หลังจากอาร์ตสลับร่างคืนผ่านไป 1 สัปดาห์ในอากาศยามเช้าหน้าโรงเรียนมัธยมยังคงมีไอเย็นจางๆ ปกคลุมอยู่ แสงแดดอ่อนโชยส่องผ่านยอดไม้พาสีทองระยิบระยับไปตามทางเดินหินอ่อน อาร์ต ในชุดนักเรียน ม.5 ที่รีบเร่งจนเสื้อนักเรียนหลุดลุ่ยออกมานอกกางเกงข้างหนึ่ง เขากำลังวิ่งหน้าตั้งผ่านซุ้มประตูโรงเรียนด้วยความเร็วสูง
"สายแล้วๆ! วันนี้มีสอบเก็บคะแนนด้วย ถ้าเข้าสอบไม่ทัน คงต้องเสียเวลามาสอบซ่อมอีกแน่!" อาร์ตพึมพำกับตัวเองพลางกระชับสายเป้ที่เหวี่ยงไปมาตามจังหวะการวิ่ง
เขาวิ่งตัดสนามหญ้า พุ่งตัวผ่านหัวมุมตึกอำนวยการที่เป็ทางลัดไปสู่ตึกเรียนวิทย์ โดยไม่ทันสังเกตเห็นใครบางคนที่กำลังเดินสวนออกมาด้วยความเร่งรีบไม่แพ้กัน
ในขณะเดียวกัน ที่หัวมุมตึกอำนวยการ ร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดสูททำงานสีเทาเข้มเนี้ยบกริบ เธอคือ คุณนลินเลขานุการส่วนตัวของผู้อำนวยการโรงเรียน ผู้ขึ้นชื่อเื่ความเ้าระเบียบและใบหน้าที่นิ่งสนิทประดุจรูปปั้นน้ำแข็ง
นลินก้มหน้าเช็กตารางงานสำคัญในแท็บเล็ตที่ถือมาด้วยอย่างเคร่งเครียด พลางก้าวเท้าฉับๆ ด้วยรองเท้าส้นสูงสีดำเงาวับ เรียวขาเพรียวบางภายใต้กระโปรงทรงสอบ พร้อมสวมทับด้วยถุงน่องสีเนื้อเนียนละเอียดที่ช่วยเสริมบุคลิกให้ดูเป็มืออาชีพและไร้ที่ติ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก ตึก ตึก เป็จังหวะสม่ำเสมอ
"วันนี้ท่าน ผอ. ต้องมีประชุมหลายที่เลย ต้องวางแผนดีๆ" นลินเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ
อาร์ตที่กำลังหักเลี้ยวหัวมุมด้วยความเร็วเต็มสปีด เบรกไม่ทัน...
"ปึ้ก!"
แรงชนมหาศาลทำเอาอาร์ตล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความจุกอก ขณะที่นลินเซถลาไปกระแทกกับเสาต้นใหญ่ แท็บเล็ตในมือของเธอหลุดกระเด็นไปตกกระแทกพื้นดัง เคร้ง! กลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ... และความรู้สึกคุ้นเคยประหลาดๆ ที่เหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นพล่านไปทั่วร่างก็กลับมาอีกครั้ง! มันรุนแรงและวูบวาบจนสติของทั้งคู่ดับวูบไปชั่วขณะ!
"โอ๊ยยย... ชนกับใครอีกเนี่ย..." เสียงที่หลุดออกมาเป็เสียงหวานใสกังวานของนลิน
อาร์ต (ในร่างนลิน) ค่อยๆ ลุกขึ้นก้มมองสำรวจร่างกายตัวเองด้วยความมึนงง เขามองไปที่ชุดสูททำงานเข้ารูปและรองเท้าส้นสูงแหลมปรี๊ดที่ทำให้เขายืนโงนเงน
"เฮ้ย! อะไรอีกเนี่ย!" อาร์ตอุทานออกมาด้วยเสียงหวานๆ ของคุณเลขาฯ พลางลูบแขนเสื้อสูทที่เนี้ยบกริบ "นี่มันร่างคุณเลขาฯ นี่นา... ไม่จริงน่า! สลับร่างกันอีกแล้วเหรอเนี่ย!"
อาร์ตพยายามจะก้าวเท้าเข้าไปหาร่างเดิมของเขาที่ยังนอนกองอยู่ แต่เพียงแค่ก้าวแรกเขาก็แทบหัวคะมำ เพราะไม่ชินกับรองเท้าส้นสูงที่เหมือนทำให้เขย่งอยู่ตลอดเวลา "เชี่ย! เดินยากฉิบหาย" อาร์ตพึมพำพลางพยายามทรงตัวอย่างทุลักทุเล ก้าวสั้นๆ กระย่องกระแย่งเข้าไปสะกิดไหล่ร่างตัวเองเบาๆ
"พี่ครับ... พี่ครับ ตื่นก่อนครับ ผมขอโทษจริงๆ ที่วิ่งชนคุณ าเ็ตรงไหนบ้างไหมครับ" อาร์ต (ในร่างเลขาสาว) กระซิบเรียกด้วยน้ำเสียงหวานใสแต่สั่นเครือด้วยความลนลานแบบที่เ้าของร่างเดิมไม่เคยทำแน่นอน
ร่างของอาร์ต (ที่ิญญาเลขาสาวสิงอยู่) ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยขี้เล่นเปลี่ยนเป็ความสับสนอย่างหนัก นลินในร่างอาร์ตรีบก้มลงมองตัวเองและใช้มือสำรวจร่างกายตัวเองทันที เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าชุดสูทที่เคยใส่อย่างภาคภูมิใจกลายเป็เสื้อนักเรียนชายสีขาวตัวโคร่งและกางเกงขาสั้นที่ดูไม่คุ้นตา
"กะ... เกิดอะไรขึ้น! กันค่ะเนี่ย แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ในสภาพนี้ได้!" นลิน (ในร่างอาร์ต) อุทานด้วยเสียงทุ้มต่ำของเด็กหนุ่ม ท่าทางใสุดขีด
"ทำไมฉันถึงใส่ชุดนักเรียน! แล้วทำไมร่างกายฉันถึง... กลายเป็แบบนี้! สลับร่างเหรอ? เป็ไปไม่ได้! เื่แบบนี้มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริงสิ!" นลินพูดออกมาเป็ชุดด้วยความใ
นลิน (ในร่างอาร์ต) พยายามลุกขึ้นยืนแต่ก็ยังไม่ชินกับสรีระใหม่ที่เปลี่ยนไปจากเดิม "ทำไมถึงสลับร่างกันได้! คุณทำอะไรกับฉันเนี่ย?!"
อาร์ต (ในร่างนลิน) รีบยกมือห้าม "ใจเย็นๆ ก่อนครับคุณนลิน คือผมก็อธิบายไม่ได้... แต่ตอนนี้เราสลับร่างกันจริงๆ ครับ"
อาร์ต (ในร่างนลิน) เริ่มลนลาน เขาเสนอวิธีที่เขาคิดว่าจะช่วยได้ "คุณนลินครับ! ผมว่าเราต้องลองวิ่งชนกันอีกครั้งเหมือนเมื่อกี้ เผื่อมันจะสลับกลับคืนเหมือนเดิม!" อาร์ตคิดว่าวิธีเดิมจะได้ผล
นลิน (ในร่างอาร์ต) หรี่ตามองพลางพิจารณาอย่างไม่แน่ใจ "วิ่งชนกันอีกครั้งเหรอคะ? มันจะกลับร่างเดิมได้จริงๆ เหรอ? ฟังดูไม่น่าเชื่อเลย"
"ผมเคยชนแล้วกลับคืนร่างได้ครับ แต่ครั้งนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ลองดูก็ไม่เสียหายนะครับ ดีกว่าติดอยู่ในร่างนี้ทั้งวันแน่ๆ!" อาร์ต (ในร่างนลิน) ตอบด้วยเสียงหวานสูง พลางถอยออกมาเตรียมท่า
นลินถอนหายใจยาวก่อนจะพยักหน้าตกลง พร้อมกับเดินถอยออกมาเช่นกัน "ก็ได้ค่ะ... เตรียมพร้อมค่ะ"
ทั้งคู่เดินถอยออกมาห่างพอประมาณ มายืนประจำจุดท่ามกลางสายตาแปลกๆ ของนักเรียนที่เดินผ่านไปมา ที่มองเห็นเป็ 'คุณเลขาฯสาวสวย สุดเนี้ยบ' และ 'เด็กนักเรียนชาย ม.5' ยืนตั้งท่าเตรียมแข่งวิ่ง 100 เมตรแบบเข้าหากัน
"หนึ่ง... สอง... สาม... ไป!"
ร่างทั้งสองพุ่งเข้าหากันสุดแรงเกิด อาร์ตในร่างส้นสูงพยายามทรงตัววิ่งอย่างทุลักทุเลสุดกำลัง
"โครม!"
เสียงปะทะดังสนั่นอีกรอบ ทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความจุกอย่างรุนแรง... แต่รอบนี้ กลับไม่มีความรู้สึกว่าิญญาจะเคลื่อนย้ายเลยแม้แต่นิดเดียว!
"เจ็บระบมไปหมดเลยค่ะ..." อาร์ต (ในร่างนลิน) ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น แต่จู่ๆ ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไป มือที่เคยปัดป่ายวุ่นวายกลับมาจัดเสื้อสูทให้เรียบกริบ ใบหน้าเริ่มนิ่งเฉยเหมือนหุ่นยนต์ แววตาที่เคยลนลานกลับกลายเป็ความเ็าเฉียบขาด
"ทำไมมันยังไม่สลับคืนอีกคะเนี่ย เกิดอะไรขึ้นคะ แบบนี้ฉันจะเข้าสอบทันได้อย่างไรคะ" อาร์ตพึมพำสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แต่น้ำเสียงกลับราบเรียบ นิ่งสนิท และลงท้ายด้วย 'ค่ะ' ทุกประโยคตามบุคลิกเป๊ะๆ ของคุณนลินอย่างน่าขนลุก
เ้าตัวทำท่าใสุดขีด รีบเอามือปิดปากแน่น "ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนี้นะคะ! คิดจะพูดอีกอย่าง แต่ปากก็เปลี่ยนคำพูดไปเองค่ะ!" อาร์ตพยายามอธิบายอย่างละล่ำละลัก แต่ยิ่งเขาพยายามพูดโต้แย้ง สำเนียงความเนี้ยบและการลงท้ายด้วย 'ค่ะ' ของคุณเลขาฯ ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนขัดกับความคิดในหัว
ฝั่งนลิน (ในร่างอาร์ต) ที่ลุกขึ้นนั่ง จู่ๆ ก็ทำหน้าฟึดฟัด ยกขาขึ้นถีบอากาศอย่างหัวเสีย ท่าทางที่เคยสง่างามหายวับไปกลายเป็เด็กหนุ่มจอมเกเร
"เฮ้ย! ไอ้อาร์ต! มึงบอกว่าชนแล้วจะหายไง โกหกกันนี่หว่า! เจ็บชิบหายเลยโว้ย!" นลินะโลั่นด้วยสำเนียงการพูดแบบเด็ก ม.5 ที่กำลังโมโหจัดและท่าทางกวนประสาทแบบเ้าของร่างเดิมไม่มีผิดเพี้ยน เธอเรียกอาร์ตด้วยเสียงทุ้มห้าวแบบขัดใจสุดขีด
นลินในร่างอาร์ตเบิกตากว้าง ท่าทางใสุดขีด เธอรีบเอามือตะครุบปิดปากตัวเองแน่นพลางส่ายหน้าไปมา
"ไม่ใช่โว้ย! กูไม่ได้อยากพูดแบบนี้! ทำไม... ทำไมคำพูดมันถึงกลายเป็แบบนี้ไปได้วะ!" นลินพยายามอธิบายอย่างร้อนรน แต่น้ำเสียงทุ้มห้าวแบบวัยรุ่นที่ก้าวร้าวและท่าทางกวนประสาทกลับยิ่งแสดงออกมาอย่างชัดเจน ขัดกับสิ่งที่เธอตั้งใจจะพูดอย่างสิ้นเชิง
เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมบุคลิก ท่าทางของทั้งคู่ถึงเปลี่ยนไปเหมือนร่างเดิม ไม่สามารถพูดเป็สำเนียงที่ตัวเอง้า แล้วทั้งสองจะทำอย่างไรต่อไปเนี่ย
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: สถานการณ์ชักจะไปกันใหญ่แล้วค่ะ! รอบนี้คุณนลินโดยบุคคลิกเด็ก ม.5 ครอบงำ ถึงกับหลุดอุทานคำรามออกมา ส่วนอาร์ตในร่างเลขาฯ ก็กลายเป็สาวเนี๊ยบไปซะงั้น
4K
