'ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนที่จบการศึกษา ปีนี้อย่างยิ่ง และจะทำการเรียนเชิญตัวแทนนักเรียน ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่3 กล่าวอำลาสถาบันค่ะ'
ในวันนี้ เป็วันจบการศึกษา ของผม ซึ่งเป็วันที่ครอบครัวของผมได้มาอยู่กันพร้อมหน้าเพื่อแสดงความยินดีกับผม
"ขอแสดงความเคารพแก่ อาจาร์ยทุกท่าน ผู้ปกครองและเหล่ารุ่นน้องทั้งหลาย ผมนาย ทณกฤษ รู้สึกดีใจและเป็เกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับความไว้วางใจจากเพื่อนนักเรียนที่เรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ประจำปีการศึกษา 2559 ให้เป็ตัวแทนกล่าวแสดงความรู้สึกและข้อคิดเห็นเนื่องในงานเลี้ยงส่งนักเรียนที่เรียนจบในครั้งนี้" อยู่ดีๆผมที่กำลังพูด ก็ได้หน้ามืดและหมดสติไปอย่างประหลาดใจ...............................................................................
''โอ้ยเจ็บหัว'' ผมได้ตื่นขึ้นและมองดูรอบๆ'ที่นี้มันห้องเรียนแต่ไม่ใช่ห้องเรียนของเราหนิ ที่นี้มันที่ใหนกัน'สักพักผมก็เริ่มเดินออกไป จากห้องก็เจอกับทาง
เดินราบยาว ผมก็มีความรู้สึกเหมือนเป็ทางที่ต้องเดินไปพอผมเดินไปสักพักก็เห็นประตูบานหนึ่งเปิดอยู่ด้วยความสงสัยผมจึงรีบวิ่งไปดู เมื่อผมเข้าไปในประตูผมก็ได้พบกับ.......!!
'ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้กันหล่ะ?' ผมได้พูดคำนั้นออกไปเพราะสิ่งที่ผมเห็นก็คือเดิมพละที่ค่อนข้างกว้า กับเพือนในห้องผมอีก 22 คนรวมกับผมในห้องนั้นมีคนทั้งหมด 23 คน และก็มีเสียงคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า'23 คนเท่านี้ก็ครบทุกคนแล้วสินะ' ตาผมมองไปทางเสียงก็ได้เห็น........................
จอ มอนิเตอร์และคนที่พูดก็คือ ผู้อำนวยการโรงเรียนของพวกเรา'สวัสดีเด็กๆที่น่ารักทุกคน ตื่นกันแล้วสิน่ะฉันรู้ว่าพวกเธอคง สงสัยอะไรหลายๆอย่างแต่ฉันคงไม่ได้ตอบคำถามพวกเธอหรอกฉนั้นอยู่เงี่ยบๆแล้วฟังล่ะกัน ที่ฉันจับพวกเธอมาที่นี้มีเหตุผลเดียวก็คือ ้าจะพิสูจน์ว่าพวกเธอเหมาะสมที่จะ จบการศึกษาและออกไปอยู่ในโลกภายนอกรึยัง โลกภายนอกน่ะโหดร้าย มีแต่การแย่งชิงความดีต่อกัน ฉนั้นพวกเธอจะต้องแสดงให้พวกชั้นเห็นด้วยการมาเล่นเกมกับฉัน กฏมีง่ายๆ2ข้อ ข้อแรก ต้องทำตามคำสั่งของชั้นให้สำเร็จ ชั้นจะส่งคำสั่งของชั้นโดยการสุ่มไปให้พวกเธอแต่ล่ะคน โดยจะแสดงใน tape phone ที่ฉันมอบให้พวกเธอไป' หลังจากที่ได้ยินผมรีบ ควักกระเป๋าเสื่อเพื่อหา ของสิ่งนั้นและก็เจอ ลักษณะคล้ายกับโทรศัพแต่มีขนาดใหญกว่า
'ถ้าหากเธอทำตามคำสั่งของฉันได้ครบ 15ครั้งฉันก็จะปล่อยเธอออกไป แต่คำสั่งจะได้แค่วันล่ะ1คำสั่งเท่านั้นแต่ถ้าหากเธอทำตามคำสั่งของฉันไม่สำเร็จ ฉันก็จะลงโทษด้วยวิธีของฉัน แค่นั้นและข้อที่2 ฉันอนุญาติให้ทำร้ายร่างกายกันได้ แต่ไม่อนุญาติให้ฆ่ากัน'หลังจากผู้อำนวยการพูดคำนี้ ทุกคนก็ทำหน้าเหมือนประหลาดใจ'พวกเธอคงไม่เข้าใจทำไมฉันถึงพูดแบบนั้น เดี๋ยวเธอก็จะเข้าใจเองลาก่อน.....'
พวกเราทุกคนก็ไม่เข้าใจในภายในคำพูดของ ผู้อำนวยการ และอยู่ดี่ๆtape phone ก็สั่นผมได้มองดีก็เขียนว่า(ภารกิจในวันนี้: พักผ่อน)
หลังจากที่ผมเห็นภารกิจของผม ผมก็เกิดโล่งใจ ขึ้นมาแต่ในความโร่งใจของผมก็มีบางอย่างเกิดขึ้น"ไครจะไปทำได้ว่ะ!!!"เพือนของผม โฟมเป็ผู้ชายร่างใหญและเป็พวกชอบใช้กำลัง 'เป็อะไรหรอโฟม'ผู้หญิงคนนึง กล่าวทัก "ก็ภาระกิจนี้น่ะสิ มันบอกให้ฉันกินเนื้อหมู"โฟมพูดด้วยเสียงที่โมโห 'กินเนื้อหมูนิมัน ยากขนาดนั้นเลยหรอ'ผู้หญิงคนนั้นกล่าว "ก็ฉันเกลียดเนื้อหมูนี่ เกมบ้าบอพันนี้น่ะ ชั้นไม่เล่นหรอก"เค้าพูดด้วยเสียงที่โมโหมากและขว้าง tape phone ลงไปที่พื้นอย่างแรง และ tape phone ก็พังยับเยิน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่อาจบรรยายได้เลย"ตู้ม!!" หัวของโฟมะเิออก และเืสีแดงสดได้ กระจายไปทั่วและยังไปติดอยู่ที่เพือนบางส่วน ร่างกายที่ไร้ิญญาของโฟมค่อยๆ นอนลงและเืที่ใหลออกมาไม่หยุด
'กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด' ผู้หญิงคนที่โต้ตอบกับโฟม กรี้ดรั่นออกมากพร้อมกับล้มลงไปข้างหลัง
จอ มอนิเตอร์เดิมเปิดขึ้นอีกครั้ง 'ชั้นลืมบอกไปสิน่ะ tape phone เป็ทุกอย่างของเธอมันเก็บทุกอย่างขอคนๆนั้นเอาไว้รวมถึง ชีวิตด้วย การที่tape phone เสียหายหมายถึงผู้ใช้จะต้องตาย'หลังจากที่คำพูดนั้นจบลงห้องทั้งห้องก็เหลือแต่ความเงียบ ทั้งๆที่ทุกคนเป็เพือนกันแต่กลับมีแต่แรงกดดันที่มองหากัน'พวกเธอสนิกกันมากแค่ใหนก็ ถ้าภารกิจมันบอกให้ทำร้ายไครสักคนเธอจะทำรึป่าว'จากการฟังคำนั้นผมก็เริ่มกลัวเพือนคนอื่นๆของผม'คิดว่าทุกคนคงจะได้ภารกิจของตัวเองแล้ว มีเวลาทำภารกิจถึง 21.00 เท่านั้นหากเกินจะถือว่าภารกิจไม่สำเร็จ ถ้าไครทำภารกิจเสร็จแล้ว tape phone จะสั่นและขึ้นข้อความ succeed หมายถึงภารกิจสำเร็จแล้ว แค่นี้น่ะ หนุ่มสาวทั้งหลาย' หลังจากที่ผู้อำนวยการพูดจบ ทุกคนก็รีบทำภารกิจของตนเองเหมือนกับกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง แล้วผมจะทำไงดีหล่ะ การพักผ่อนในภาระกิจหมายถึงอะไรกัน
ติดตามตอนต่อไป