เรือนกาญจนา

“มันเกิดอะไรขึ้นน่ะติณ ใครเป็นอะไร” ธัญตกใจ

“ดาครับ เธอถูกมือปืนลอบสังหาร ยังดีที่ผมพาเธอหลบกระสุนทัน และผมต้องรีบพาเธอหนีออกจากค่ายทันที เพราะพวกมันคอยตามล่าดาไม่เลิก” ติณรายงาน

“แล้วพอจะรู้มั้ยว่าพวกมันเป็นใคร” ธัญสงสัย

“ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ แต่ที่กาญจนบุรี พวกเราก็ไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครเลยนะครับ” ติณเองก็งง

“อาจจะเป็นคนของเสี่ยวิบูลย์ก็ได้” ธัญคาดการณ์

“คงไม่น่าใช่มั้งครับ” ติณยังไม่เชื่อ

“เอาเถอะ ฉันจะโอนเงินให้กับนาย ไว้สำหรับหลบหนีชั่วคราว พาดาไปหลบในที่ปลอดภัยก่อนนะติณ” ธัญสั่ง

“ครับคุณท่าน”

หลังจากธัญวางสาย เธอจึงคิดวางแผนใหม่ เพราะตอนนี้กลายเป็นว่าน้องสาวของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย ในตอนนี้ธัญยังคิดอะไรไม่ออก และเหลือเวลามีชีวิตอยู่แค่เพียงสามวันเท่านั้น

ธัญยังคงคิดอะไรไม่ออก ดังนั้นในสองวันนี้ เธอจึงผ่อนคลายด้วยการนำเงินที่ได้จากการถูกรางวัลที่หนึ่งไปทำบุญตามสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า มูลนิธิต่างๆ และบริจาคเงินให้กับผู้ป่วยผู้ยากไร้ตามโรงพยาบาลต่างๆ ที่ศูนย์สงเคราะห์ผู้ป่วยยากจน ธัญทำบุญในนามของเสี่ยวันชัยโดยมีชัยสงเป็นผู้ขับรถพาไปทุกที่

และแล้วก็ถึงวันสุดท้ายของชีวิต ธัญได้เรียกทนายความเพื่อเขียนพินัยกรรม โดยธัญนั้นได้แบ่งเงินส่วนหนึ่งจากเงินที่ถูกรางวัลที่หนึ่งไว้สำหรับเป็นทุนการศึกษาของลิลลี่และอีกส่วนเป็นเงินให้กับปิยธิดาน้องสาวบุญธรรม ส่วนทรัพย์สินที่เป็นของเสี่ยวันชัยจริงๆ นั้นก็แบ่งให้ลูกสาวและลูกชายตามสมควร สำหรับบริษัทของเสี่ยวันชัย ธัญก็ได้เขียนมอบให้กับชนวัฒน์ เพื่อให้เขาเป็นผู้สืบต่อ

แต่ข่าวคราวคงรั่วไหลไปถึงหูเสี่ยวิบูลย์ สร้างความไม่พอใจต่อเขายิ่งนัก ดังนั้นเสี่ยวิบูลย์จึงสั่งให้ลูกน้องหยุดตามล่าปิยธิดา และวางแผนใหม่

************************************

ธัญไม่อยากเป็นภาระ เธอจึงพาร่างของเสี่ยวันชัยไปนอนรอความตายที่โรงพยาบาล สร้างความฉงนให้กับเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลยิ่งนัก เพราะเสี่ยยังคงมีร่างกายแข็งแรง ไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด แต่ในเมื่อเสี่ยขอร้องขอนอนในห้องพิเศษ ซึ่งตอนนี้มันก็ยังว่างอยู่ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจึงยอมอนุญาตตามคำขอร้องของเสี่ย

ธัญคิดในใจว่า “วิญญาณจะหลุดตอนเวลาเที่ยงคืนพอดีเลยมั้ยนะ”

สักพักชัยสงก็โทรมารายงาน

“ว่าไงชัยสง” ธัญรับโทรศัพท์

“ท่านครับ เสี่ยวิบูลมีความเคลื่อนไหวแล้วครับ” ชัยสงรายงาน

“เขาจะทำอะไรงั้นหรือ” ธัญรีบถาม

“ผมเห็นเสี่ยวิบูลย์ขับรถพาคุณวัฒน์ไปที่ไหนก็ไม่รู้ครับ” ชัยสงกำลังขับรถตามไป

“ตอนนี้นายขับตามไปก่อนนะ ฉันกับตำรวจจะรีบตามไป” ธัญกล่าวอย่างตระหนก

“แต่บางทีเสี่ยวิบูลย์อาจไม่ได้ทำอะไรเลยก็ได้นะครับ” ชัยสงไม่แน่ใจ

“กันไว้ก่อน ดีกว่าแก้นะชัยสง” ธัญไม่อาจปล่อยผ่านกับเรื่องความเป็นความตายแบบนี้

“ครับท่าน”

************************************

ณ โกดังร้างแห่งหนึ่งแถวชานเมือง

“คุณอาพาผมมาที่โกดังทำไมครับ” วัฒน์สงสัย

“อานัดบุคคลสำคัญไว้ที่นี่ อาอยากแนะนำให้หลานรู้จัก ต่อไปพวกเราต้องทำการค้ากันในระยะยาว” เสี่ยวิบูลย์กล่าว

วัฒน์คิดในใจว่าเหตุใดไม่นัดแนะตามร้านอาหารหรือโรงแรม กลับนัดมาเจอที่โกดังร้าง

อาให้วัฒน์เดินนำไปก่อน เมื่อวัฒน์เดินเข้าไปก็พบเพียงความว่างเปล่า ภายในโกดังกลับเงียบเชียบ ไม่มีใครอยู่เลยสักคน พอหันกลับไปก็พบลูกน้องของอาวิบูลย์ถือปืนไว้รออยู่แล้ว

“มันหมายความว่ายังไงครับอา” วัฒน์ตกใจ

“ยกโทษให้อาด้วย พี่ชายอาเขียนพินัยกรรมยกบริษัทให้หลานไปแล้ว อายอมไม่ได้จริงๆ” เสี่ยวิบูลย์ยอมเผย

“ที่แท้อาก็อยากครอบครองบริษัทนี่เอง อาเป็นผู้บงการให้คนมาลอบฆ่าพ่อ แต่ไม่สำเร็จใช่มั้ย” วัฒน์คิดในใจว่าตนน่าจะเชื่อธัญตั้งแต่คราวนั้น

“ใช่ อาอุตส่าห์ทุ่มเททำงานมาหลายปี อาจะต้องได้อะไรไปบ้าง” เสี่ยวิบูลย์กล่าวเสียงเย็น

“พวกเราอุตส่าห์ไว้ใจอามาโดยตลอด” วัฒน์ว่าตัดพ้อ

“ไว้อาจะทำบุญไปให้นะหลาน 555” เสี่ยวิบูลย์หัวเราะอย่างอำมหิต

ลูกน้องของเสี่ยวิบูลย์กำลังจะลั่นไกปืน

สักพักอยู่ดีๆ ใครก็ไม่รู้มาแย่งปืน

พอมองไปดีๆ ก็พบว่าเป็นเสี่ยวันชัย

“พ่อครับ ระวังด้วยนะครับ” วัฒน์ตกใจเมื่อเห็นพ่อมาแย่งปืนกับคนร้าย

สักพักปืนก็ลั่น พอทุกคนอยู่ในความสงบก็พบผู้ที่ถูกยิงก็คือ เสี่ยวันชัย เขาถูกยิงกลางอก

“พ่อ! ไม่นะครับพ่อ” วัฒน์รีบวิ่งเข้าไปดูพ่อของตัวเอง

ในขณะที่ตำรวจที่มาทีหลัง รีบเข้าจับกุมตัวเสี่ยวิบูลย์และลูกน้องทันที

ชัยสงและวัฒน์รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของเสี่ยวันชัย โดยมีชัยสงช่วยกดแผลห้ามเลือดไว้

ธัญกำลังจะพูด แต่อยู่ดีๆ เธอก็วูบไป แล้วดวงวิญญาณของธัญก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างๆ คุณอุไร จนธัญตกใจ

“มันเกิดอะไรขึ้นคะ” ธัญมองเห็นวัฒน์กับชัยสงกำลังช่วยกันประคองเสี่ยวันชัย และเสี่ยวันชัยตัวจริงก็ฟื้นอีกครั้งเพื่อสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้าย

“ปล่อยให้เสี่ยวันชัยเป็นคนสั่งเสียเถิดนะคะธัญ” อุไรกล่าว

************************************

“พ่อขอโทษนะวัฒน์ ที่พ่อหลงไว้ใจคนผิด และมัวเมาอยู่แต่เรื่องผู้หญิง โดยไม่สนใจลูกกับหลาน พ่อเสียใจจริงๆ ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้แม่ของลูกตรอมใจตาย อภัยให้พ่อด้วยนะวัฒน์” เสี่ยวันชัยพูดอย่างช้าๆ

“ผมกับพี่ไม่เคยโกรธพ่อเลยครับ พ่อทำใจดีๆ ไว้ ผมจะพาพ่อไปส่งโรงพยาบาล” วัฒน์กล่าวทั้งน้ำตา

“พ่อไม่ไหวแล้ววัฒน์ ต่อไปลูกจะได้เป็นประธานบริษัทแล้ว จงอยู่อย่างเข้มแข็งนะลูก ล ลา ก ก่อน” เสี่ยวันชัยหมดลมทันที มือที่จับลูกชายไว้แน่นก็คลายออกทันใด

“ไม่ครับพ่อ อย่าเพิ่งทิ้งพวกเราไป พ่อครับ พ่อ” เสียงวัฒน์ตะโกน น้ำตาของวัฒน์ไหลไม่ขาดสาย เขาไม่คิดว่าพ่อจะมาจากไปอีกคน ตอนนี้เขาสูญเสียแม่ น้องสาว และพ่อไปแล้ว

************************************

เสี่ยวิบูลย์ถูกนำตัวไปดำเนินคดี

ส่วนศพของเสี่ยวันชัยถูกนำไปประกอบพิธีทางศาสนา ณ วัดแห่งหนึ่ง

แต่ที่น่าแปลกก็คือ ผู้ที่มาร่วมพิธีศพนั้นไม่ได้มีเพียงแต่ผู้คนแวดวงไฮโซเท่านั้น ยังมีเจ้าหน้าที่ตามมูลนิธิ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลที่เสี่ยวันชัยไปทำบุญก่อนตาย มาร่วมพิธีศพด้วยอย่างคับคั่ง สร้างความแปลกใจให้กับแขกเหรื่ออย่างมาก เพราะนึกไม่ถึงว่าเสี่ยวันชัยจะทำบุญมากมายขนาดนี้

ดวงวิญญาณของเสี่ยวันชัยและธัญรัตน์ก็คุยกันอยู่หน้าศาลาตั้งพิธีศพของเสี่ย

“ขอบใจมากนะธัญ เป็นเพราะเธอแท้ๆ ที่ทำให้เรื่องทุกอย่างคลี่คลาย และฉันก็สามารถจากไปอย่างหมดห่วงแบบนี้” เสี่ยวันชัยกล่าว

“น่าเสียดาย ท่านน่าจะได้อยู่กับครอบครัวด้วยตัวเองนะคะ” ธัญสงสารเสี่ย

“หากเป็นตัวฉันไป ฉันกลัวว่าฉันจะตบะแตก กลายเป็นว่าฉันไปเสพสุขก่อนตายน่ะสิ” เสี่ยคิดว่าตนคงทำไม่ได้แบบนี้เป็นแน่

ธัญยิ้มให้บางๆ โดยไม่ตอบอะไร

“ท่านมารับฉันแล้ว ฉันคงต้องไปแล้วล่ะธัญ” เสี่ยมองเห็นยมทูตทั้งสอง

ธัญก็เลยเดินตามเสี่ยวันชัยไปหายมทูต แต่กลับถูกอุไรจับแขนรั้งตัวเธอไว้

“ฉันไม่ต้องไปด้วยหรอคะ” ธัญสงสัย

“คุณได้ไปอีกที่ค่ะ” อุไรกล่าว

“งั้นหรอคะ” ธัญคิดในใจว่า “นี่ฉันต้องไปอีกภพภูมินึงงั้นหรอ

“ตามฉันมาสิ” อุไรเดินนำหน้า