เร็กซ์และโซเฟียไปสำรวจที่ป่าแห่งความสงบหลังจากที่ได้ข้อมูลจากกอร์ดอนมาว่าคนที่เข้าไปในป่าจะย้อนกลับออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อพวกเขาไปถึงก็ได้รู้ว่าที่เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นก็เพราะป่าถูกป้องกันด้วยเวทย์ Mirror cage ของขุนพลปิศาจที่ชื่อว่าฟารัสซึ่งสิ่งที่ถูกปกป้องอยู่ในป่านั้นก็คือหมู่บ้านของพวกเอลฟ์ ทว่าตอนที่พวกเร็กซ์ไปถึงที่นั่นก็ถูกบุกโดยกลุ่มที่ชื่อราเวนเจอส์ที่เป็นักล่าปิศาจ เร็กซ์ตามขบวนรถลากของพวกมันมาเพื่อช่วยพวกเอลฟ์ที่ถูกจับมา และเร็กซ์ก็ได้พบกับหัวหน้ากลุ่มที่ชื่อเกาลูน ทั้งคู่เข้าปะทะกับแต่แขนขวาของเร็กซ์ถูกตัดขาดด้วยดาบของเกาลูน
" ดาบนั่น....ไม่ใช่ดาบธรรมดาสินะ " เร็กซ์เห็นออร่าบางอย่างที่ดาบของเกาลูน
" เปล่า นี่เป็ดาบธรรมดาแต่มันถูกเคลือบด้วยเวทย์ Enchanted blade มันจะเปลี่ยนดาบธรรมดาให้เป็อาวุธเวทมนต์ " เกาลูนพูด
" พูดง่ายๆก็คือดาบเวทมนต์สินะ " เร็กซ์หันไปมองพวกเอลฟ์ที่ถูกจับมา
" พวกแกใช้วิธีไหนถึงผ่านเวทย์คุ้มกันของป่านั่นได้ " เร็กซ์ถาม
" ก็ใช้ไอเทมเวทย์นิดหน่อยน่ะนะราคามันแพงพอดูเลยล่ะ แต่พอคำนวณแล้วมันได้คุ้มเสียน่ะนะ " เกาลูนพูด เขาอาศัย่ที่กำลังคุยกันอยู่วิ่งเข้าไปฟันเร็กซ์โดยเล็งไปที่ท้องแต่เร็กซ์ก็ก้มต่ำแล้วกลิ้งตัวหลบไปหยิบดาบของพวกราเวนเจอส์เพื่อนำไปสู้กับเกาลูน
" ฮ่าๆ ปฎิกิริยาของแกไวดีนี่!! " เกาลูนหมุนตัวกลับไปฟันใส่เร็กซ์อีกคร้งคราวนี้เล็งไปที่คอ เร็กซ์ยกดาบขึ้นมาป้องกัน ทว่าดาบของเร็กซ์กลับถูกฟันจนหักเหมือนมันเป็แค่กิ่งไม้ธรรมดา เขาเอนตัวไปข้างหลังเพื่อหลบดาบของเกาลูนแต่ก็ทำให้ถูกปลายดาบฟันเข้าไปเล็กน้อยแถมยังโดนเกาลูนถีบจนกระเด็นออกไปอีก
" หมอนี่.....แข็งแกร่ง " เร็กซ์คิด
" จะบอกให้นะดาบธรรมดาป้องกันดาบที่เสริมพลังแล้วไม่ได้หรอก ชั้นจะให้โอกาสแกหนีไปซะ เพราะวันนี้ชั้นแค่มาจับพวกเอลฟ์นี่ไปเท่านั้นไม่ได้คิดจะมาสู้ เฮ้อ แกจัดการลูกน้องชั้นไปซะหมดแบบนี้ชั้นคงต้องเหนื่อยหน่อยล่ะนะแต่ชั้นก็จะได้ค่าตอบแทนคนเดียวเต็มๆก็ดีเหมือนกัน " เกาลูนพูด
" ชั้นไม่ยอมให้แกพาใครไปทั้งนั้น " เร็กซ์หยิบดาบเล่มใหม่ขึ้นมา
" พวกปิศาจนี่ไม่รักชีวิตกันเลยนะ งั้นก็ได้ชั้นจะฆ่าแกก่อนก็แล้วกัน " เกาลูนวิ่งตรงเข้าไปหาเร็กซ์
ด้านโซเฟียเธอก็นั่งดูพวกเอลฟ์เด็กอยู่ตามคำสั่งของเร็กซ์ ถึงเธอจะรู้สึกเป็ห่วงและอยากจะตามไปเท่าไหร่แต่ก็ไม่สามารถตามไปได้
" พี่สาวไม่ไปกับพี่ชายคนเมื่อกี้เหรอคะ? " เด็กคนนึงถาม เพราะเธอเห็นโซเฟียสีหน้าเป็กังวลมาก
" อื้อ ไม่ล่ะ เพราะว่าข้าถูกสั่งให้อยู่เฝ้าพวกเ้านี่ " โซเฟียพูด
" แต่ว่าพวกมนุษย์ที่บุกมาเก่งมากเลยนะคะ พี่ชายคนนั้นอาจสู้ไม่ไหวก็ได้ "
" ไม่ต้องห่วงหรอกเพราะว่าเค้าเป็ถึงจอมปิศาจนี่ ไม่แพ้ง่ายๆหรอก "
ในตอนนั้นเร็กซ์ก็กำลังโดนเกาลูนไล่ต้อนอยู่ เร็กซ์พยายามที่จะหาโอกาสโจมตีแต่เกาลูนไม่เปิดช่องให้เขาเลย ดาบของพวกราเวนเจอส์ค่อยๆหักไปทีละเล่มจนเหลือเล่มสุดท้ายหากดาบเล่มนี้หักไปอีกเร็กซ์จะไม่เหลืออะไรสู้กับเกาลูนแล้ว
" โอกาสสุดท้ายหนีไปซะ " เกาลูนพูด
" ใช่แล้วล่ะ ถึงไม่รู้ว่าเ้าเป็ใครแต่อย่าเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อพวกข้าเลย หนีไปซะเถอะ!! " พวกเอลฟ์หญิงเริ่มทนดูไม่ได้ที่เห็นเร็กซ์ไม่สามารถทำอะไรเกาลูนได้และอาจจะต้องมาตายอย่างสูญเปล่า
" เห็นมั้ยพวกนั้นก็ยังไม่อยากให้แกมาตายตรงนี้เลย รีบหนีไปซะเถอะน่า " เกาลูนพูด
" เงียบนะ!! ชั้นมาช่วยพวกเธอนะ หยุดเวทนาชั้นสักที!! " เร็กซ์รู้สึกไม่สบอารมณ์ สำหรับเขาแล้วความรู้สึกความรู้สึกเวทนาก็ไม่ต่างจากการดูถูก แต่สถานการณ์ในตอนนี้ไม่มีทางที่เขาจะเอาชนะเกาลูนได้เลย
" ถ้างั้นชั้นคงต้องฆ่าแกตรงนี้ซะแล้วล่ะนะ "
เกาลูนตรงเข้าไปโจมตีเร็กซ์ และครั้งนี้เร็กซ์ไม่คิดจะหลบเขาวิ่งตรงเข้าไปหาเกาลูน เพราะดาบเล่มนี้เป็โอกาสสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่เขาจึงคิดจะตัดสิน เกาลูนคิดจะฟันแสกหน้าเร็กซ์แต่เร็กซ์หมุนตัวหลบออกไปด้านข้างแล้วฟันเข้าใส่เกาลูนทางด้านข้าง
" เสร็จล่ะ!! " เร็กซ์พูด เขามั่นใจว่าการโจมตีครั้งนี้เข้าเป้าแน่นอน
" อ่อนหัด!! " เกาลูนกลิ้งตัวหลบไปข้างหน้าทำให้เร็กซ์ฟันพลาด แต่การปะทะยังไม่จบเมื่อทั้งสองตั้งหลักได้แล้วก็หันมาฟันใส่กัน อาวุธของเร็กซ์เสียเปรียบเกาลูนแต่ก็หหยุดไม่อยู่แล้วดาบของทั้งคู่ปะทะกัน
" จบแค่นี้แหล่ะ!! " เกาลูนมั่นใจว่าเขาชนะแน่นอน แต่ดาบของเกาลูนก็หักทำให้เกาลูนถูกฟัน
" อ...อะไรกัน!? " เกาลูนแปลกใจมากที่ดาบของเขาหักไม่ใช่ดาบของเร็กซ์ เร็กซ์ยังไม่หยุดเขาพยายามจะโจมตีต่อ แต่เกาลูนก็หลบแล้วถอยทิ้งระยะห่างออกไป
" นี่แก....ใช้ Enchanted blade ได้ด้วยเหรอ? " เกาลูนเห็นดาบของเร็กซ์มีออร่าขึ้นมาเหมือนกับดาบของเขา แต่ที่เกาลูนแปลกใจคือทั้งๆที่เป็เวทย์แบบเดียวกันแต่ทำไมของเร็กซ์ถึงมีประสิทธิภาพมากกว่า เร็กซ์ไม่สนที่จะคุยเขาวิ่งเข้าหาเกาลูนหวังจะจัดการ ในตอนนั้นเกาลูนก็หยิบคริสตัลบางอย่างออกมา
" ครั้งนี้จะยอมถอยไปก่อนก็แล้วกัน เคลื่อนย้าย มิรุนก้า " ทันใดนั้นเกาลูนก็หายไปต่อหน้าต่อตาเร็กซ์
" ห....หายไปแล้ว? " เร็กซ์พูด เมื่อเห็นว่าเกาลูนหนีไปแล้วพวกเอลฟ์สาวต่างก็ดีใจเพราะพวกราเวนเจอส์ถูกจัดการหมดแล้ว จากนั้นเร็กซ์ก็เดินมาที่กรงที่ขังพวกเอลฟ์
" หมอบลง " เร็กซ์ฟันทำลายกรงเพื่อปล่อยเอลฟ์ทั้งหมดออกมา แล้วทุกคนก็ออกมาจากกรงแล้วกอดกันด้วยความโล่งใจที่รอดมาได้ พวกเธอจะหันไปขอบคุณเร็กซ์แต่เขาก็ล้มลงไปนอนกับพื้นเพราะเหนื่อยจากการต่อสู้และเสียเืมาก เอลฟ์สาวคนนึงจึงรีบไปหยิบแขนของเขาและเอาสัตว์ที่พวกราเวนเจอส์ใช้ขี่มาแล้วให้คนอื่นๆแบกเร็กซ์ขึ้นไปนอนบนหลังของมัน
" เดี๋ยวข้าจะพาเค้ากลับไปให้ซากุระรักษา พวกเ้ารีบตามมานะ!! " เอลฟ์สาวคนนั้นพูด
" ซากุระจะยังอยู่ที่หมู่บ้านเหรอจูริ? "
" ต้องยังอยู่แน่ ข้าไปก่อนนะ ย๊า!! " เร็กซ์ถูกพาตัวกลับไปที่หมู่บ้านของเอลฟ์เพื่อทำการรักษา เมื่อกลับมาถึงเธอก็รีบไปหาซากุระที่ต้นไม้ใหญ่เพราะเธอรู้ว่าถ้าเกิดเื่ขึ้นในหมู่บ้านซากุระจะพาพวกเด็กๆไปซ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่
" เด็กๆ ปลอดภัยดีรึเปล่า!? " จูริมาถึงที่ต้นไม้ใหญ่และได้พบกับพวกเอลฟ์เด็ก
" พี่จูริ!! " พวกเด็กๆวิ่งร้องไห้เข้าไปหาเธอ
" ดีจังเลยที่ปลอดภัย แล้วซาากุระล่ะ? ซากุระปลอดภัยดีมั้ย!? " จูริรีบพาตัวเร็กซ์ลงมานอนข้างล่าง เืยังไหลออกจากแขนข้างที่ขาดไม่หยุด
" นี่มันพี่ชายคนนั้นนี่? " พวกเด็กๆจำเร็กซ์ได้
" เอ๋? พวกเธอรู้จักเค้าด้วยเหรอ? "
" ค่ะ พี่ชายเป็คนที่มาช่วยพวกเราไว้ค่ะ "
" เค้ามาที่นี่ก่อนแล้วเหรอ " ในตอนนั้นเองซากุระและโซเฟียก็เดินเข้ามา
" จูริ? จูริ!! ปลอดภัยดีใช่มั้ย!! " ซากุระดีใจมากที่ได้เห็นจูริ เธอวิ่งเข้ามาสวมกอดด้วยความดีใจ
" ขอโทษที่ทำให้เป็ห่วงนะ......จริงสิ ซากุระ.... "
" ท่านเร็กซ์ ท่านเร็กซ์ฟื้นสิคะ!! " โซเฟียรีบเข้าไปดูเร็กซ์ทันทีที่เห็นเขา
" ซากุระช่วยรักษาผู้ชายคนั้นที!! " จูริยื่นแขนของเร็กซ์ให้
ไม่นานนักพวกเอลฟ์สาวที่เหลือก็กลับมา พวกเธอช่วยกันฝังศพของพวกเอลฟ์ที่ตาย บางคนก็เป็ครอบครัว บางคนก็เป็คนรัก ทุกคนฝังศพด้วยความโศกเศร้า เร็กซ์หลับไปหนึ่งวันเต็มเพราะเหนื่อยจากการต่อสู้และร่างกาย้าพักฟื้น เขาตื่นขึ้นมาในบ้านของซากุระและได้พบกับซากุระกับโซเฟีย
" ท่านเร็กซ์ รู้สึกเป็ยังไงบ้างคะ? " โซเฟียถาม
" ฮ้าว.....ชั้นหลับไปกี่วันเนี่ย? " เร็กซ์ถาม
" หนึ่งวันเต็มค่ะ "
" นึกว่าจะนานกว่านั้นซะอีก " จากนั้นเร็กซ์ก็หันไปเห็นซากุระนั่งคุกเข่าอยู่
" ต้องขออภัยจริงๆค่ะที่กระทำรุนแรงแบบนั้นกับท่านเมื่อครั้งก่อน ขออภัยจริงๆค่ะ!! " ซากุระขอโทษที่ใช้มีดแทงเร็กซ์ในครั้งแรกที่เจอ เมื่อเธอได้สติหลังจากนั้นก็ได้รู้ว่าเร็กซ์เป็ใครจากปากโซเฟีย ในตอนที่รู้เธอใและรู้สึกอายเป็อย่างมาก
" ไม่เป็ไรๆ ชั้นรู้ว่าตอนนั้นเธอ้าปกป้องพวกเด็กๆ....ว่าแต่ใครต่อแขนให้ชั้นเนี่ย? " เร็กซ์ถามเมื่อเขาเห็นแขนกลับมาอยู่ในสภาพเดิม
" ข....ข้าเองค่ะ เอลฟ์ถนัดเวทย์รักษาค่ะ "
" งั้นเหรอ ขอบใจนะที่ต่อให้ "
" ค่ะ งั้นข้าออกไปข้างนอกก่อนนะคะ " ซากุระรีบออกไปทันที
" โซเฟีย พวกเอลฟ์ที่เหลือล่ะ? " เร็กซ์ถาม
" กลับมาอย่างปลอดภัยค่ะ เพราะความช่วยเหลือของท่านแท้ๆ.....แต่ว่าทำไมท่านถึงกลับมาในสภาพแบบนั้นล่ะคะ? " โซเฟียใมากที่เห็นเร็กซ์ถูกจูริพากลับมาในสภาพปางตาย
" ชั้นไปเจอคนที่ใช้อาวุธเวทมนต์เข้าน่ะ รู้สึกว่าที่พวกมนุษย์ผ่านเวทย์ป้องกันมาได้จะเป็ฝีมือของหมอนั่น แบบนี้คงต้องเอาไปเตือนขุนพลคนนั้นแล้ว "
" ......คือว่า เื่ท่านฟารัส..... "
ในระหว่างที่เร็กซ์กำลังสู้กับเกาลูนอยู่นั้นโซเฟียก็ได้ถามเื่ขุนพลฟารัส เธอคิดว่าถ้าเค้ามาช่วยปกป้องพวกเอลฟ์คงไม่ตายเยอะแบบนี้ แต่แล้วเธอก็รู้จากซากุระว่าฟารัสได้สละตัวเองให้กลายเป็ต้นไม้ใหญ่กลางหมู่บ้าน เพราะฟารัสเองก็ได้รับาเ็รุนแรงจากาเมื่อ 5 ปีก่อนเขาจึงใช้พลังเฮือกสุดท้ายสร้าง Mirror cage ขึ้นมาเพื่อปกป้องพวกเอลฟ์จากการล่าของมนุษย์
" ปกป้องเอลฟ์จากการล่าของมนุษย์งั้นเหรอ? " เร็กซ์ถาม
" ค่ะ เอลฟ์น่ะมีพลังในการรักษาสูงมากและมีร่างกายใกล้เคียงกับมนุษย์ทำให้ราคาของพวกเธอสูงมากพวกมนุษย์จึงล่าพวกเอลฟ์เพื่อนำไปขายค่ะ " โซเฟียพูด
" พวกที่ซื้อไปก็คงทำเื่อย่างอื่นด้วยสินะ "
" ....ค่ะ "
" .....ชั้นคิดว่าที่นี่คงอยู่ไม่ได้แล้วล่ะ เพราะหัวหน้าของเ้าพวกนั้นดันหนีรอดไปได้ อีกไม่นานพอพวกมันตั้งตัวได้ก็คงจะกลับมาอีก ถึงตอนนั้นชั้นเองก็ไม่มั่นใจว่าจะสู้หมอนั่นได้อีกรึเปล่า "
" มนุษย์คนนั้นแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอคะ? "
" พอได้สู้ด้วยเลยทำให้ชั้นรู้ว่ายังมีมนุษย์ที่แข็งแกร่งอยู่ แถมหมอนั่นก็ยังไม่เอาจริงเจอกันคราวหน้าชั้นต้องพัฒนากว่านี้ "
" เป็ความมุ่งมั่นที่แรงกล้ามากค่ะ แต่พวกเอลฟ์จะยอมย้ายที่เหลือคะ? "
" ก็มีแต่ต้องพูดให้เข้าใจล่ะนะ " แล้วเร็กซ์ก็ออกมาจากบ้านของซากุระ เมื่อออกมาเขาก็พบพวกเอลฟ์นั่งคุกเข่าอยู่ที่หน้าบ้าน
" น....นี่พวกเธอมาทำอะไรกันเนี่ย? " เร็กซ์ถาม
" ท่านจอมปิศาจ ได้โปรดรับแหวนวงนี้ไว้ด้วยค่ะ " ซากุระเอาแหวนวงนึงมาให้ แต่ขนาดของมันใหญ่กว่านิ้วของเร็กซ์มาก
" เอ่อ ก็ขอบคุณอยู่หรอกนะ แต่ใหญ่ขนาดนี้ชั้นใส่ไม่ได้หรอก "
" ลองสวมมันเข้าไปที่นิ้วดูสิคะ " แล้วเร็กซ์ก็ทำตามที่ซากุระบอก ทันใดนั้นแหวนก็ปรับขนาดตัวมันเองให้เข้ากับนิ้วของเร็กซ์พอดี
" ปรับขนาดได้ด้วยเหรอเนี่ย? "
" แหวนวงนั้นท่านฟารัสได้ฝากข้าเอาไว้ค่ะ ท่านฟารัสบอกว่าต้นไม้นี้มันจะหมดพลังลงไปเรื่อยๆท่านบอกว่าสักวันนึงจะมีคนที่สามารถนำพวกเราได้ และเมื่อวันนั้นมาถึงท่านขอให้ข้ามอบแหวนวงนี้ให้กับคนๆนั้น คนที่จะนำพาและปกป้องพวกข้าได้ และคนๆนั้นก็คือท่านค่ะ "
" ป.....เป็ชั้นจะดีเหรอ? "
" ข้าได้เห็นตอบที่ท่านสู้กับมนุษย์คนนั้นแล้ว ในตอนนั้นข้าขออภัยที่กล่าวแบบนั้นกับท่านและท่านก็ได้พิสูจน์แล้วว่าท่านเหมาะสมที่จะเป็ผู้นำของพวกเรา " จูริพูด
" เพราะฉะนั้นได้โปรดนำทางให้กับพวกเราด้วยเถอะค่ะ!! " เหล่าเอลฟ์ทุกคนยินดีที่จะติดตามเร็กซ์ไปทุกแห่ง ซึ่งมันทำให้เร็กซ์ไม่ต้องเสียเวลาเกลี้ยกล่อมพวกเอลฟ์
" แต่แทนที่จะนำทาง มันน่าจะเป็ปกป้องมากกว่านะ ได้เลยตามชั้นมาให้ติดเลยก็แล้วกัน " เร็กซ์จึงบอกทุกคนว่าจะพากลับไปที่ฐาน แต่ก่อนที่จะออกเดินทางพวกเขาก็ได้ทำการเผาหมู่บ้านและต้นไม้ใหญ่ ทุกคนยืนไว้อาลัยครั้งสุดท้ายให้กับฟารัสที่เสียสละตัวเองเพื่อปกป้องพวกเอลฟ์เอาไว้ และหลังจากนี้จะเป็หน้าที่ของเร็กซ์ที่จะปกป้องทุกคนต่อไป
To be continued...
3K
