บทที่ 3 ถอดออกซะ
ลู่ชือิมองดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาคู่นั้นเขาอึ้งไปสักพัก ก่อนจะพูดขึ้น
“ใช่ เยี่ยอันอัน นี่เป็สิ่งที่เธอติดค้างฉันติดค้างแม่ฉัน เธอทำให้แม่ฉันกลายเป็เ้าหญิงนิทรา ฉะนั้นฉันก็จะไม่มีทางให้เธอได้อยู่เป็สุขหรอกนะนี่มันเป็กรรมของเธอ”
เยี่ยอันอันอ่อนแรงอย่างมาก
เธอเริ่มจะไม่หวังอะไรแล้ว...กับลู่ชือิ
“ลู่ชือิ ขอให้คุณตอนที่รู้ความจริงนั้นจะไม่เสียใจภายหลังนะ...” เธอหลับตาลง น้ำตาก็ร่วงหล่นลงมา
ลู่ชือิรู้สึกเ็ปใจเล็กน้อย แต่ไม่ทันไรความรู้สึกนั้นมันก็หายไปทันที
เขาแค่รู้สึกรังเกียจและโมโห
“ความจริงก็คือเธอผลักแม่ฉันตกลงจากตึกยังไงล่ะเยี่ยอันอัน อย่ามาอู้งานนะ รีบไปดูแลแม่ฉันที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
เยี่ยอันอันไม่มีหนทางปฏิเสธได้ เธอจึงต้องฝืนร่างกายที่ไข้ขึ้นสูงลุกขึ้นมาจากเตียง
พอเท้าแตะพื้น ขาเธอก็อ่อนแรงทันที เธอล้มลงอย่างแรงเข่าที่เมื่อวานถลอกเป็แผลอยู่แล้วนั้นก็เจ็บมากกว่าเดิม
“เร็วเข้า อย่ามามัวชักช้า” ลู่ชือิเร่งเธออย่างไร้เยื่อใย
เยี่ยอันอันกัดฟัน ใช้แรงดันตัวขึ้นมา จากนั้นก็เดินไปอย่างซวนเซ
“ชือิ เหมือนเธอจะป่วยแล้วนะ...ไม่งั้นก็ให้เธอพักผ่อนไปวันหนึ่งก่อนเถอะ” เซิ่นมู่เสวี่ยเสแสร้งทำเป็หวังดีบอกเขา
“ป่วยแล้วยังไง ดีที่สุดก็คือให้เธอป่วยตายข้างเตียงแม่ฉันซะนี่มันเป็สิ่งที่เธอสมควรได้รับ”
เยี่ยอันอันหลับตาลง เธอค่อยๆ เดินจากไป
เมื่อถึงโรงพยาบาล เธอก็ต้องฝืนตัวเองที่ไม่สบายอยู่เช็ดตัว พลิกตัว นวดให้กับคุณนายลู่ที่หลับไม่ได้สติ
เื่พวกนี้ ตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอจัดการจนช่ำชอง
เธอยกถังน้ำ ไปเปลี่ยนน้ำร้อนข้างนอก
เธอรู้สึกเหนื่อยขึ้นเรื่อยๆ พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมา เข่าอ่อนและล้มลงไปที่พื้นทันที...
“คุณไม่เป็ไรใช่ไหมครับ?” มีอกที่อบอุ่นมารับร่างของเยี่ยอันอันไว้
เยี่ยอันอันค่อยๆ ได้สติขึ้น ความรู้สึกมึนหัวหายไปเล็กน้อยในที่สุดเธอก็เห็นหน้าผู้ชายที่มารับเธอไว้ได้ชัดเจน
เป็คุณหมอแปลกหน้าที่ยังหนุ่มอยู่คนหนึ่งหน้าตาหล่อเหลาอ่อนโยน เขากำลังมองเธอด้วยความเป็กังวล
“สีหน้าคุณไม่ดีมากเลย คุณไม่สบายหรือเปล่าครับ” เขาถามอย่างเป็ห่วง
“ฉันไม่เป็อะไรค่ะ...” เยี่ยอันอันผลักเขาออก“ขอบคุณมากนะคะที่พยุงฉันไว้ ฉันยังมีธุระอยู่ ขอตัวก่อน...”
เธอเพิ่งจะลุกขึ้น ขาก็อ่อนแรงอีกครั้ง...
หมอคนนั้นโอบเอวเธอไว้ “ผมพาคุณไปตรวจหน่อยดีกว่าร่างกายคุณดูไม่ดีมากๆ เลย...”
“เธอไม่เป็อะไร” ด้านหลังมีเสียงเ็าดังขึ้น
ลู่ชือิมาถึง สายตาของเขาจ้องไปที่มือที่กำลังโอบเยี่ยอันอันอยู่สายตาของเขาเ็ามาก
“เยี่ยอันอัน มานี่เดี๋ยวนี้” เขาพูดขึ้น เสียงที่เ็าของเขาทำให้เยี่ยอันอันตัวแข็งไปหมด
“ไม่ได้ยินหรือไงเยี่ยอันอัน ฉันบอกให้มานี่”
ผ่านไปไม่ทันไร ลู่ชือิก็หมดความอดทน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโมโห
เยี่ยอันอันรู้สึกกลัวขึ้นมา เธอรีบออกจากอ้อมกอดของคุณหมอเดินไปหาลู่ชือิ
เธอยังไม่ทันจะเดินถึง ลู่ชือิก็ยื่นมือไปจับข้อมือของเธอก่อนจะลากเธอไป
เธอเดินมาอย่างกะเผลกๆ ทำให้ถังน้ำในมือร่วงหล่นลงพื้นจนเสียงดังไปทั่ว
“ลู่ชือิ นี่คุณทำอะไรน่ะ...”
เธอโดนลู่ชือิลากเข้าไปในห้องพักผ่อนเล็กๆห้องหนึ่ง ก่อนที่เขาจะล็อกประตู
ลู่ชือิปลดเนกไทออก พูดด้วยเสียงน่ากลัว“กล้ายั่วยวนคุณหมอในที่สาธารณะ เยี่ยอันอัน นี่เธอกระหายขนาดนั้นเลยเหรอ”
นี่เขาพูดอะไรเนี่ย...
“ฉันไม่...”
“ถอดเสื้อผ้าออกซะ แล้วคุกเข่าลง”
เหมือนกับการที่เขาพูดแทรกเยี่ยอันอัน จะกลายเป็ความเคยชินของลู่ชือิไปซะแล้ว
เขาไม่เคยฟังเธอพูดเลย บางทีในสายตาของเขาแม้แต่สิทธิ์ที่เธอจะพูดกับเขาก็ไม่มีเลยด้วยซ้ำ
“ที่นี่มันโรงพยาบาลนะ...” เยี่ยอันอันรู้ว่าเขาคิดจะทรมานเธอ
“ฉันบอกให้เธอถอด เยี่ยอันอัน อย่าให้ฉันต้องพูดรอบที่สองไม่อย่างนั้นฉันจะเปิดประตู แล้วทำเธอต่อหน้าคุณหมอคนนั้นซะเลย”
คำพูดที่เ็าของเขา ไม่มีการพูดเล่นเลยสักนิด
เยี่ยอันอันกัดฟันด้วยความโมโหเพราะโดนดูถูกตอนนี้เธอทั้งปวดทั้งมึนหัว ไม่นานนัก เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นได้แต่ถอดเสื้อผ้าออก
จากนั้นเธอก็อยู่ในสภาพเปลือย มันช่างต่ำตมจนแทบดูไม่ได้เธอคุกเข่าอยู่ที่พื้นอันเย็นเฉียบ รอให้ลู่ชือ—
ิเข้ามาต่อจากนั้น
1K
