ผู้สืบทอดตำนาน ราชันต์อมตะ

    อิ่มอร่อยกับมื้ออาหาร การนำไปย่างเป็นครั้งแรก

    ครอบครัวของชายหนุ่มย้ายไปอยู่ในพื้นที่ต่างจังหวัด เพราะว่าทีนั้นจะช่วยให้พวกเขานั้นหลงลืม๰่๥๹เวลาที่ย่ำแย่ได้ แม้ว่ามันจะต้องใช้เวลาก็ตาม อย่างน้อยก็ยังมีคุณย่าของพวกเขาที่เยียวยาได้ทุกสิ่ง

     


    "พวกเราขนของทั้งหมดให้เรียบร้อยแล้วนะครับ"

     


    "ขอบคุณค่ะ"

     


    น้ำเสียงของเธอนั้นบ่งบอกว่ารู้สึกยังไง เพราะจากที่เธอเป็นเด็กหญิงที่ร่าเริงและอารมณ์ดีตลอดเวลา แต่ในตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ แถมยังกลายเป็นคนพูดน้อยกินน้อย ขังตัวเองอยู่ในห้องเสมอ

     


    "นี่คือค่าชดเชยนะครับ"

     


    เขาโค้งให้กับทุกคนก่อนจะขึ้นรถจากไป

     


    บรรยากาศโดยรอบช่างสงบสุข บ้านหลังเล็ก ๆ ท่ามกลางป่าเขา แต่ก็เพียงพอสำหรับทุกคนเมื่อห้องพักมีเพียงพอหญิงสาวเปิดนำสิ่งที่ได้รับเดินเข้าไปยังในบ้านก่อนจะให้ครอบครัวของเธอได้เห็นด้วยกัน

     


    "เชคเปล่าสินะ แปลว่าพวกเราสามารถเขียนลงไปเท่าไหร่ก็ได้ใช่ไหม"

     


    หญิงสาวหันไปทางพ่อของเธอ เมื่อได้เห็นการตอบรับอย่างนั้น เธอก็เดินไปที่เตาพิงก่อนจะโยนเข้าไป

     


    "เงินชดเชย? พี่ชายของฉันมีค่ามากกว่านั้น อย่าเอากระดาษแบบนี้มาวัดคุณค่าของเขา"

     


    เมื่อพูดจบหญิงสาวก็เดินเข้าไปในห้องของตัวเองก่อนจะล็อคมัน

     


    เธอเดินเข้าไปยังมุมห้องของตัวเองก่อนจะนั่งลงกับพื้น กอดเข่า แล้วร้องไห้ออกมา

     

     

    ทุกคนในครอบครัวได้รับคำอธิบายจากองค์กรเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แม้แต่สมาชิกของปาร์ตี้ก็ยังไม่เคยเห็นหน้า รายงานที่ได้รับเป็๲เพียงข้อมูลสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นั้นก็คือภัยพิบัติที่เรียกว่า ๬ั๹๠๱

     


    หญิงสาวรู้ว่ามังกรหมายถึงอะไร แต่เพราะอะไรพี่ชายของเธอถึงไม่รอดมาคนเดียวในเมื่อเขาสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว ลบกลิ่นอายตัวตนได้ แม้กระทั่งอำพรางตัวเองระยะเวลาสั้น ๆ

     

    ไม่มีทางที่เขาจะตายไปก่อนโล่ของทีมเด็ดขาด

     


    เธอไม่มีทางเชื่อข้อความพวกนั้น ผู้คนที่แสนจะเย็นชาพวกนั้นเหรอคือสมาชิกทีมของพี่ชาย ทุกคนแทบไม่มีร่องรอยของการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย แววตาของพวกเขาแต่ละคนราวกับยิ้มเยาะเย้ยเสียด้วยซ้ำ

     

     


    เมื่อเวลาผ่านไป


    ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง เขาหันมองซ้ายขวาไปมาก่อนจะเห็นผลึกบางอย่าง

     


    "? อะไรละเนี่ย ช่างมันเถอะ หิวชะมัด"

     

    แม้ว่ามันจะดูมีค่า แต่มันก็มีความสำคัญน้อยกว่าอาหารในตอนนี้

     


    ด้วยความที่ชายหนุ่มนอนหลับไปเป็นเวลานาน จึงทำให้เกิดความกระหายเพิ่มขึ้นมา เขาจะสนใจสิ่งต่าง ๆ น้อยลง และสนใจการกินอาหารที่มากขึ้น ด้วยความหิวกระหาย

     


    ชายหนุ่มหยิบผลึกบางอย่างออกมาก่อนจะเริ่มใช้คลื่นพลังสีชาดทะลวงออกมาจากร่างกายของมังกร "สะดวกดีแฮะ พอมันยาวขึ้นก็ทำอะไร ๆ ได้เยอะเลย แถมพลังยังเพิ่มขึ้นด้วย ? หรือเป็นเพราะมังกรตายแล้วกันนะ"

     


    ทันทีที่เจาะผ่านผิวหนังได้สำเร็จชายหนุ่มก็เห็นว่าสถานที่ที่เขากำลังอยู่นั้นคือถ้ำที่มากันในตอนแรก แม้ว่าจะต่างไปเล็กน้อย พื้นที่โดยรอบราวกับผ่านสงครามมาไม่นานนัก

     


    "แกคงจะอะลาวาดไปหนักเลยสินะ ขอโทษด้วย ผู้ชนะเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้อยู่ต่อ"

     


    ชายหนุ่มสำรวจพื้นที่โดยรอบหลังจากที่ออกมาได้ รังของมังกรมักจะถูกเรียกอีกชื่อว่า "มหาสมบัติ" เนื่องจากพวกมันมักจะชอบสิ่งของที่มีค่าหรือแวววาว ทำให้สมบัติมากมายมากองอยู่ที่รังของพวกมัน และความเย้ายวนนั้นก็ทำให้จอมโจรหลาย ๆ คนมักจะนำสิ่งของมีค่ามาเพิ่มให้กับขนาดของกองสมบัติให้ใหญ่โต

     


    เมื่อเข้าไปถึงในจุดที่โดนมังกรคลั่งไล่ล่า ชายหนุ่มก็เห็นมิติบางอย่างที่ซับซ้อนเกิดขึ้น เขาใช้คลื่นพลังทะลวงประตูมิติก่อนจะปรากฏเป็นพื้นที่สีทองอล่าม

     


    มันเต็มไปด้วยเหรียญทองมากมายมหาศาล ขนาดของมันราวกับภูเขาย่อม ๆ มีอุปกรณ์เวทมนตร์ทั่วพื้นที่ กล่องสมบัติ ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยสมบัติมากมาย

     


    "เยอะขนาดนี้ แล้วจะเอากลับยังไงละเนี่ย เฮ้ออ"

     


    ชายหนุ่มเดินดูสิ่งต่าง ๆ รอบตัว ปริมาณของมันนั้นเยอะเกินไป แม้ว่าจะเอาไปขายแล้วใช้เงินไปวัน ๆ ก็คงจะใช้ไม่หมดอยู่ดี

     


    "ช่างมันเถอะ หาไรกินก่อนดีกว่า"

     


    ชายหนุ่มไปยังโคดหินเล็ก ๆ ก่อนจะเริ่มจัดเตรียมพื้นที่ในการทำอาหารแล้วก่อไฟ

     


    เนื้อของมังกรนั้นเพิ่มพลังให้กับร่างกายมากกว่าเนื้อสัตว์ระดับ S ธรรมดา ๆ นับร้อยเท่า แต่ชายหนุ่มกลับกินมันต่อครั้งมากกว่า 20 กิโล

     


    "งั้นวันนี้ชั้นจะกินส่วนหางและน่องของแกก็แล้วกัน"

     


    พูดเสร็จน้ำลายเล็ก ๆ ก็เริ่มไหลไปทั่วปาก ชายหนุ่มใช้คลื่นพลังในการเชือดเฉือนเนื้อของมังกรออกเป็นส่วน ๆ

     


    เมื่อขนาดของมันพอดีกับการจะนำไปย่าง ชายหนุ่มก็เริ่มทำกระบวนการต่าง ๆ ในการทำอาหารทันที

     


    หินร้อน ๆ ที่ถูกเปลวไฟแผดเผาทำให้เนื้อของมังกรสุกด้วยความรวดเร็ว แทบจะปิดสนิทจนน้ำของเนื้อไม่ไหลออกมา

     


    "อ๊า~ ฉันจะทนไม่ไหวแล้วสิ แม้ว่าจะไม่มีเครื่องปรุงก็เถอะ"

     


    ชายหนุ่มค่อย ๆ ใช้มีดมังกรหั่นออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วเอาเข้าปาก ความกรอบ นุ่ม และชุ่มฉ่ำนั้นเกิดขึ้นในทุกค่ำที่เคี้ยว รสสัมผัสของมันนั้นดีมาก

     


    "จริงสิ! เอาไปกินกับทุกคนดีกว่า"

     

    แม้ว่าจะเกิดอาการหิวกระหาย จนหลงลืมทุกอย่างแล้วกินอาหารด้วยความรวดเร็ว แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะนึกถึงครอบครัว บ่งบอกว่าเขานั้นให้ความสำคัญกับครอบครัวแค่ไหน

     


    ชายหนุ่มรีบกินอาหารเพื่อที่จะได้สำรวจได้ไวขึ้น

     

     


    "อิ่มจัง การมีชีวิตมันก็ดีแบบนี้สินะ~"

     


    ชายหนุ่มลูบไปที่ท้องของตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ มันนูนออกมาเล็กน้อยจากการกินในครั้งนี้

     


    การดับความหิวกระหายจะช่วยให้มีสติมากขึ้นและลดความรู้สึกที่รุนแรงลง เพราะการใช้ชีวิตโดยมีความหิวและพลังพิเศษความหิวกระหายจากการกลืนกิน มันจะทำให้ขาดสติได้ จนเกิดสภาวะคลุ้มคลั่ง มันคงจะไม่ดีมากนักถ้าขาดสติบ่อย ๆ จนจิตใจแปรเปลี่ยน

     


    "เอาละ ในเมื่อเราอิ่มแล้วก็ได้เวลากลับบ้าน" รอยยิ้มของชายหนุ่มกลับมาอบอุ่นอีกครั้งเมื่อนึกถึงสิ่งที่เรียกว่าบ้าน เพราะที่นั่นมีครอบครัวของเขาอยู่ด้วย

     

     


    ชายหนุ่มตรวจสอบสมบัติโดยรอบทันที เขาวางแผนที่จะนำสิ่งที่มีค่าและมีประโยชน์ต่อเขากลับไป อย่างน้อยมันก็ดีกว่าปล่อยทิ้งเอาไว้ตรงนี้

     


    "หื้ม? กำไลเหรอ"

     


    ชายหนุ่มเห็นกำไลที่มีรูปร่างแปลก ๆ ใกล้กับมังกร เขาจึงรีบตรวจสอบในทันที เพราะของที่ได้จากมังกรนั้น มักจะเป็นสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยาก เพราะของจากอีกมิติจะเป็นสิ่งที่ล้ำค่ามากกว่าการทำขึ้นเองจากโลกมนุษย์ ของที่มนุษย์สร้างขึ้นจะไม่ต่างกับของเทียมที่เลียนแบบ

     


    มีเพียงมนุษย์ไม่กี่คนเท่านั้นที่มีความสามารถมากพอจะสร้างของที่ล้ำค่าเทียบเท่ากับของจากต่างมิติ