ตอนที่ 18 ใครเป็คนเปลี่ยนชุดนอนให้ฉัน (1)
อลิซมองกู้อันซินที่สลบอยู่ตรงตีนกำแพงแวบหนึ่ง แล้วพูดกับเฉินหลงเฟยว่า “ถ้านายยังกล้าแตะต้องคุณกู้อีก นายคงไม่โชคดีเหมือนวันนี้”
“ผมรู้แล้ว ผมรู้แล้วครับ ขอบคุณท่านจอมยุทธหญิงที่ไว้ชีวิต! ขอบคุณครับ!”
“ไสหัวไปซะ”
เฉินหลงเฟยรีบลุกขึ้น พาคนของเขาวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
อลิซพยุงกู้อันซินที่สลบขึ้นมา
ในเวลานี้หลิงเย่ว์ก็เข็นรถเข็นออกมาจากที่ซ่อนตัว
“บอสคะ คิดไม่ถึงเลยว่าคุณกู้จะเปราะบางขนาดนี้” อลิซมองกู้อันซินแวบหนึ่ง
ผู้หญิงที่อ่อนแอแบบนี้จะยืนอยู่เคียงข้างหลิงเย่ว์ได้อย่างไร
หลิงเย่ว์ตบหน้ากู้อันซินเบาๆ แต่เธอก็ยังไม่ตอบสนอง
เขาชักมือกลับ มองกู้อันซินเงียบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะพูดกับอลิซว่า “อลิซ ช่วยตรวจสอบอดีตของเธอให้ฉันด้วย”
เมื่อก่อนเขาไม่อนุญาตให้อลิซตรวจสอบ เพราะไม่เพียงไม่สนใจกู้อันซิน แต่ยังคิดว่าจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเธอมากเกินไปด้วย
แต่เมื่อครู่เขาได้ยินเฉินหลงเฟยพูดถึงคุกอะไรด้วย อีกอย่างกู้อันซินก็ดูมีปมกับเื่นี้มากเช่นกัน
เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่จะเป็ลมเพราะความหวาดกลัว เธอน่าจะถูกคำพูดของเฉินหลงเฟยกระตุ้น
หลิงเย่ว์จึงเกิดอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับกู้อันซินขึ้นมา
“ค่ะ บอส!” อลิซรับคำสั่ง ในที่สุดหลิงเย่ว์ก็ยอมให้ไปตรวจสอบ นี่เป็สิ่งที่อลิซโล่งใจมาก เพราะเธอต้องรู้รายละเอียดของผู้หญิงที่อยู่ใกล้หลิงเย่ว์มากที่สุดเพื่อความปลอดภัย
พอกู้อันซินรู้สึกตัว เธอถูกแสงแยงตาอยู่นานกว่าจะลืมตา
เธอพบว่าตนเองกลับถึงห้องแล้ว
แต่เคาะศีรษะเท่าไรก็จำไม่ได้ว่าตนเองกลับมาได้อย่างไร
กู้อันซินจำเื่ที่เกิดขึ้นหลังเฉินหลงเฟยฉีกกางเกงของเธอไม่ได้เลย จำได้แค่ว่าตอนนั้นเธอโกรธมาก
กู้อันซินคิดมาถึงตรงนี้ก็เปิดผ้าห่มออก ก้มหน้ามอง รูม่านตาเบิกกว้าง ตอนนี้เธอใส่ชุด...ชุดนอนเหรอเนี่ย!
เธอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นกางเกงที่ใส่เมื่อวานถูกวางบนเก้าอี้ปลายเตียงลวกๆ มองตามเก้าอี้ไป ก็ใที่เห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าต่าง!
“พี่สาม!” กู้อันซินะโเสียงดัง “เกิดอะไรขึ้น นายมาอยู่ในห้องของฉันอีกได้ยังไงเนี่ย เสื้อผ้าของฉัน...ใคร เปลี่ยนไปได้ยังไง”
ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็สีแดงเพราะความร้อนรน เธออยู่ในสภาพมึนงงและขนลุก
หลิงเย่ว์หันกลับไปชำเลืองมองเธออย่างไร้อารมณ์
“แทนที่เธอจะมาโวยวายใส่ฉัน เธอควรจะขอบคุณฉันมากกว่านะ” หลิงเย่ว์หันรถเข็นไปเพื่อรอคำขอบคุณจากเธออย่างสบายใจ
กู้อันซินคิดอย่างจริงจัง “หลังจากนั้น นายเป็คนเรียกคนมาช่วยฉันเหรอ”
เรียกคนงั้นเหรอ หลิงเย่ว์ยกริมฝีปากขึ้นและหัวเราะเบาๆ
ความจริงแล้วตอนนั้นอลิซคอยคุ้มครองอยู่ในเงามืดตลอด ไม่มีใครทำร้ายกู้อันซินได้
แต่หลิงเย่ว์ก็ยังพยักหน้า “ถือว่าใช่ก็แล้วกัน”
“แล้วสุดท้ายเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันนึกอะไรไม่ออกเลยล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” กู้อันซินมองหลิงเย่ว์ด้วยความอยากรู้
หลิงเย่ว์ไม่พูดไม่จา เขาโกหกไม่เก่งและดูแคลนการโกหก แต่เื่ที่อลิซปรากฏตัวเมื่อวานนี้ไม่อาจบอกกู้อันซินได้
“นายโทรแจ้งตำรวจเหรอ” กู้อันซินถามอีกครั้ง
หลิงเย่ว์ขมวดคิ้วแต่สุดท้ายก็พยักหน้า
กู้อันซินถอนหายใจโล่งอก “โชคดีที่นายทำได้เร็ว”
433K
