วันต่อมาหลังจากที่คาร์ลไปส่งลูกสาวที่โรงเรียนเสร็จก็ตรงมาทำงานที่พิพิธภัณฑ์ตามปกติเพื่อทำงานของตัวเองและเหนือสิ่งอื่นใดนั่นก็คือ เขาได้พบกับฉลาม ที่กำลังาเ็ ลำตัวยาวสี่เมตร ลำตัวไม่ใหญ่มากเลยคิดว่ายังคงเป็ฉลามเด็กอยู่แล้วคาร์ลยังได้ช่วยหญิงสาวปริศนาที่นอนสลบอยู่ที่ชายหาดอีกหนึ่งคนถึงแม้จะคนละด้านแต่ก็เป็ทะเลเดียวกัน
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณคาร์ล”
“อรุณสวัสดิ์แนชลีย์ เธอคนนั้นเป็ยังไงบ้าง”
“เธอฟื้นแล้วค่ะ โชคดีนะคะที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็อะไรมาก”
“เราไปดูกันเถอะ”
ว่าแล้วร่างสูงของคาร์ลกับผู้ช่วยก็เดินไปยังห้องพักที่อยู่ติดกับห้องทำงานของเขาทันทีแต่เขาก็ยังสงสัยว่าหญิงสาวคนนั้นรอดเงื้อมมือของฉลามมาได้ยังไง
…แปลก
ไม่ว่าจะคิดยังไงมันก็แปลกจนเกินไป
แอ๊ด..
เสียงเปิดประตูดังขึ้นแต่พอหญิงสาวที่พวกเขาช่วยเอาไว้หันมาเห็น เธอก็สะดุ้งใพลางหยิบแจกันที่อยู่ใกล้มือมาถือไว้ทันทีราวกับสื่อว่าถ้าใครเข้าไปใกล้สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคงได้ไปอยู่ที่หัวของใครสักคนเป็แน่
“คุณผู้หญิงใจเย็นๆ พวกเราไม่ทำอะไรคุณหรอก” คาร์ลยังคงทำใจสู้พลางกล่าวออกไป
“พวกคุณเป็ใคร แล้วที่นี่”น้ำเสียงระแวดระวังของหญิงสาวดังขึ้นมาราวกับยังไม่ไว้ใจใครหรืออะไรทั้งนั้น
“ใจเย็นๆนะครับ ผมชื่อคาร์ล เป็เ้าของสถานที่แห่งนี้ และนี่แนชลีย์ผู้ช่วยของผม” แต่หญิงสาวก็ยังไม่คลายความกังวลพร้อมจับสิ่งที่อยู่ในมือแน่นขึ้นอีกครั้ง
“โอเค โอเค ผมบอกแล้ว” คาร์ลถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเอ่ยปากบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“ที่นี่คือ Edison Aquarium เพราะฉะนั้นคุณวางสิ่งที่อยู่ในมือคุณลงซะ แล้วเรามาคุยกัน คุณใจเย็นๆแล้วช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมคุณถึงได้ไปสลบที่ชายหาดได้”
“ฉะ ฉันบอกไม่ได้” เสียงที่สั่นระริกเอ่ยออกมาพร้อมกับคลายความระมัดระวังตัวเองลง
“โอเค ถ้าอย่างนั้นก็มันช่างเถอะ แล้วบ้านคุณอยู่ที่ไหน เดียวผมให้คนไปส่ง”
“ฉะ ฉันไม่มีบ้านหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสลดก่อนจะทำหน้าใราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ “ละ ลูก!ลูกฉันละคะ! คุณเห็นลูกชายของฉันไหม!?”คาร์ลถึงกับเป็ฝ่ายงุดงงบ้าง พลางขมวดคิ้วแน่นนึกก่อนจะส่ายหน้าไปมา
“เสียใจด้วยนะคุณผู้หญิง ที่เราไม่เห็นใคร”
“…”
“แต่ผมสงสัยว่าคุณรอดจากทะเลได้ยังไง โดยไม่โดนฉลามกิน”
“…!”
“คุณคงไม่รู้หรอกว่า ฉลามมันชุมมากทางด้านชายหาดที่คุณสลบอยู่”
“…”
“แต่มันก็มีเื่น่าแปลกอีกเื่ที่เราดันพบกับลูกฉลามที่กำลังาเ็อยู่อีกด้านหนึ่งของชายหาดดีที่ผมไปทัน ไม่อย่างนั้นคงได้กลายเป็ฉลามย่างให้ชาวบ้านกินกันไปแล้ว”
….
คาร์ลพูดออกมาโดยที่ไม่ทันได้สังเกตเห็นปฏิกิริยาบนใบหน้าที่เปลี่ยนไปของหญิงสาวเลย
“คุณ!”
“อะ อะไร!”
คาร์ลเองก็สะดุ้งใที่จู่ๆหญิงสาวก็พุ่งเข้ามาใกล้อย่างร้อนรน
คาร์ลกับแนชลีย์หันหน้ามามองกันอย่างสงสัยกับปฏิกิริยาของหญิงสาวที่เปลี่ยนไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
“คะ คุณพาฉันไปหน่อย”
“ไป ไปไหน?”
“ฉลาม พาฉันไปดูฉลามนั่นหน่อยได้ไหม”
ด้วยความเป็ห่วงลูกชายจนทำให้ลืมคิดไปว่าถ้าหากมีคนรู้เื่ที่ลูกชายเธอกลายร่างได้มันจะอันตรายขนาดไหน
“เดียว เดียวใจเย็นนะคุณผู้หญิง นั้นก็แค่ลูกฉลามไม่ใช่ลูกชายที่คุณถามหาสักหน่อย”
“…!?”
พอได้ยินคำพูดนั้นร่างของหญิงสาวก็ชะงักไปพร้อมกับทำสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมา
“อะ โอเค อยู่ห้องข้างๆนี้เองเดียวผมพาไปแล้วกัน เฮ้อ ให้ตายสิแปลกคนจริงๆ แนชลีย์ ช่วยไปหาของว่างมาให้หน่อยแล้วกัน”
“ได้ค่ะ”
แล้วแนชลีย์ก็เดินออกไปตอนนี้ภายในห้องก็เหลือแค่ตัวของคาร์ลและหญิงสาวเท่านั้น
“เอาละ ไปกันเถอะ ถ้าคุณอยากดู” คาร์ลพาหญิงสาวไปดูฉลามน้อยด้วยความไม่เข้าใจอย่างแรงกล้า
….
ภายในห้องทำงานที่มีความเงียบนั้นจู่ๆก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับไฟที่สว่างนั่นเรียกความสนใจของฉลามน้อยได้แค่นิดหน่อย
“เข้ามาสิครับ คุณผู้หญิง นี่คือห้องทำงานของผม และอีกอย่างมันยังเป็…เฮ้!”
เสียงที่ร้องอุทานขึ้นมาอย่างใดังขึ้นมาจากชายหนุ่มที่ประตูแต่ที่ใกว่าเ้าของห้องดันเป็ฉลามน้อยที่ตัวแข็งทื่อราวกับเป็ปลาฉลามที่ถูกสต๊าฟเอาไว้หลังจากที่เบิกดวงตากลมโตสีดำสนิทดุจทะเลลึก แล้วจ้องมองหญิงสาวที่วิ่งพรวดพลาดเข้ามาอย่างใและดีใจ
ปึ่ก! ปึ่ก!
หลังจากที่ได้สติเ้าฉลามน้อยก็ว่ายวนรอบตู้ปลาที่ใช้รักษาตัวเองไปมาอย่างดีใจก่อนจะว่ายชนกระจกเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวตรงหน้าทันที
“ผมขอเตือนนะคุณผู้หญิง ถ้ายังไม่อยากมือขาด อย่ายื่นมือลงไปเด็ดขาดนะคุณ ยังไงนั่นก็ฉลามไม่ใช่ปลาสวยงาม”คาร์ลกล่าวเตือนหญิงสาวด้วยความหวังดีแต่ดูเหมือนเ้าฉลามน้อยจะไม่ชอบใจคำพูดของเขาสักเท่าไหร่ถึงได้หันหน้ามาแล้วโชว์ขากรรไกรอันแหลมคมมาให้พร้อมกับว่ายชนกำแพงกระจกอย่างไม่พอใจ
ปึ่ก! ปึ่ก!
“เฮ้ๆ ใจเย็นหน่อยเ้าตัวน้อย นายยังไม่หายเลยนะ”
หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนั้นเ้าฉลามน้อยก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับชายตรงหน้าอีกเลยแต่กลับหันมาให้ความสนใจหญิงสาวเบื้องหน้าแทน แต่แล้วฉลามน้อยก็ต้องตัวแข็งทื่ออีกครั้งอย่างทำอะไรไม่ถูกได้แต่ว่ายน้ำวนไปวนมาอย่างหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างทำอะไรไม่ได้เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้ากำลังจะร้องไห้
“ขะ ขอบคุณ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวก็พูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลลงมาอย่างช้าๆถึงแม้คาร์ลจะไม่ค่อยเข้าใจปฏิกิริยากับคำพูดของหญิงสาวตรงหน้าเท่าไหร่เขาก็ยังคงตอบกลับไป
“เอาน่า ไม่เป็ไรหรอก ว่าแต่ ไงเ้าตัวน้อย ตอนนี้นายคงจะหิวแล้วสินะรอก่อนนะ เดียวฉันให้คนเอาเนื้อปลามาให้นายกิน”
“ดะ เดียวค่ะ! คือว่า”
….
ส่วนฉลามน้อยนาม ลูเคียส ที่กำลังนอนนิ่งๆมองแม่ตัวเองอยู่ในน้ำ ก็จับความรู้สึกอะไรบางอย่างได้ราวกับผู้เป็แม่กำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่สำคัญและด้วยความรู้สึกนั้นจึงทำให้ เขาทำไปตามสัญชาตญาณอย่างไม่ยินยอม
ปึ่ก! ปึ่ก!
“มันจำเป็นะ อย่าโกธรเลย”
ปึ่ก! ปึ่ก!
ภายในใจของลูเคีนสที่ได้ยินประโยคนั้นจากผู้เป็แม่ทำได้แค่กรีดร้องว่า
‘ไม่นะ! อย่าพูดนะ! แม่อย่าพูดมันนะ!’
หญิงสาวจ้องมองไปที่แววตาที่วาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัวก่อนจะหลับตาลงพลางภาวนาขอให้ลูกชายของเธอได้โปรดเข้าใจในการตัดสินใจของเธอด้วย
คาร์ลเลิกคิ้วมองหนึ่งหญิงสาว ที่ทำท่าราวกับกำลังโตเถียงอะไรบางอย่างกับตัวเองอยู่กับหนึ่งฉลามน้อยที่จู่ๆแววตาก็ดูน่ากลัวขึ้นจนไม่น่าเข้าใกล้อย่างสงสัยในบรรยากาศของทั้งสอง
“ฉันจะบอก ในสิ่งที่คุณถามในก่อนหน้า” เสียงหญิงสาวที่เอ่ยออกมาราวกับตัดสินใจได้แล้ว
ปึ่ก! ปึ่ก!
‘อย่านะแม่!’
ลูเคียสทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้เนื่องจากตอนนี้ยังมีคนอื่นอยู่ด้วยและทำได้แค่คัดค้านความคิดของแม่ด้วยการพุ่งชนตู้รักษาปลาอย่างรุนแรง
“ได้โปรด ช่วยล็อคประตูห้องก่อนได้หรือไม่คะ”
“อะ โอเค ได้ๆ ผมไม่รู้หรอกว่าคุณกำลังจะพูดอะไร แต่ผมก็พร้อมที่จะฟังเอาละคุณผู้หญิง มีอะไรให้ผมช่วยครับ” หลังจากที่คาร์ลล็อคประตูห้องให้ตามคำขอก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแ่เบาในความลึกลับของหญิงสาวแล้วเขาก็เดินไปนั่งรอที่โต๊ะ
“ได้โปรด ได้โปรดช่วยเราทั้งคู่ด้วยเถอะนะคะ”
“หืม?”
“พวกเขา จะ จับฉันและคนอื่นๆ ฮึก ไปทำการทดลอง…”
และคาร์ลก็ได้แต่เบิกตากว้างอย่างใกับสิ่งที่หญิงสาวเล่าภายในใจสงสารหญิงสาวตรงหน้าอย่างจับใจ
….
ลูเคียสที่ทนเห็นแม่ตัวเองร้องไห้ไม่ได้จึงตัดสินใจที่จะเปิดเผยความลับเพื่อที่จะยืนยันในสิ่งที่แม่ของตนพูดว่าทุกอย่างล้วนเป็ความจริง
ร่างฉลามค่อยๆกลายร่างแปรเปลี่ยนไปอย่างช้าๆทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ภายในครรลองสายตาของคาร์ลจนต้องขยี้ตาเพื่อยืนยันสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้งว่าไม่ได้ตาฝาดไป
เด็กชายร่างกายเปลือยเปล่าได้ก้าวขาออกจากตู้รักษาปลาขนาดใหญ่โดยไม่อับอายต่อสายตาคนอื่นด้วยคิดเพียงอยากจะกอดปลอบหญิงสาวผู้เป็แม่ที่ให้กำเนิดเขาออกมาก็เท่านั้น
หญิงสาวเองพอรับรู้ได้ถึงอ้อมกอดเล็กๆจึงได้หันกลับมากอดลูกชายของเธอเอาไว้
…และนั่นทำให้เธอได้เห็นลูกชาย
…อยู่ในร่างของมนุษย์อีกครั้ง
คาร์ลเอดิสัน เ้าของพิพิธภัณฑ์ ถึงกับทรุดตัวลงด้วยความใทันที ที่ได้เห็นสิ่งยืนยันคำพูดของหญิงสาว
…เขาใที่เห็นสิ่งที่ไม่มีทางเป็ไปได้
…ฉลามจะกลายร่างเป็คนได้ยังไง บ้าไปแล้ว!!
….
หลังจากที่ได้ฟังเื่ราวต่างๆที่ออกมาจากปากของหญิงสาวที่แนะนำตัวว่าเธอชื่อลอเรนจ์ เดลสัน และยังเป็ผู้ให้กำเนิด ฉลามน้อย นาม ลูเคียส เดลสัน แต่พออยู่ในร่างมนุษย์กลับกลายเป็เด็กหนุ่มที่อายุห่างกับลูกเขาแค่ปีเดียวเท่านั้น
และที่น่าใไปกว่านั้นคือในท้องของลอเรนจ์ยังมีฉลามน้อยอีกตัวและใช่ เธอกำลังตั้งครรภ์ฉลามตัวที่สอง ลอเรนจ์ไม่มีทางจะรู้เลย ถ้าลูกชายไม่บอกและนั่นจึงทำให้พวกเขารู้ว่าพวกฉลามสื่อสารกันได้ถึงแม้จะอยู่ในครรภ์ก็ตาม ซึ่งนั้นวิเศษมาก
“เพราะแบบนี้นี่เองคุณถึงไม่เป็อะไร ทั้งๆที่ลูเคียสไม่อยู่ โอ้พระเ้ามันวิเศษจริงๆนะ”
และแล้วคาร์ลก็กระจ่างชัดในทุกข้อสงสัยว่าหญิงสาวรอดมาได้ยังไงในเมื่อชายหาดที่เธอสลบนั้นมันดงฉลามชั้นดีเลย
แต่นั่นก็ทำให้ลอเรนจ์กังวลขึ้นมาว่าลูกที่อยู่ในท้องของเธอนั่นจะเป็เด็กธรรมดาหรือสามารถกลายร่างได้อย่างพี่ชายเขา
ลูเคียสนั่นคือชื่อของเด็กชายตัวน้อยและเ้าตัวยังสารภาพอีกว่าเมื่อคืนนี้เขาได้ทำอะไรลงไปบ้างโดยหลักฐานก็คือ ผ้าเช็ดตัวที่มีกลิ่นยาติดอยู่ไหนจะชื่อของเ้าตัวที่เขียนติดไว้บนตู้ปลานั่นอีก
“โอเค ผมจะช่วยพวกคุณและผมสัญญาว่าจะเก็บเป็ความลับ แต่มีข้อแม้”
สองแม่ลูกหันมามองหน้ากันถึงจะกลัวแต่ตอนนี้ทั้งคู่ก็รู้สึกอุ่นใจอยู่ในระดับหนึ่งแล้ว
“ต้องรักษาลูเคียสให้หายก่อน ส่วนคุณ ลอเรนจ์คุณจะต้องพักที่นี่ก่อนจนกว่าผมจะหาที่ที่เป็ส่วนตัวให้และคุณต้องเปลี่ยนสกุลเพื่อปิดบังตัวเอง คุณจะยอมไหม”
หลังจากได้ฟังคำพูดของคาร์ลหญิงสาวก็ครุ่นคิด หลังจากที่ตัดสินใจได้ก็ตอบออกไป
“โอเคค่ะ ขอบคุณจริงๆ”
คาร์ลกุมขมับก่อนจะบอกให้ลูเคียสกลับไปอยู่ในตู้ปลารักษาก่อน ในเวลาเดียวกันนั่นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพอดี
ก๊อกก๊อก
“อาหารมาแล้วค่ะ” คาร์ลเดินไปเปิดประตูก่อนที่แนชเลี่ย์จะเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร
“ขอบใจมากแนชลีย์ ผมฝากคุณลอเรนจ์ด้วย ผมจะทำงานต่อ”
เอาเถอะอย่างน้อยครึ่งหนึ่งของเด็กคนนั้นก็อยู่ในทะเลละนะ
และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างที่กลายมาเป็ปัจจุบันในที่สุด
….
805
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
![สำรับมนตราของชายาอ๋อง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1666176559_57641210.webp)
