แอบรักรุ่นพี่

เปิดเทอมวันแรก

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ~~

‘จะมาปลุกอะไรตอนนี้เนี่ยคนจะหลับจะนอน’

ฉันหยิบโทรศัพท์หวังว่าจะปิดนาฬิกาปลุกแล้วก็นอนต่อ แต่ฉันลืมตาขึ้นมาดูเวลาเสียก่อน แย่แล้ว สายแล้วแม่~~~

มหาวิทยาลัย…

ในชีวิตมหาวิทยาลัยของฉันมันไม่ได้สวยหรูอย่างที่ทุกคนคิด ฉันมาเรียนสาย๻ั้๹แ๻่วันแรกแถมดันเข้าห้องผิดไปอี๊ก เวรกรรมฉันไปอีก เฮ้อ~~ฉันเปิดห้องเรียนพอฉันเข้าไปมีแต่ผู้ชายเต็มไปหมด เฮ้ยย~~ฉันจะซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ไม่ได้นะT^T

ฉันนี่ก็ตาดีเหลือเกิ๊น เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งที่กำลังมองมาที่ฉัน สายตานั้นฉันจำได้ดีไม่เคยลืม แต่สายตานั้นเอาไว้ก่อนตอนนี้มีสายตานับร้อยมองมาที่ฉัน กร๊ากกก~~ฉันไม่น่าวิ่งพรวดพลาดเข้ามาเลยอยากจะเอาตัวเองแทรกแผ่นดินหนีซะจริงๆ

ตอนนั้นฉันทำได้อย่างเดียวคือยกมือไหว้ขอโทษอาจารย์แล้วรีบเผ่นออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด

พอฉันออกมาจากห้องนั้นฉันมาดูเลขห้อง ฉันถึงบางอ้อเลยที่แท้ห้องที่ฉันเรียนอยู่ข้างๆกันนี่เอง ให้ตายสิยัยซุ่มซ่ามเอ๋ย TT

พอฉันเปิดประตูเข้าไป อาจารย์จ้องมองมาที่ฉันเหมือนฉันไปทำอะไรผิดมา แต่ดีที่อาจารย์ไม่ได้ว่าอะไรฉันโล่งอกไปที

วิชานี้เป็๞วิชาเรียนรวมฉันเลยไม่ค่อยเป็๞จุดสนใจสักเท่าไหร่ ฉันสัญญากับตัวเองเลยฉันจะไม่มาสายแบบนี้อีกแล้วโคตรอายเลย~~

ฉันนั่งฟังอาจารย์ได้สักพักชวนให้ฉันนึกถึงเ๱ื่๵๹ราวก่อนหน้านี้ที่ฉันเข้าห้องเรียนผิด สายตาคู่นั้นที่มองมาที่ฉันมันช่างเป็๲สายตาที่ฉันโหยหามานาน ฉันไม่อยากจะคิดเลยเขามองมาที่ฉันเขาคิดอะไรอยู่ เขายังคงจำฉันได้ไหม

ฉันพยายามตบแก้มเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมาแต่สงสัยตบแรงไปหน่อยทำให้ฉันร้องโอ๊ย~~ออกมาด้วยความเจ็บ จนหลายคนในห้องมองมาที่ฉัน ฉันเลยก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็๞การขอโทษกลายๆ หน้าขายหน้าซะมัดวันนี้มันเป็๞วันซวยอะไรของฉันเนี่ย~~

พอจบคลาสวิชารวมแล้วฉันก็ออกจากห้อง จู่ๆก็มีใครมาสะกิดหลังฉัน ฉันหันหลังกลับไปก็เจอผู้หญิงที่หน้าตาสวยเลยแหละ

“เป็๞ไงเรียนวันแรก”

ประโยคแรกที่เธอทักทายฉัน

“ก็ดีนะ”

“แล้วเธอคือคนที่นี่ป่ะ”

“เราไม่ใช่คนแถวนี้หรอก

“เหมือนกัน”

“ยินดีที่ได้รู้จัก”

นี่อาจจะเป็๲เพื่อนคนแรกของฉันก็ได้ เย้ ><. ในที่สุดฉันก็จะมีเพื่อนกับเขาสักที

“เช่นกัน แล้วเธอเรียนสาขาอะไรเหรอ เราเรียนสาขาการตลาด”

“ดีเลยเราก็เรียนสาขาเดียวกันกับเธอ”

ในที่สุดฉันก็มีเพื่อนจริงๆ

“เธอไปไหนต่อป่ะ เราว่าจะชวนเธอไปกินข้าว ว่าแต่เธอชื่ออะไรเหรอ”

“เราชื่อพราว เธอล่ะ”

ฉันถามกลับไปบ้าง ทำไมฉันชอบมองตาเขาจังตาของเธอโคตรสวย จมูกก็โด่ง ปากก็สวย หุ่นก็ดี สรุปคือหุ่นนางงามเลย

“เราเหรอ ชื่อเนเน่”

เราทั้งสองก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหารของคณะ ฉันบังเอิญเจอใครบางคน เอ๊ะ…เขามาที่คณะของฉันได้ยังไง โรงอาหารคณะเขาก็มีหรือว่าเขามาหาเพื่อน เอ๊ะ…มีผู้หญิงเดินมาชิดๆเขาหรือว่าผู้หญิงคนนั้นเป็๲แฟนกับรุ่นพี่เหรอ ฉันตามมาเรียนที่นี่เพื่อมากินแห้วเนี่ยเหรอ ม่ายยยนะ~~

“เธอมองใครเหรอ รู้จักเขาด้วยเหรอ”

“รุ่นพี่ที่โรงเรียนก่า”

และเป็๞คนที่ฉันแอบชอบมานาน ชอบแต่ดันไม่กล้าสารภาพรัก

“แอบชอบพี่เขา ว่างั้น”

รู้ทันฉันไปอี๊ก~~ฉันมีพิรุธขนาดนั้นเลยเหรอ สายตาฉันบ่งบอกขนาดนั้น แล้วเวลาฉันมองรุ่นพี่ เขาจะรู้ไหมละเนี่ยยยยย

“ปะ เปล่า ซะหน่อย ก็แค่รุ่นพี่”

“ชอบโกหก”

“อะไรนะ เธอพูดใหม่สิ”

หูฉันไม่ดีหรือนางพูดเบากันแน่

“เปล่า...”

ยัยนี่ทำหน้านิ่งใส่ฉันอีก ฉันทำอะไรผิดฉันก็แค่ไม่อยากบอกว่าฉันแอบชอบพี่เขา อีกอย่างฉันจะไว้ใจเธอได้ยังไง เผื่อเธอเอาฉันไปเม้าท์ทำไง เพิ่งรู้จักกันวันแรกเอง

“ฉันขอไลน์เธอหน่อย เอาไว้ติดต่อ”

“ได้สิ...”

ฉันยื่นโทรศัพท์ให้เธอ

“งั้นฉันกลับก่อนนะ”

“ไม่รอเรียนต่อเหรออีกไม่กี่ชั่วโมงเอง”

“ไม่เอา ฉันขอกลับไปนอนดีกว่าเดี๋ยวใกล้ถึงเวลาค่อยมา”

“ตามใจ…”

ฉันกลับมาถึงคอนโดอันสวยหรูของฉันที่แม่แอบมาซื้อให้ฉัน ตอนที่รู้ว่าฉันสอบติดของมอนี้ แม่ผู้น่ารักที่สุด ทำเลที่ตั้งของคอนโดทำให้เห็นกลางใจเมืองของกรุงเทพ

ฉันลืมบอกไปฉันคือลูกสาวคนเดียวของบ้าน คนที่บ้านเลยตามใจฉันเป็๲พิเศษแต่ก็ไม่ได้ตามใจจนฉันเสียนิสัยนะ

~ชอบก็จีบเลยเซ่ ชูวับ ชูวับ~~

เสียงเรียกเข้าอย่างแบ้ววว

“ฮัลโหลล แม่”

[เป็๲ไงบ้างลูกเรียนวันแรก มีเพื่อนยัง คอนโดน่าอยู่ไหม ลูกกินข้าวยัง ตอนนี้อยู่ไหน ทำอะไร อยู่กับใคร]

“แม่ค่ะ ทีละคำถามก็ได้ค่ะพราวตอบไม่ทัน”

สงสัยแม่คงคิดถึงฉันแน่แน่ ถามฉันรัวรัวแบบนี้

[แม่ไม่ชินปกติพราวจะไม่เคยห่างแม่นี่หน่า]

“พราวก็คิดถึงแม่ พราวโอเคแม่ ตอนนี้พราวอยู่ห้องแล้ว”

[ดูแลตัวเองดีดีนะลูก]

“รับทราบ พราวจะดูแลตัวเองอย่างดี”

[งั้นแค่นี้ก่อนนะลูก แม่ขอตัวไปดูแลลูกค้าก่อน]

“ค่ะแม่ รักนะคะ”

ฉันกดวางสาย

จริงจริงแล้วฉันก็คิดถึงบ้านแทบขาดใจ แต่ให้ทำไงฉันเลือกที่จะมาเรียนที่นี่เอง

ทำไมฉันต้องมาเรียนไกลแม่ด้วย ทำไมฉันต้องมาเรียนที่นี่เพราะเขาทั้งที่เขาไม่เคยสนใจฉันเลย พอฉันนึกถึงเ๹ื่๪๫ที่ฉันเจอรุ่นพี่กับผู้หญิงที่โรงอาหารยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันตามเขามาเรียนที่นี่ทำไม

รุ่นพี่มีแฟน๻ั้๹แ๻่ตอนไหนกัน ฉันติดตามเขาทุกช่องทางก็โสดนี่หน่าหรือเขาจะเป็๲แฟนกันลับๆ ฉันคิดฉันยิ่งปวดหัว ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ไม่เข้าใจ~~ฉันได้แต่นอนกลิ้งไปมาบนที่นอนนุ่มๆของฉัน จนทำให้เผลอตกเตียง

ตุ้บ~~

โอ๊ยยยย เจ็บ~~~

ฉันนี่มันซุ่มซ่ามแบบนี้ไงถึงไม่มีใครมาชอบฉันแม้แต่รุ่นพี่ก็ยังไม่เคยแม้แต่จะสนใจ ฉันรีบลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วหย่อนก้นลงเตียงอีกครั้ง

เจ็บ ชะมัด

~ชอบก็จีบเลยเซ่ ชูวับ ชูวับ~~

[ว่าไงคะ เพื่อนเรียนวันแรกเป็๲ไงบ้าง]

เสียงปลายสายที่หวานที่สุด

“สบายดี สมชาย”

[โรซี่ โรซี่ นี่ก็เปลี่ยนมานานละ เมื่อไหร่จะจำได้]

“งอนเหรอ อย่างอนเป็๲ตุ๊ดไปเลยหน่า”

[ฉันตุ๊ดอยู่แล้วไหมย่ะ]

“คิดถึงแกจัง ยัยโรซี่ ทำไมแกไม่มาเรียนที่เดียวกันกับฉัน”

[แกก็รู้แม่ฉันไม่ให้ไปหรอก]

“อือ...”

ทำไมฉันต้องคิดถึงแกมากขนาดนี้ด้วยยัยสมชาย

[แม่ฉันเรียกละ ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ]

ไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยคำร่ำลาสมชาย เฮ้ย~~ยัยโรซี่ก็ตัดสายฉันไปซะแล้ว

สามชั่วโมงผ่านไป…

ให้ตายสิเธอฉันตื่นมาตอน

17:25 น.

ฉันเผลอหลับ๻ั้๫แ๻่ตอนไหน สายแล้วฉันมีเรียนตอนหกโมงเย็นไม่ทันแล้ว ฉันรีบลงลิฟท์พอมาถึงข้างล่างคอนโดฉันมองไปที่รถของตัวเองฉันครุ่นคิดอยู่สักพักว่าถ้าขับรถไปเองคงจะสายแน่แน่ ฉันเลยออกไปเรียกวินซิ่งไปดีกว่าอาจจะทัน

ฉันถึงหน้าห้องเรียนในเวลา

17:59 น. ~~

เกือบไปแล้วไหมละยัยพราว เกือบสาย

ฉันมองไปรอบๆห้อง ฉันไปสดุดตาที่ยัยเนเน่นั่งพอดี

“มีใครนั่งยัง ขอนั่งด้วยคนสิ”

“ได้สิ”

ยัยเนเน่ยิ้มให้ฉันซะหวานเชียว คนอะไรยิ่งมองยิ่งหลงไหลขนาดฉันเป็๲ผู้หญิงด้วยกันฉันยังหลงเลย

“เกือบมาสายนะเธอ”

“ก็ฉันหลับเพลินไปหน่อย ดีนะที่ตื่นมาเรียนได้”

ฉันพูดจบก็เกาศรีษะแก้เขิน

“แกนอนขี้เซาขนาดเลยเหรอ”

“เปล่า แค่การนอนของฉันเป็๞สิ่งที่สำคัญต่อฉันที่สุด”

“…”

เมื่ออาจารย์กล่าวทักทายนักศึกษาฉันกับยัยเนเน่ก็หยุดสนทนากันทันที

“สวัสดีค่ะนักศึกษาทุกคน วันนี้เรียนชั่วโมงแรกก็ไม่มีอะไรมาก” อาจารย์แนะนำตัวเสร็จก็สอนต่อ

บลาาาาๆๆๆๆๆๆ~~

20:00 น.

“ไม่คิดว่าจะเรียนหนัก๻ั้๫แ๻่ปีหนึ่งเลย”

ฉันบ่นให้ยัยเนเน่ฟัง

“ไม่หนักนะ แค่เรียนเสร็จช้าเฉยๆ”

ดูเธอทำท่าทางสิพูดแล้วก็มีการยักไหล่เล็กน้อยน่าหมั่นไส้ซะมัด

“ฉันกลับก่อนนะ”

ฉันพูดพร้อมจะลุกออกจากที่นั่ง

“ว่าจะชวนไปทานข้าว”

“ไม่ดีกว่าฉันอยากกลับไปนอนละ”

แต่ความเป็๞จริงแล้วฉันไม่มีอารมณ์จะไปนั่งทานข้าวกับใครเพราะใจฉันตอนนี้มันสับสนไปหมดมันคิดแต่เ๹ื่๪๫รุ่นพี่

“โอเค ไว้เจอกันพรุ่งนี้”

ฉันลืมไปว่าฉันไม่ได้ขับรถมาเอง ฉันเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันไหมฉันน่าจะขอติดรถยัยเนเน่กลับด้วยน่าจะเป็๞ทางผ่านอยู่แหละ แต่มันคงไม่ทันแล้วใช่ไหมเพราะตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าป้ายรถเมล์แล้ว

~~ซ่า ซ่าาาส์~~

ฝนจะมาตกอะไรตอนนี้ตกแรงซะด้วย มันเป็๞วันซวยอะไรของฉันเนี่ยแล้วเมื่อไหร่รถจะมาฉันนั่งรอรถเป็๞ครึ่งชั่วโมง

ฉันเห็นรถคันหนึ่งวิ่งผ่านมายังป้ายรถเมล์ รถจอดเลยป้ายรถเมล์ไปนิดหน่อยฉันเห็นผู้หญิงลงมาจากรถ เขาดูสวยมากเหมือนหลุดออกมาจากนิยายแต่ดูท่าทางของเธอจะไม่พอใจ หน้าเหวี่ยงมาเชียว เธอมานั่งรอรถเมล์ข้างๆฉัน ว่าแต่ฉันจะไปยุ่งเ๱ื่๵๹ของเขาทำไมกัน

แต่ฉันดูไปดูมาผู้หญิงคนนี้ฉันเห็นที่คณะของฉันนี่ ใช่แล้วรถคันนั้นเป็๞รถของรุ่นพี่แล้วทำไมเธอถึงได้ลงจากรถว่าแต่ทำไมรุ่นพี่ถึงไม่ไปส่งเธอ

~~เอี๊ยด ฟี๊~~

รถมาสักทีจากที่ฉันนั่งรอมานานมาก

นี่เหรอชีวิตในเมืองกรุงฉันว่ามันน่าเบื่อมาก

~~คอนโด~~

ฉันถึงห้องด้วยสภาพที่เปียกปอน ฉันไม่ชอบตัวเองในเวลานี้เลยเหมือนลูกหมาตกน้ำมายังไงไม่รู้

ฉันรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเพราะกลัวว่าตัวเองจะไม่สบายเดี๋ยวถ้าไม่สบายขึ้นมาท่านแม่ท่านพ่อจะบ่นเอาว่าทำไมไม่ดูแลตัวเองดีดี และฉันก็รีบเช็ดผมให้แห้ง อยู่ดีดีก็นึกถึงเ๹ื่๪๫ที่เจอเมื่อตอนอยู่ป้ายรถเมล์

เขาคงเป็๲แฟนกันใช่ไหม ว่าแล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาแล้วเข้าไปส่องรุ่นพี่เผื่อฉันเจออะไร ถ้ารู้ความจริงแล้วฉันจะเจ็บทำไมฉันยังต้องดู

ใจของฉันสั่งไม่ให้ดูแต่มือของฉันมันไม่เชื่อฟังก็ยังคงเลื่อนดูรูปเก่าๆแต่ก็ไม่เห็นมีอะไรแล้วทั้งสองก็ไม่มีการแท็กหากันด้วย ไปดูในการฟอลของรุ่นพี่ก็ไม่มี ถ้าเขาเป็๞แฟนกันทำไมเขาไม่ฟอลกันเลย ฉันคิดฉันยิ่งปวดหัวฉันเลยรีบเช็ดผมให้แห้งแล้วรีบเข้านอน

ในฝัน… ฉันเหมือนอยู่ในปราสาทแห่งหนึ่งแล้วฉันพบว่าตัวเองอยู่ในชุดเ๽้าหญิงที่แสนสวย ฉันช่างสวยเหลือเกินและฉันลุกขึ้นไปส่องกระจกบานใหญ่ที่อยู่ภายในห้อง ฉันอุทานกับตัวเองว่า ‘ช่างสวยจริงจริง’

“เ๯้าหญิง ได้เวลาแต่งหน้าเปลี่ยนชุดแล้วคะ”

นางสนมตนหนึ่งเรียกฉัน

“แต่งตัวไปไหนเหรอ”

ฉันถามด้วยความสงสัย

“วันนี้เป็๞วันสำคัญของเ๯้าหญิง เ๯้าหญิงลืมไปแล้วหรือคะ”

“วันอะไร”

ฉันยังคงสงสัย

“วันนี้เ๽้าหญิงต้องอภิเษกกับเ๽้าชาย”

ฉันจะได้แต่งงานกับเ๯้าชาย นี่คือความฝันหรือเ๹ื่๪๫จริงฉันจะได้แต่งงานกับเ๯้าชาย อร๊ายยย~~เ๯้าชายคงจะหล่อมากสินะฉันตื่นเต้นจังเลย

-พีธีอภิเษก-

เ๯้าชายหล่อมากพอฉันเห็นใกล้ๆกลับกลายเป็๞รุ่นพี่ รุ่นพี่มาได้ยังไงทำไมใจฉันเต้นแรงขนาดนี้

รุ่นพี่เดินเข้ามาหาฉันเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ ส่วนฉันเขินจนหน้าแดงไปหมด เขามาหยุดตรงหน้าฉัน

“วันนี้เ๯้าหญิงสวยที่สุด”

“…”ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไรออกไป แต่จู่ๆเขากำลังจะโน้มหน้าเข้ามาหาฉัน รุ่นพี่กำลังจะจูบฉันใช่ไหม ฉันพร้อมมากฉันหลับตาลงทันทีพร้อมกับยื่นปากไปให้เขาจุ๊บ แต่ทว่า…

~~โอ๊ยยยย เจ็บบบบ~~

ฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่พื้น อีกแล้วเหรอฉันตกเตียงอีกแล้วเหรอ บ้าเอ้ยยยย~~ ฉันกำลังจะได้จูบกับรุ่นพี่

แต่เอ๊ะ…

ฉันฝันเหรอเนี่ยให้ตายสิมันเป็๲ฝันที่ฉันอยากจะให้เป็๲จริงที่สุด ถ้าฉันหลับต่อไปอีกฉันจะฝันต่อจากเดิมหรือเปล่า แต่มันคงสายไปแล้ว สายไปแล้วจริงๆเพราะฉันไปเปิดผ้าม่านดูมันเช้าแล้ว หรือว่าฉันจะนอนต่ออีกสักครึ่งชั่วโมงมันจะเป็๲ไรไปไหม