สูติหน้าใสกับยัยจอมเพ้อ (แก้วใจ&หมอฟิกส์)

16."หิวแล้วค่า ""ใกล้แล้วครับ " ฉันกำลังกดดันคุณหมอด้วยการกอดจากทางด้านหลัง ชุดกันเปื้อนสีหวานมันไม่ได้เข้ากับร่างสูงๆของหมอเลยสักนิด แต่มันก็ดูน่ารักไปอีกแบบ ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้พ่อครัวจะทำอะไรให้ทาน"เร็วๆสิคะแก้วหิวแล้วนะ ""คุณแก้วไปนั่งรอที่โต๊ะดีกว่านะครับ " คุณหมอพลิกตัวหันหน้ามาทางฉันก่อนที่จะบอกให้ฉันกลับไปนั่งรอที่โต๊ะ ก็คนอยากกอดนี่ ใครๆก็แพ้ผู้ชายทำอาหารเป็นด้วยกันทั้งนั้น อยากจะอยู่ใกล้ให้กำลังใจเท่านั้นเอง"รำคาญแก้วหรอคะ ""ไม่ใช่ครับ เดี๋ยวน้ำมันจะกระเด็นใส่มือที่รัก เก็บนิ้วสวยๆเอาไว้ให้ผมสวมแหวนดีกว่า ผมไม่เคยรำคาญคุณแก้วเลย ไปนั่งรอที่โต๊ะนะครับ""เนี่ย ยอมตลอดเลย หมออ่ะพูดอะไรก็ไม่รู้ เร็วๆนะคะอยากกิน ..... อาหารที่หมอทำจะแย่อยู่แล้ว" ฉันยอมไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารแต่โดยดี คอนโดที่ฉันอยู่เป็นคอนโดขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปมีห้องครัวขนาดเล็กเอาไว้ทำอาหาร แต่ส่วนใหญ่แล้วฉันอยู่คนเดียวทำมากสุดก็แค่ต้มไข่ต้มมาม่า นอกนั้นก็จะสั่งมากินที่ห้อง มีแฟนทำอาหารแก่งไม่ต้องกลัวอดตายแล้วล่ะ ส่วนห้องนอนก็มีห้องเดียวมีห้องรับแขกและมีพื้นที่ใช้สอยอีกนิดหน่อยพออยู่ได้ไม่อึดอัด ส่วนคุณหมอบางวันก็แวะมาค้างที่นี่บ้างถ้าไม่มีเคสดึก หรือเข้าเวร "อดใจรออีกนิดนึงนะครับ ได้ทานแน่นอน"................................10 นาทีต่อมา"สเต็กมาแล้วครับ เสิร์ฟคู่กับสลัดและมันบด สโลแกนคุ้นๆมั้ยครับ" "ใช่เลยค่ะ ว้าว น่าทานมากเลยค่ะ " หน้าตาสเต็กที่หมอทำมันออกมาคือดี เทียบร้านอาหารหรูๆได้เลยนะเนี่ย มองหน้าหมอกับสเต็กสลับกันไปมา อันไหนน่าทานกว่ากัน"สารอาหารครบถ้วน ทานเสร็จแล้วก็ต่อด้วยวิตามิน ดื่มน้ำตามให้มากๆ เข้าใจมั้ยครับ""เข้าใจค่ะ อ่อ เกือบลืมเลย แก้วซื้อชั้นในมาให้หมอกับชุดนอนซักแล้วเรียบร้อยแขวนอยู่ในตู้นะคะ " เห็นวันนั้นแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เสื้อผ้ายับยู่ยี่หมด แถมยังยัดมาในถุงพลาสติกอีกฉันก็เลยซื้อมาไว้ให้ใหม่ซะเลย จะได้ไม่ต้องหอบไปหอบมา หมอยิ่งไม่มีเวลาจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ด้วย"รู้หรอว่าหมอใส่ไซต์ไหน""ก็ กะเอาจากตัวเก่าไงคะ""นึกว่า เคยแอบจับ " ใครจะบ้าไปแอบจับของรักของหมอ ถึงฉันจะอ่อยแรงแต่ก็ไม่คิดทำอะไรแบบนั้นหรอกนะ นอกจากหมอจะอนุญาต บ้าไปแล้วคิดอะไรอยู่วะ นึกถึงเรื่องวันนั้นขึ้นมาเลย วันที่ฉันซุ่มซ่ามวิ่งชนใครที่ไหนก็ไม่รู้ แถมยังพลั้งมือไปจับน้องชายเขาอีก นึกถึงแล้วก็ขนลุกเล่าให้ใครฟังไม่ได้เด็ดขาด "หมอ แก้วไม่ใช่ผู้หญิงโรคจิตนะคะที่จะได้เที่ยวแอบจับของผู้ชาย " "แน่ใจนะครับว่าไม่เคยจริงๆ" "หมอ " ฉันปรายตามองหมอเล็กน้อยก่อนที่จะจับส้อมและมีดขึ้นมาเพื่อจัดการกับเนื้อเสต็กตรงหน้า รอให้อิ่มก่อนเถอะ "ค่อยๆทานก็ได้ เดี๋ยวติดคอ""แก้วง่วงค่ะ จะรีบทานแล้วไปอาบน้ำเข้านอน " ฉันไม่รู้ว่าหมอทำหน้ายังไง รู้แค่ว่าตอนนี้อยากหนีเข้าห้องนอนไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยสักนิด หงุดหงิดตัวเองเหมือนกันไม่รู้ทำไมจะต้องโมโหขนาดนี้ด้วย แทนที่อาหารมื้อนี้จะเป็นมื้อที่วิเศษที่สุดแต่ไม่เลย ฉันทำมันพังลงเพราะอารมณ์ของตัวเองล้วนๆ "ทานอิ่มแล้วอย่าลืมทานวิตามินที่ผมวางไว้ให้นะครับ ดื่มน้ำตามมากๆด้วย ""ค่ะ".......................................อึก อึก อึก "อ่าา กว่าจะหมด " ฉันพยายามกลืนเม็ดวิตามินใหญ่ยักษ์ลงคอ เม็ดใหญ่เท่าบ้านแถมยังหลายเม็ดอีกต่างหาก หมอเตรียมเอาไว้ให้ฉันในห้องพร้อมกับน้ำอีกหนึ่งแก้ว หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จฉันก็จัดการกระเดือกมันลงคอ เตรียมพร้อมสำหรับการพักผ่อนในยามค่ำคืน เหนื่อยและเพลียมากสำหรับวันนี้ ฉันดึงผ้าห่มผืนหนาออกก่อนที่จะแทรกตัวเข้าไป อุณหภูมิในห้องกำลังพอเหมาะ คงจะเป็นหมออีกนั่นแหละที่เป็นคนปรับแอร์ ตั้งแต่มีหมอเข้ามาชีวิตฉันก็แสนจะสุขสบายมากเหลือเกิน แต่เมื่อกี้ฉันก็งี่เง่าเกินไปนะ แอดดดด เสียงประตูห้องนอนถูกเปิด คาดว่าหมอน่าจะล้างจานเสร็จแล้ว ฉันหลับตาลงทันทีเพราะยังไม่อยากเผชิญหน้ากับหมอตอนนี้ รู้สึกผิดจังเลย อายด้วย ทำอะไรลงไปกับอีแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่น่าทำตัวแบบนั้นเลยหมอคงจะเสียความรู้สึกแย่อุตส่าห์ทำอาหารให้ทานแต่ฉันดันไม่เห็นค่าและความสำคัญของอาหารมื้อนี้เลยสักนิด หนีเข้ามาในห้องก่อนหมอทิ้งให้หมอนั่งทานอาหารอยู่คนเดียวแถมยังเก็บจานทั้งหมดล้างด้วยตัวเองอีก ที่ฉันรู้ก็เพราะแอบแง้มประตูดูหน่ะสิ อีแก้วนะอีแก้วเขาทำให้ขนาดนี้แล้วยังจะทำตัวบ้าบอใส่เขาอีก นึกแล้วก็โมโหตัวเองอารมณ์ขึ้นๆลงๆเหมือนน้ำหนัก สักพักเสียงก็เงียบไป หมอเดินเข้าห้องน้ำไปแล้วมีเพียงเสียงน้ำที่ไหลลงสู่พื้นเป็นระยะๆ ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวจนมิดแล้วหลับตาลง บางทีการหลับไปเลยมันก็น่าจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น เลิกคิดมาเลิกฟุ้งซ่านพรุ่งนี้ค่อยเริ่มกันใหม่ก็แล้วกัน................................ผมเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าคนบนเตียงนอนเงียบไปแล้ว ไม่ใช้สิ เธอเงียบตั้งแต่อยู่ด้านนอกแล้ว รีบทานรีบเดินเข้าห้อง ไม่คิดว่าคำพูดหยอกๆของผมมันจะทำให้เธอไม่ชอบใจถึงขั้นไม่คุยกับผม ตึงใส่ผมเป็นเรื่องเป็นราว จากเท่าที่สังเกตดูแล้ววันนี้เธอจะดูอารมณ์แปรปรวนผิดปกติ ผู้หญิงก็แบบนี้สินะ "ที่รัก หลับแล้วหรอ" หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จผมก็ค่อยทิ้งตัวลงบนเตียง ทำไมวันนี้รีบนอนจังเลยเพิ่งจะสองทุ่มกว่าๆเอง หรือจะเป็นเพราะความเพลีย"อื้อออ " คนตัวเล็กพลิกร่างหันหน้าเข้าหาผมจากนั้นก็รวบผมเข้าไปกอดใบหน้าของเธอซุกลงที่หน้าอกของผม สักพักต่อมาผมก็ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเธอ "ยังไม่ได้ตรวจภายในให้เลย หลับไปซะและ" "หมอว่าอะไรนะคะ " "ทำไมต้องแกล้งหลับ หืม " เหมือนคนร้ายกำลังเริ่มรู้ตัว ทำไมผมจะดูไม่ออกว่าเธอกำลังแกล้งหลับ ที่รักของผมติดหมอนข้างจะตายไปถึงไม่มีผมนอนอยู่ด้วยเธอก็ต้องคว้าหมอนข้างใบที่เธอกอดประจำไปกอด แต่นี่หมอนข้างก็ยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน "หลับจริงๆค่ะไม่ได้แกล้ง ทำไมจะต้องจับผิดกันด้วยล่ะคะ ""ไม่ได้จับผิด เป็นอะไรไหนเล่าอาการมาให้หมอฟังหน่อยสิ" "หมอบอกมาก่อนสิ อะไรคือตรวจภายใน""ที่รักผมเป็นหมอสูติ วันนี้ตรวจสุขภาพครบแล้วทุกขั้นตอน แต่ยังเหลืออีกหนึ่งอย่างนะครับ ที่คุณยังไม่ได้ตรวจก็เพราะผมจะเป็นคนตรวจให้เอง " คนตัวเล็กอายหน้าแดงมุดหน้าหนีโดยทันที ผมเป็นคนแจ้งไปในลิสต์ตรวจสุขภาพเองว่าเรื่องภายในผมจะเป็นคนดูแลเอง เพราะแฟนผมผมจัดการเองได้ เรื่องเฉพาะทางแบบนี้ผมเชี่ยวชาญที่สุด"ต้องตรวจจริงๆหรอคะ " "เรื่องนี้สำคัญมากนะครับ""ขอความจริงค่ะ แก้วอยากฟังความจริง จากหัวใจของหมอ""ผมไม่อยากเก็บคุณไว้อีกแล้ว ผมอยากให้คุณเชื่อว่าผมรักคุณคนเดียว ผมพร้อมที่จะสร้างครอบครับกับคุณแล้วนะครับ คุณแก้วไว้ใจผมนะครับ" "หมอ ""ครับ""ห้ามใส่ถุงยางนะคะ " ..............................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.16 ตรวจขั้นสุดท้าย

นิยายแนะนำ

สูติหน้าใสกับยัยจอมเพ้อ (แก้วใจ&หมอฟิกส์)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.16 ตรวจขั้นสุดท้าย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้