ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        สะใภ้รองอยากรู้ให้แน่ชัดว่าสองพี่น้องหลันเยวี่ยไปหาเงินในอำเภอ หรือไปเยี่ยมญาติจริงๆ กันแน่ เธอจึงรีบวางมือจากงานที่ทำอยู่แล้วออกจากบ้านไปทันที

        แต่สะใภ้รองไม่ได้ไปบ้านหูฉางหมิน เธอเลี้ยวไปบ้านอาสามแทน

        ที่หน้าบ้านอาสาม สะใภ้รองเจอกับสะใภ้สามที่กำลังเดินออกมาจากข้างใน

        "สะใภ้สาม จะออกไปข้างนอกเหรอจ๊ะ?" สะใภ้รองยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร

        สะใภ้สามเพียงแค่ส่งเสียงอืมในลำคอ ก่อนจะเดินผ่านสะใภ้รองไป

        ท่าทีเย็นชาเช่นนั้นทำเอาสะใภ้รองต้องกลบเกลื่อนด้วยการทำเฉย แต่ในใจกลับขุ่นเคืองไปแล้ว

        พอเข้าไปในบ้าน เห็นแม่เฒ่ากำลังซักผ้าอยู่ เธอก็รีบเข้าไปเรียก ‘คุณแม่’ พร้อมกับส่งยิ้มหวาน "แม่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูซักผ้าต่อเอง"

        เธอก็แค่พูดไปอย่างนั้น แต่การกระทำกลับเชื่องช้า

        "ฉันยังไหวอยู่ จะให้ลูกสะใภ้ซักผ้าได้ยังไง?" ถึงแม้สะใภ้รองจะดีแต่ปาก แต่ก็ทำให้แม่เฒ่ายิ้มแก้มปริ

        สะใภ้ทั้งสามคน มีสะใภ้รองที่พูดเก่งและปากหวานที่สุด

        จ้าวหงเหมยจริงใจ แต่กลับทึ่มที่สุด แถมเธอกับหูฉางหมินก็รักกันแบบไม่ได้ผ่านการจับคู่ของผู้ใหญ่ ดังนั้นแม่เฒ่าหูจึงไม่ชอบสะใภ้คนนั้นมาตั้งแต่แรก

        สะใภ้สามยังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้าน ก็เรียกร้องนู่นนี่ไม่หยุด พอแต่งเข้ามาแล้วก็เอาแต่ห่วงบ้านพ่อแม่ตัวเอง แถมยังพูดจาไม่หวานหู แม่เฒ่าจึงไม่ค่อยปลื้มเธอคนนั้นสักเท่าไหร่

        สะใภ้รองไม่ได้อยากจะซักผ้าให้แม่สามีจริงๆ พอแม่เฒ่าบอกว่าไม่ต้อง เธอก็รีบฉวยโอกาสประจบ "ร่างกายแม่แข็งแรงแบบนี้ ไม่ต้องถึงมือพวกคนหนุ่มสาวอย่างเราอยู่แล้ว อีกอย่างถ้าให้หนูซักผ้าก็ไม่สะอาดเท่าแม่ซักเองหรอกค่ะ!"

        พูดจบสะใภ้รองก็ยกเก้าอี้มานั่งข้างแม่สามี "แม่คะ เมื่อกี้หนูเจอสะใภ้สามที่หน้าประตู เห็นท่าทางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ น้องเขยทะเลาะกับเธออีกแล้วเหรอคะ?"

        สะใภ้รองไม่เพียงแต่ประจบแม่สามี แต่ยังรู้วิธีใส่ร้ายคนอื่นอย่างแนบเนียนด้วย

        แม่เฒ่าหูคำรามในลำคอ "เจ้าสามออกไปช่วยคนอื่นทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว จะมีเวลาที่ไหนไปทะเลาะกับหล่อน! ฉันว่าสะใภ้สามนั่นมันสบายมากเกินไปแล้ว ถึงได้ทำตัวว่างแบบนี้"

        "แม่คะ อย่าโกรธสะใภ้สามเลยค่ะ เธอยังเด็กนี่นา ยังไงก็ต้องเอาแต่ใจตัวเองหน่อย" สะใภ้รองคาดคะเนว่าตนใส่ยาไปพอสมควรแล้วก็เปลี่ยนเรื่อง

        "แม่คะ เมื่อกี้หนูเห็นหลันเยวี่ยกับถิงถิงแต่งตัวสวยออกจากบ้านไป พวกเธอถือกระเป๋ากันคนละใบ บอกว่าจะไปบ้านป้าคนรอง แต่หนูว่าไม่น่าจะใช่"

        ………….

        อีกด้านหนึ่ง หูหลันเยวี่ยขี่จักรยานของหลินซือหย่วนที่ฝากไว้บ้านหลินจินหู่ โดยมีถิงถิงซ้อนท้ายไปอำเภอด้วยกัน

        พอทั้งสองคนไปถึงอำเภอ ก็ตรงไปยังโรงงานของหลินซือหย่วน

        ตอนที่สองพี่น้องไปถึง หลินซือหย่วน สวี่เส้าหวา และหวงกั๋วอันที่เปิดร้านอาหารในอำเภอก็มาถึงแล้ว

        นอกจากนี้ก็ยังมีคนงานในโรงงานอีกหลายคน

        คนงานเหล่านี้มีทั้งคนที่ทำงานในโรงงาน คนดูแลคลังสินค้า และคนขับรถส่งของ

        คนขับรถส่งของคนนี้คือสวี่กั๋วเฉียง ลูกพี่ลูกน้องของสวี่เส้าหวา

        สวี่เส้าหวายังจ้างญาติห่างๆ คนหนึ่งมาดูแลโรงงานด้วย

        "ย่าใหญ่ไม่มาเหรอคะ?" หูหลันเยวี่ยมองหาอยู่พักหนึ่งก็ไม่เห็นย่าหลิน เธอจึงไปถามหลินซือหย่วน

        หลินซือหย่วนรีบอธิบาย "ย่าไม่ชอบความครึกครื้น เลยไม่อยากมาน่ะ หลันเยวี่ย ตอนเย็นก่อนที่เธอกับถิงถิงกลับบ้านก็ซื้ออะไรอร่อยๆ ไปฝากย่าด้วยนะ"

        หูหลันเยวี่ยรีบตอบรับ

        หลินซือหย่วนสวมกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน จับคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูสดใสเป็นพิเศษ

        ผมของเขาหวีจับมาอย่างดีไม่มีผมเผ้าหลุดลุ่ย รองเท้าหนังที่ใส่อยู่ก็ขัดจนเงาวับ

        สวี่เส้าหวาที่มีอายุพอๆ กับหลินซือหย่วนสวมชุดสูทดูเป็นทางการมากๆ แต่ตอนออกจากบ้านอาจจะลืมหวีผม ตอนนี้พวกมันเลยชี้ขึ้นมาเล็กน้อย

        ประมาณสิบโมงเช้า เสาไม้ไผ่ขนาดใหญ่สองต้นก็ยกเข้ามาตั้งไว้หน้าโรงงาน พร้อมกับประทัดที่แขวนอยู่บนนั้น

        ประทัดบนเสาทั้งสองต้นถูกจุดขึ้นเกือบจะพร้อมๆ กัน

        พวกมันมีคุณภาพค่อนข้างดี ดังนั้นจึงเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทุกคนได้ยินไปไกลลิบ

        หลังจากจุดประทัดเสร็จ พวกหลินซือหย่วนก็นำทุกคนไปกินเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ที่ร้านอาหารใกล้ๆ

        พอกินข้าวเสร็จ ตั้งแต่เจ้าของโรงงานไปจนถึงคนงานระดับล่างก็ต้องเริ่มทำงานของตัวเองแล้ว

        เมื่อไปถึงร้านอาหาร สวี่เส้าหวาก็ยิ้มให้แล้วเดินไปหาหูหลันเยวี่ย "หลันเยวี่ย ได้ยินซือหย่วนบอกว่าเสื้อผ้าที่เขาใส่เป็นฝีมือเธอเหรอ ไม่ใช่แค่ตัดเสื้อผ้าออกมาให้สวยงามนะเนี่ย แต่ยังดูดีมีสไตล์กว่าที่ขายข้างนอกอีก ช่วยทำให้ฉันบ้างสักชุดได้หรือเปล่า?"

        ถึงแม้สวี่เส้าหวาจะเติบโตมาในอำเภอ พ่อแม่ก็เป็นถึงผู้บริหาร แต่เรื่องการแต่งตัวกลับไม่พิถีพิถันเท่าหลินซือหย่วนที่มาจากบ้านนอก

        สวี่เส้าหวาเห็นว่าเสื้อผ้าที่หลินซือหย่วนใส่นั้นดูดีและทันสมัย ก็เลยเกิดความคิดอยากได้บ้าง

        ยังไม่ทันที่หูหลันเยวี่ยจะได้อ้าปากพูดอะไร หลินซือหย่วนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน "หลันเยวี่ย รับปากเขาไปเถอะ หวาจื่อเพื่อนฉันมีเงินเยอะแยะ เขาไม่มีทางให้เธอต้องเสียแรงเปล่าแน่ อีกอย่างเสื้อผ้าที่ทำให้หวาจื่อน่ะ ห้ามซ้ำแบบกับที่ฉันใส่นะ ฉันไม่ชอบใส่เสื้อผ้าซ้ำกับคนอื่น"

        ได้ยินแบบนั้น สวี่เส้าหวาก็ซัดหมัดใส่หลินซือหย่วนไปหนึ่งที "ใครอยากจะแต่งตัวเหมือนนายกัน นึกว่านายเป็นคนเดียวหรือไงที่เรื่องเยอะ?"

        หลินซือหย่วนตอบกลับ "นายไม่เรื่องมากเหมือนฉันอยู่แล้ว นายเป็นคนรวย เรื่องมากก็ต้องเรื่องมากแบบคนรวยสิ"

        เห็นคนหนุ่มหน้าตาดีสองคนทะเลาะกันอย่างสนิทสนมแบบนี้ หูหลันเยวี่ยก็รู้สึกว่ามันน่าสนใจเป็นพิเศษ ในขณะเดียวกันก็แอบอิจฉาความสัมพันธ์ฉันพี่น้องที่อยู่เหนือสายเลือดระหว่างคนทั้งคู่

        พ่อสวี่เส้าหวาเป็นเพื่อนร่วมรบของพ่อหลินซือหย่วน

        ต่อมา หลังจากที่พ่อของสวี่เส้าหวาย้ายงานกลับมา เขาก็จะไปเยี่ยมแม่ซึ่งก็คือย่าเฒ่าหลิน กับลูกชายของเพื่อนร่วมรบ ผู้ล่วงลับที่อยู่ในหมู่บ้านทุกปี

        เพราะความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพ่อ ทำให้หลินซือหย่วนกับสวี่เส้าหวาสานต่อความสัมพันธ์พิเศษนี้เอาไว้

        หลังจากที่ทางการอนุญาตให้มีการประกอบธุรกิจส่วนตัวได้ หลินซือหย่วนก็ได้ลงทุนเปิดร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งในอำเภอ สวี่เส้าหวาก็ให้ความช่วยเหลือเต็มที่

        เดิมทีสวี่เส้าหวาเป็นคนที่มีชามข้าวเหล็กอยู่แล้ว พอเห็นหลินซือหย่วนทำมาค้าขายจนร่ำรวย เขาก็ร่วมมือกับหลินซือหย่วนขยายธุรกิจในอำเภออีกมากมาย

        พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ หูหลันเยวี่ยกับถิงถิงก็เตรียมตัวกลับบ้าน พวกเธอถือห่ออาหารกับเครื่องดื่มที่หลินซือหย่วนซื้อให้ย่าหลินจากร้านอาหารไปด้วย

        หลังจากได้รู้ว่าร้านหนังสือซินหวาอยู่แถวนี้ ทั้งสองคนออกมาจากร้านอาหารแล้ว หูหลันเยวี่ยก็ตรงไปที่ร้านหนังสือเลย

        พอไปถึงร้านหนังสือ หูหลันเยวี่ยก็ตรงเข้าไปค้นหาหนังสือสารานุกรมที่เกี่ยวข้องกับการเกษตร

        หูหลันเยวี่ยจำได้ว่าในชาติที่แล้วตอนที่เธอใกล้จะป่วย เธอได้รู้เรื่องเกี่ยวกับการปลูกผักในโรงเรือนจากผู้สูงอายุคนหนึ่ง

        เธอจำได้เลือนรางว่าผู้สูงอายุคนนั้นบอกว่ามีหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางตะวันออกเฉียงเหนือเริ่มปลูกผักในโรงเรือนแล้ว

        พอมีโรงเรือนปลูกผัก ไม่เพียงแต่จะมีผักกินตลอดทั้งปีเท่านั้น แต่ยังสามารถร่ำรวยจากการขายผักในโรงเรือนได้อีกด้วย

        ที่จริงการปลูกในโรงเรือนไม่ใช่เทคนิคใหม่แต่อย่างใด บรรพบุรุษในสมัยโบราณได้ทดลองทำมาแล้ว บันทึกในหนังสือประวัติศาสตร์บางเล่มมีการกล่าวถึงเรื่องนี้แม้ว่าจะมีเพียงเล็กน้อย

        หูหลันเยวี่ยคาดว่าในหนังสือสารานุกรมการเกษตรเหล่านั้นอาจจะมีข้อมูลเกี่ยวกับโรงเรือนปลูกผักอยู่บ้าง

        เธอถือคติที่ว่า ‘ลองดูสักหน่อยย่อมไม่เสียหาย’ จึงเข้ามาในร้านหนังสือ แล้วเริ่มค้นหาข้อมูลที่ต้องการในหนังสือสารานุกรมการเกษตรที่มีอยู่น้อยนิดไปด้วย