Sea xx La-ongfong 19
“รักพี่ค่ะ ค่อยโทรมานะ” ฉันโบกมือลาพี่ซีจากนั้นก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงต่อ ฉันสามารถหลับต่อได้จริง ๆ ทั้งที่เพิ่งตอนตื่นไม่ถึงสิบห้านาที และมารู้สึกตัวตื่นตอนพี่ซีโทรเข้ามาตอนเก้าโมงตรง พอมั่นใจว่าฉันจะไม่ล้มตัวนอนต่อพี่ซีก็วางสายไปเตรียมทำงาน ส่วนฉันอาบน้ำแต่งตัวออกไปทำงานที่สำนักงาน สิบเอ็ดโมงคุณรงค์เอาค่าผลไม้ครึ่งแรกมาจ่าย แน่นอนว่าเขาบอกว่าอยากเจอฉันด้วย พี่ดาวออกหน้ารับแทนแต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอม เพราะในตอนเที่ยงวันพ่อของฉันถูกนายอำเภอเชิญไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันโดยบอกว่าให้ชวนฉันไปด้วย ตอนนี้ฉันโมโหจนมือสั่นไปหมด แบบนี้มันเกินไปจริง ๆ
“หนูใจเย็น ๆ นะลูก” พ่อเอ่ยบอกเมื่อเรานั่งรถออกมาได้สักพัก โดยพ่อทำหน้าที่ขับเองและฉันนั่งอยู่ข้าง ๆ
“พ่อคะ หนูบอกเขาไปแล้วนะว่าหนูมีแฟนแล้ว แต่เขาก็บอกว่าไม่สนใจแล้วยังทำตัวอยู่แบบนี้” ฉันเล่าให้พ่อฟังอย่างโมโห
“จะจีบลูกสาวพ่อนี่เองถึงได้เข้าออกไร่เป็ว่าเล่น ไหนจะนายอำเภอชวนไปทานข้าวอีก” ฉันนั่งหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ พ่อ กระทั่งไปถึงร้านอาหารชื่อดังในตัวอำเภอ ฉันนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่และรีบทำให้หน้าเป็ปกติ เมื่อเดินเข้าร้านไปก็เจอนายอำเภอกับคุณรงค์นั่งอยู่
“สวัสดีครับท่าน ขอโทษที่มาช้านะครับ” พ่อฉันยกมือไหว้คนที่มารอ ฉันเองก็ยกมือไหว้ตามอย่างเป็มารยาท
“ไม่เป็ไรครับ เชิญ ๆ ผมสั่งอาหารไว้แล้วล่ะ” ระหว่างทานข้าวฉันก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ในใจนึกรำคาญคุณรงค์ไม่น้อย เพราะเขาเอาแต่เทคแคร์ฉันจนออกนอกหน้าพ่อแตะแขนปรามอยู่บ่อย ๆ เมื่อฉันเริ่มทำหน้าเหวี่ยง กระทั่งทานเสร็จและรอของหวาน หัวฉันก็เริ่มเดือดปุ ๆ อีกครั้ง
“น้องฟองน่ารักนะครับ เห็นทีอยากทาบทาบมาเป็ลูกสะใภ้เหลือเกิน”
“ไม่หรอกครับ ดื้ออย่างกับอะไรดี” พ่อฉันตอบอย่างขอไปที
“น้องไม่ดื้อหรอกครับ แบบนี้กำลังน่ารักเลย” คุณรงค์เอ่ยต่อจากประโยคที่พ่อฉันพูด ทั้งยังส่งสายตามีความนัยมาให้ฉันอีก น่าจิ้มลูกกะตาออกมาจริง ๆ
“เห็นทีเ้าลูกชายผมจะหลงน้องฟองแล้วล่ะครับ กลับจากไร่คุณลุงเมื่อไหร่เอาแต่พูดถึงน้องฟอง” พ่อคุณรงค์ยังคงเล่าต่ออย่างนึกขัน
“ขอบคุณที่เอ็นดูน้องฟองครับคุณรงค์” พ่อฉันยังคุยต่อ
“แบบนี้ อยากจะให้น้องฟองพิจารณาลูกชายผมได้ไหมครับ” นั่นไงล่ะ ปูทางมาซะดี ก็คงไม่พ้นเื่แบบนี้สินะ
“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ฟองมีแฟนแล้วค่ะ” ฉันส่งยิ้มให้คนมีศักดิ์เป็ผู้หลักผู้ใหญ่ตรงหน้า แต่เขากลับทำตาดุ ๆ ใส่ฉันแทน คนลูกนั่นแหละที่ทำ คนเป็พ่อกลับทำหน้าสงสัย
“อ้าวเหรอ ว้า ผมเสียดายแย่เลยตั้งใจจะมีลูกสะใภ้น่ารัก ๆ แบบน้องฟอง”
“ขอโทษด้วยนะคะ” ฉันบอกไปตรง ๆ
“ไม่เป็ไร ๆ ผมก็นึกว่ายังไม่มีแฟนเลยมาทาบทามเพราะลูกชายผมชอบน้องฟองมาก ๆ น่ะ” ฉันส่งยิ้มให้ท่านน้อย ๆ คราวนี้ท่านคุยเื่ไร่กับพ่อยาวเลยล่ะ แอบใจชื้นมากทีเดียวเมื่อโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าสั่นถี่ ๆ พอจะรู้ว่าเป็พี่ซีโทรมา ตอนนี้บ่ายโมงเป็เวลาที่เขาโทรมาเป็ประจำ ฉันจึงไม่รอช้าที่จะขอตัวจากผู้ใหญ่เพื่อมารับโทรศัพท์
“หนูขอตัวสักครู่นะคะ” ฉันเอ่ยบอกผู้ใหญ่ในโต๊ะ จากนั้นก็เดินออกมานอกร้านเพื่อรับโทรศัพท์
“ค่ะพี่” ฉันเอ่ยทักเขาก่อนที่อีกฝ่ายจะทัก วันนี้เขาโทรแบบปกติมานี่นา ทั้งที่ตลอดที่ห่างกันเขาจะวีดีโอคอลมาแทนการคอลแบบธรรมดา
(ทานข้าวหรือยังครับ)
“ทานแล้วค่ะ ออกมาทานข้าวนอกพ่อมีธุระเลยมากับพ่อด้วย พี่ทานหรือยังบ่ายโมงแล้วนะ” ฉันอยากจะเล่า อยากจะบอกให้เขาได้รู้ทุกเื่ แต่บางเื่ถ้าบอกไปก็กลัวเขาจะคิดมาก
(เพิ่งประชุมเสร็จครับ เลยโทรหาหนู)
“อย่าลืมทานข้าว...”
“น้องฟองครับ ของหวานมาแล้วไปทานของหวานกันก่อนครับ” ฉันหันไปมองคนที่เอ่ยเรียกฉันอย่างไม่พอใจ แต่เขาแค่ยักไหล่ไม่สนใจ ยืนกอดอกยิ้มกริ่มใส่ฉัน
(...)
“ค่ะ เชิญคุณเข้าไปก่อนเถอะค่ะ” เสียงที่บอกแทบจะกลายเป็กระแทกเสียงใส่ เขาทำตัวไร้มารยาทกับฉันก่อนนี่ ดังนั้นฉันเองก็ต้องมีมีรยาทกับเขาก็ได้
“ผู้ใหญ่จะรอนานนะครับ เราออกมานานแล้วนะ” เขายังพูดต่อ โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าฉันกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ มารยาทไม่มีเลย หน้าตาก็ถือว่าดีนะแต่มารยาทแย่มาก!!
“พี่ซี...”
(ครับ)
“หนูต้องเข้าไปข้างในแล้ว” ฉันบอกอีกฝ่ายอย่างกังวลใจ กลัวเขาจะเข้าใจผิดว่าฉันมากับคุณรงค์สองคน
(ครับ หนูไปเถอะ พี่จะทำงานต่อแล้ว)
“เดี๋ยวตอนกลับหนูจะโทรหานะ พี่รีบสายหนูนะ” ฉันบอกเขาอย่างกังวลใจ
(ครับ พี่จะรอนะ) น้ำเสียงหงอย ๆ ของเขาทำให้ฉันรู้สึกใจเสียไม่น้อย แต่ก็ต้องยอมวางสายเดินเข้าไปในร้าน ไม่สนใจคุณรงค์อะไรนั่นด้วย เรานั่งคุยกันอยู่นานก่อนจะขอตัวกลับอ้างว่าที่ไร่มีงานเข้ามาเยอะพวกเขาเลยยอมให้พวกฉันกลับ พอขึ้นรถมาฉันก็บ่นอย่างอดกลั้นไม่ไหวทันที พ่อเองก็บ่นที่ฝ่ายนั้นคุยเื่งาน พอนึกได้ฉันก็รีบโทรหาพี่ซีทันที เขารับสายด้วยน้ำเสียงรีบร้อนบอกว่ามีประชุมด่วน ยังไม่สะดวกคุย ฉันก็ต้องวางสายไปทั้งอย่างนั้น รู้สึกแปลก ๆ อยู่ไม่น้อยที่เขารีบเอ่ยขอวางสายแต่ก็ต้องทำความเข้าใจว่าเขามีงานต้องทำ พอถึงสำนักงานฉันก็ส่งไลน์บอกเขาว่าถึงไร่แล้วและจะทำงานต่อ
พี่ซีหายไปตลอด่บ่าย ไลน์ยังไม่อ่านเื่โทรมาก็ลืมไปเลยเพราะขนาดไลน์ยังไม่อ่านไม่ต้องหวังแล้วล่ะว่าเขาจะโทรมา หลังเลิกงานฉันเดินเล่นที่ไร่ดูคนงานเก็บผลไม้เพื่อส่งให้ลูกค้า รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงหน้าบ้านแล้ว ในหัวคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่แปดสิบเปอร์เซ็นเื่ที่คิดมีแต่เื่ของพี่ซี เขาจะทำอะไรอยู่นะ เลิกงานหรือยังหรือทานข้าวหรือยังนะ
“เหนื่อยไหมลูก นั่งพักก่อนนะ” แม่เอ่ยทักเมื่อฉันเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ท่านยังนั่งอยู่บนโซฟาฉันเดินเข้าไปใกล้ทิ้งตัวนอนหนุนตักท่านอ้อน ๆ
“หือ? เป็อะไรลูก”
“หนูคิดถึงพี่ซี” ฉันบอกแม่ ท่านถึงกับหัวเราะทันทีที่ได้ยินแบบนั้น
“โอ๊ย ลูกสาวแม่ คิดถึงก็โทรหาพี่เขาสิลูก” ฝ่ามืออุ่น ๆ ของแม่ ลูบที่ผมไปมาเบา ๆ ทำให้เคลิ้มจวนจะหลับอยู่ไม่น้อย บนตักและอ้อมกอดแม่อุ่นที่สุดแล้ว
“พี่ซีทำงาน ไม่ว่างเลย”
“หนูอยากกลับไปหาพี่เขาก่อนไหม?” แม่ถามต่อ
“หนูอยากกลับ แต่หนูตั้งใจไว้แล้วว่าจะทำงานช่วยพี่ดาว”
“คนเก่งของแม่ หนูโตเป็ผู้ใหญ่ขึ้นมากเลยนะรู้ตัวไหม หนูยอมลดความ้าตัวเองลงเพื่อที่จะเสียสละส่วนนั้นมาช่วยพี่ดาว...”
“หนูรู้ว่าพี่ดาวเหนื่อย หนูจะพยายามช่วย”
“เก่งมากลูก หนูจะนอนพักก่อนไหมตื่นมาจะได้ทานข้าวพอดี” ฉันพยักหน้าน้อย ๆ แม่จึงลูบหัวต่อจนฉันหลับไปจริง ๆ มาตื่นอีกทีตอนที่พ่อกลับมาถึงบ้านพร้อมกับพี่เขย เราทานข้าวกันเสร็จถึงได้แยกย้ายกันขึ้นห้องพักผ่อน เกือบสามทุ่มพี่ซีโทรวีดีโอคอลเข้ามา พอเห็นใบหน้าเหนื่อยล้าของเขายิ่งทำให้ฉันคิดถึงเขามากกว่าเดิม ไหนจะเื่เมื่อตอนกลางวันอีก เขาทำเหมือนไม่มีอะไร ไม่คิดอะไร แต่ท่าทีของเขามันเปลี่ยนไปจนฉันเองที่อยู่ไกลมากขนาดนี้ยังััได้เลย
“พี่ซี”
(ครับ?)
“เมื่อตอนกลางวันที่โกรธหนูไหม”
(ทำไมพี่ต้องโกรธหนูด้วยล่ะ หนูไปกับพ่อนี่)
“ใช่ค่ะหนูไปกับพ่อ หนูบอกพวกเขาแล้วว่ามีแฟนแล้ว แต่เหมือนเขาจะไม่ฟังเลยพ่อก็ช่วยพูด ตอนที่ออกมารับสายพี่เขาก็ตามออกมาเอง” ฉันเล่าให้ฟังติดจะฟ้องกลาย ๆ อีกด้วย
(เขาเป็ใครครับ ทำไมถึงได้มาตามจีบหนู) พี่ซีวางปากกาในมือ ตั้งใจมองฉันดุๆ
“เขาเป็ลูกนายอำเภอ เขามาซื้อผลไม้ทำโรงทานในงานประจำอำเภอ”
(เฮ้อ ทำไมพี่ต้องอยู่ไกลหนูด้วยนะ) อีกฝ่ายตัดพ้ออย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงให้เขารู้สึกดีหรือไม่กังวล เพราะข้างในลึก ๆ ฉันรู้ตัวเองดีว่าอยากงอแงกับเขามากแค่ไหน
“พี่ซี...”
(ไม่เป็ไรครับ แต่ถ้าเขามาอีกหนูก็ไม่ต้องไปใกล้เขานะรู้ไหม อย่าให้เขาจีบนะ)
“อื้อ! หนูจะไม่ยอมให้เขาจีบ อีกอย่าง พ่อบอกพวกเขาแล้วว่าหนูมีแฟนแล้ว พ่อหนูอยู่ข้างพี่” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้พี่ซี นับว่าดีไม่น้อยก็เขาหลุดยิ้มตาม
(คราวหน้าต้องซื้อของไปฝากพ่อเยอะ ๆ แล้ว)
“แค่นี้พ่อก็รักพี่มากกว่าหนูแล้วนะ”
(แต่พี่รักหนูที่สุดเลยนะครับรู้ไหม คิดถึงมากด้วย อยากไปหาจะแย่)
“ไม่เป็ไรนะคะ พี่ต้องทำงานนี่นา”
(หนูนอนพักได้แล้วนะดึกแล้ว)
“พี่จะนอนเลยไหม?” ฉันถามเขากลับ พี่ซียิ้มนิด ๆ ก่อนจะพยักหน้า จากนั้นปลายสายก็ขยับจากโต๊ะทำงานไปที่ห้องนอน แสงสว่างในห้องเริ่มลดลงเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟข้างเตียงนอนที่คุ้นเคย คนตัวสูงล้มตัวลงนอนก่อนจะวางโทรศัพท์พิงกับหมอนเพื่อที่จะได้นอนตะแคงและเห็นหน้าฉัน ส่วนฉันเองก็ทำไม่ต่างจากเขาเช่นเดียวกัน
(ฝันดีนะครับ)
“ฝันดีค่ะ”
(คิดถึงฟองนะ)
“หนูก็คิดถึงพี่ อยากให้พี่กอดแล้ว”
(อดทนก่อนนะ พี่จะรีบไปหา) ฉันพยักหน้าหงึกหงัก แล้วหลับตาลงเบา ๆ เื่รบกวนภายในใจที่เจอตลอดทั้งวันเริ่มคลายลงไปเมื่อได้คุยกับพี่ซีและได้พักผ่อน หลับไปโดยที่ไม่ได้ยินประโยคสุดท้ายที่ปลายสายเอ่ยบอก
(มะรืนพี่จะรีบไปรับหนูกลับบ้านนะ)
====
ไหนคะ ใครขี้หึงยกมือขึ้นค่ะ!!!
((ขอคอมเม้นด้วยได้ไหมน๊า คนอ่านจะน่ารักเม้นให้เค้าหรือเปล่านะ))
198
