอสร้างกับเคย์ด้วยความรัก แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยร้าว
เคย์ที่เพิ่งกลับมาจากทำงาน เขายังคงไปออฟฟิศตามปกติแม้จะเหนื่อยล้าจากการนอนไม่หลับและกินไม่ได้ตลอดสองสัปดาห์
รถยนต์จอดลงที่หน้าบ้านพอดีตอนที่เห็นไอวี่กับไอด้าเดินเข้าไปในบ้าน เขายิ้มดีใจออกมาทันที ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ซูบซีดลงเล็กน้อยจากความเครียดตอนนี้สว่างไสวขึ้นราวกับเห็นแสงสว่างปลายอุโมงค์
หัวใจเขาเต้นรัวด้วยความหวังที่ผุดขึ้นมา เขารีบดับเครื่องรถแล้ววิ่งตามเข้าไปในบ้าน ขณะที่ไอด้าวิ่งมากอดขาเขาแน่น
"พ่อ! หนูคิดถึงพ่อจังเลย!"
เคย์ก้มลงอุ้มลูกสาวขึ้น หอมแก้มนุ่มแดงระเรื่อเบา ๆ ก่อนจะหันมองไอวี่ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู ดวงตาเขาเป็ประกายด้วยความดีใจและสำนึกผิดที่ผสมกัน
"ไอ...ที่รัก พี่ดีใจมากที่ไอกลับมา"
เขาพูดเสียงสั่นเล็กน้อย ขณะที่วางไอด้าลงแล้วก้าวเข้าใกล้ภรรยา มือใหญ่กำยำสั่นเทาเมื่อเห็นเธอกลับมาที่นี่ บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแต่สองสัปดาห์มานี้เงียบเหงาเหลือเกิน
เคย์ไม่ได้ยอมแพ้กับการง้อภรรยาแม้แต่น้อย เขาเดินเข้าไปพูดกับไอวี่ทันที ก้าวเท้ายาว ๆ เข้าใกล้เธอ มือยกขึ้นราวกับจะกอดแต่หยุดชะงักเพราะกลัวเธอจะถอยหนีอีกครั้ง
"ไอ พี่ขอโทษจริง ๆ นะ พี่ผิดมากที่ทำแบบนั้น พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายไอ พี่แค่...พลาดไป พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอีก จะไม่ยุ่งกับใครอีกเลยนอกจากไอ พี่ยอมทุกอย่าง ขอให้ไอกลับมาเป็เหมือนเดิม พี่จะทำทุกอย่างเพื่อชดเชย"
เขาพูดรัวเร็ว น้ำเสียงอ้อนวอนผสมสำนึกผิด ดวงตาแดงก่ำราวกับกำลังกลั้นน้ำตา ขณะที่ไอด้ายืนมองพ่อแม่ด้วยตาแป๋วไร้เดียงสา ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อแม่ถึงมีสีหน้าแบบนี้
บรรยากาศในบ้านตอนนี้ตึงเครียดแต่ก็เต็มไปด้วยความหวังที่เคย์พยายามจุดประกายขึ้นมาใหม่ แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่าง ทำให้เงาของทั้งคู่ยาวยืดบนพื้นไม้ขัดมัน
ไอวี่ที่ฟังอยู่ ยืนนิ่งครู่หนึ่ง ดวงตาเธอมองเคย์ตรง ๆ แต่ยังคงเ็าแฝงความเ็ปที่ยังไม่จาง เธอถอนหายใจยาวก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบแต่เด็ดขาด
"จำคำตัวเองไว้ด้วยนะพี่เคย์ ถ้าพี่พูดจริง พี่ก็ต้องทำตามที่พี่สัญญา แล้วเมื่อถึงเวลาจริง ๆ ก็อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน เพราะพี่ทำให้ไอเจ็บ พี่ก็ต้องเจ็บเหมือนกัน"
เธอพูดช้า ๆ เน้นคำ น้ำเสียงแฝงนัยยะลึกซึ้งราวกับกำลังวางแผนอะไรบางอย่างในใจ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเย็น ๆ ที่ชวนให้เคย์สะดุ้งในใจ แต่เขายังคงยิ้มตอบ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว
"พี่สัญญาไอ พี่จะทำทุกอย่าง"
เขาพูดเสียงหนักแน่น ขณะที่ไอด้าวิ่งมากอดขาทั้งพ่อและแม่ ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเล็กน้อย
โปรดติดตามตอนต่อไป.
จำไว้นะคะพี่เคย์
นะคะ
E-Book จ้าาาาา
โปร 149฿ จากราคาปก 249฿
ลิงค์ pinto ⬇️
https://pintobook.com/sl/igrukfvwkm
ลิงค์ ธัญวลัย ⬇️
https://www.tunwalai.com/ebook/detail?ebookId=90522
ลิงค์ Meb ⬇️
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTQwOTUzODgiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiI0MjA0OTIiO30
