ตอนที่3 ขอจีบ
หลังจากนั้นร่างสูงกับเพื่อนได้ขอตัวออกมาก่อนบอกว่าจะไปรอที่ร้านเลย โดยตอนนี้ให้ลูกพีชกับอรรถไปจองโต๊ะที่ร้านรอพวกเขา ใช้เวลาประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงร่างสูงกับเพื่อนถึงร้านอาหารที่พีชกับอรรถรออยู่ก่อนหน้าแล้วจริงๆก็ร้านก็ไม่ได้ไกลจากสตูดิโอของต่อเท่าไรแต่เนื่องด้วยสภาพรถติดบนถนนใน่เย็นทำให้พวกเขามาถึงช้า
“ไงเพื่อนไอ้คุณใหญ่ ยิ้มหน้าบานมาเลยน้า อรรถแกดูหน้าเพื่อนหน่อยสิปากมันฉีกยังยิ้มจนปากจะถึงหูอยู่แล้ว ฉันเป็ห่วง”
ระหว่างรอสองสาวเพื่อนรักทั้งสี่คนก็คุยเื่เรียนต่อเนื่องจากตอนนี้อยู่ ม.6 เทอมสุดท้ายแล้วเหล่าเพื่อนซี้ต้องเลือกเรียนคณะที่ตัวเอง้า โดย3คนเลือกเรียนบริหารเพราะอนาคตจะต้องไปดูแลธุรกิจต่อจากครองครัวของตัวเองจะมีแต่อรรถที่จะเดินตามรอยพ่อที่เป็ตำรวจตอนนี้อรรถกำลังเตรียมติวสอบตำรวจนายร้อยที่ โรงเรียนกวดวิชาไปด้วยส่วนคุณใหญ่ลูกพีช ต่อก็เตรียมอ่านหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่พวกเขาเลือก แน่นอนว่าเป็มหาวิทยาลัยเดียวกันตามแผนของคุณใหญ่ถ้าเรียนจบไทยเ้าตัวจะไปต่อโทที่ต่างประเทศ
ใช้เวลาไม่นานมากสองสาวก็มาถึงร้านลูกน้ำบ่นรถติดตลอดทางว่าทำไมต้องมาใช้ถนนพร้อมกันเวลาที่เธอหิวพราวได้แต่บอกกับเพื่อนตัวเองให้ใจเย็นๆ ใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวก็จะได้กิน รถติดเป็เื่ปกติของบ้านเราทำใจให้ชินแล้วทุกอย่างจะผ่านไป
“พี่ลูกน้ำ ทางนี้ค่ะ” เสียงลูกพีชเรียกพี่สาวตัวเองพร้อมกับยกมือไหว้เพื่อนพี่สาวตัวเองหลังจากทุกคนทักทายกันเสร็จทั้งหมดจึงมานั่งโต๊ะ โดยลูกพีชกับลูกน้ำนั่งติดกันขวามือจะเป็พราว คุณใหญ่ ต่อ อรรถ
“พี่พราวสั่งเลยนะคะ อยากกินอะไรพิเศษไหมคะ” คุณใหญ่บอกร่างบางสั่งอาหารเลยเพราะตนกับเพื่อนสั่งไปแล้วก่อนหน้านี้
“ได้ค่ะ สักครู่นะคะ นี่คุณใหญ่เป็เ้ามือหรอคะ” ยิ้มถามแล้วหันมองร่างสูง
“ใครบอกคะ ใหญ่ไม่มีตังค์เลี้ยงหรอกงานก็ยังไม่ได้ทำจะเอาตังค์ที่ไหนเลี้ยงคะ” คุณใหญ่ตีหน้าเศร้าแต่อีกคนก็ดูออกว่าแกล้ง
“อ้าวก็ไหนบอกว่าจะเลี้ยงขอโทษที่ทำให้ใไงคะ”
“ใครพูด ไม่มี๊” พูดจบก็ได้รับค้อนวงใหญ่จากร่างบางเรียบร้อย
“หยอกเล่นค่ะ แม้ใจร่มๆ เนอะคุณนางแบบ ถึงคุณใหญ่ไม่มีให้เพื่อนเลี้ยงก็ได้สบายมากค่ะ”
“อ้าว ไอ้คุณใหญ่ พูดแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับเพื่อน” อรรถพูดจบทุกคนต่างพากันหัวเราะกับความขี้เล่นของร่างสูงระหว่างรออาหารมาเสริฟทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยเฉพาะลูกน้ำกับลูกพีชที่เล่าวีระกรรมของกันและกันให้เพื่อนๆฟังอย่างออกรสออกชาติ
“น้องๆ รู้ไหนคะว่าตอนอนุบาลมีคนถามว่าลูกพีชมีแฟนยังอยู่ที่โรงเรียนคำตอบคือ หนูมีแฟนแล้วค่ะชื่อทอฝัน โอ้มายแล้วทุกคนรู้ไหมคะว่าน้องทอฝันตอนนี้ยังคุยกับลูกพีชอยู่ค่ะและพึ่งย้ายมาอยู่บ้านข้างๆกัน อะไรจะพหรมลิขิตขนาดนั้นตอนแรกพี่ก็คุ้นกับชื่อนี้พอถามไปถามมาตกลงคือคนเดียวกันค่ะ” คนโดนเผาหน้าแดงพูดไม่ออก แล้วยิ่งเพื่อนตัวเองเล่นเสริมทัพไหม้หมดแล้วพีชเอ้ย
“กูก็ว่าแล้ว่นี้มันทำตัวแปลกอยากกลับบ้านเร็วผิดปกติ มีอะไรดีๆอยู่ข้างบ้านนี้เอง โอ้วเพื่อนไม่รู้ได้ยังไงกันสงสัยต้องไปเล่นบาสที่บ้านคุณลูกพีชสักวันแล้วละเพื่อนๆ” ต่อพูดแซวเพื่อนบ้านลูกพีชกับลูกน้ำอยู่หมู่บ้านเดียวกันแต่คนละซอยดังนั้นลูกน้ำที่เป็คนขี้เหงาจึงปั่นจักรยานไปเล่นบ้านคนน้องบ่อยๆจึงได้มีโอกาสเจอของขวัญบางวันก็เจอสองคนนี้อยู่ด้วยกัน
“ขอร้องละทุกคนใจเย็นๆ กันเนอะแค่เพื่อนค่ะ ไม่มีอะไรทั้งนั้นคะสงสารกูเถอะหน้าแดงเป็ตำลึงแล้วมั้งกูนิ”
“อรรถพอเถอะกูสงสาร เลิกแซวพีชมันได้แล้วว่าแต่เราไปเล่นบาสบ้านพีชพรุ่งนี้ดีมั้ยบ้านมีสนามบาสอยู่หลังเดียวด้วยนิ”
“โอเค ดิว” ทั้งสามพูดพร้อมกันยกเว้นลูกพีชกำลังคิดหาทางออกไม่เจอ
“อาหารมาพอดีค่ะ น้องลูกพีชไม่เป็ไรนะคะ” ร่างบางขำแต่ก็อดสงสารไม่ได้เลยเอ่ยชวนทานข้าวพอดีอาหารมาช่วยลูกพีชไว้ทันเมื่ออาหารเต็มโต๊ะร่างสูงก็จัดการบริการคนพี่ทันทีแต่ก็ไม่ลืมตักให้เพื่อนร่างบางด้วยซึ่งทำให้ร่างบางประทับใจเขานอกจากจะดูแลเธอดีแล้วยังใจดีเผื่อแผ่ถึงเพื่อนของเธออีกด้วย
“พี่พราวอร่อยไหมคะ ลองดูสลัดร้านนี้ใหญ่การันตีความอร่อย”
“ขอบคุณค่ะ คุณใหญ่ก็ทานเยอะๆ นะคะไม่ต้องตักให้พี่แล้วค่ะแค่นี้ก็กินไม่หมดแล้วค่ะ”
จากนั้นทุกคนก็ทานอาหารบนโต๊ะพร้อมกับพูดคุยกันด้วยความสุข หนึ่งในนั้นคือสองสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างกันคุณใหญ่รับหน้าที่เป็หนูจำไม คอยถามร่างบางว่าเรียนหมอแล้วมาทำงานแบบนี้แบ่งเวลายังไงแล้วเวลาทำงานส่วนใหญ่ไปเองหรือมีคนมารับ และอื่นๆอีกมากซึ่งร่างบางก็เต็มใจเล่าให้ฟังพราวเองก็มีความสุขกับอาหารมื้อนี้เพราะมีเพื่อนคุยจะได้ไม่เหงาได้รู้จักเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นซึ่งเธอก็ไม่ได้อึดอัดเพราะเพื่อนของเธอก็รู้จักกับน้องๆด้วยเลยทำให้พวกเราเข้ากันได้
“ทุกคนมาถ่ายรูปกันหน่อย” เสียงคุณใหญ่เอ่ยบอกเพื่อนๆให้หันมาหากล้องตัวเองพราวได้รู้ว่านอกจากคนตัวสูงจะชอบเล่นกีฬาแล้วยังเขายังชอบถ่ายรูปอีกด้วยแน่นอนว่าร่างสูงถ่ายรูปเก็บบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเรียบร้อย
“ถ่ายรูปเยอะขนาดนี้จะไปโปรโมทร้านอาหารหรือเก็บเอาไว้ดูเองคะคุณใหญ่”
“ใหญ่ชอบถ่ายรูปก็ต้องเก็บไว้ดูเองสิคะพี่ลูกน้ำ ว่างๆมาเป็แบบให้ใหญ่ได้นะคะ”
“ถ้าเป็คุณใหญ่พี่ว่างตลอดค่ะแต่ถ้าจะเอานางแบบมืออาชีพของจริงก็ต้องเป็พราว” ร่างบางได้แต่มองค้อนเพื่อนตัวเองจะชงอะไรขนาดนั้น
“วันไหนว่างๆ ใหญ่ขอชวนพี่พราวไปลองกล้องใหม่ด้วยกันนะคะพอดีได้กล้องตัวใหม่มาแต่ยังไม่มีนางแบบสวยๆ” คนหน้าสวยพยักหน้าเบาๆยิ้มให้คนชวน
หลังจากวันนั้นที่กินข้าวด้วยกันคุณใหญ่ก็แชทคุยกันกับร่างบางทุกวัน ไม่ว่าวันนี้จะทำอะไรอยู่ที่ไหนเ้าตัวก็รายงานร่างบางตลอดเป็เวลากว่า2เดือนแล้วที่สองคนคุยกันมีบ้างที่นัดเจอกันสองคน
วันนี้เราไปทานข้าวด้วยกันแล้วอยู่ๆคนตัวสูงถามเธอว่าขอจีบเธอได้ไหม แล้วผลจะออกมาเป็แบบไหนเขาพร้อมที่จะรับมัน
“พี่พราวคือว่า..ถ้าคุณใหญ่จะขอจีบ พี่พราวจะอนุญาตไหมคะ” ........
“เงียบความหมายคืออะไรคะ” คนร่างสูงลุ้นคำตอบว่าเขาพอจะมีโอกาสไหม
“แล้วทำไมถึงอยากจีบละคะ ที่ผ่านมาคือยังไม่เรียกว่าจีบอีกหรือคะ” พราวพูดเสียงหวานออกมาร่างบางยิ้มพรางมองหน้าร่างสูงซึ่งทำให้เห็นว่าตอนนี้คนร่างสูงที่ขอจีบเธอหูเริ่มแดงทั้งสองข้างพร้อมสายตาที่จ้องกลับร่างสูงแล้วอมยิ้มเขินอายซึ่งนานๆจะเห็นอาการแบบนี้ของเ้าตัว ปกติจะเห็นมุมอบอุ่นขี้เล่นของเขา
“ก็..ก็เขาเรียกว่าจีบแต่คุณใหญ่อยากทำให้พี่พราวเห็นว่าคุณใหญ่จริงจังไงคะตกลงยอมให้จีบเนอะ”
“อื้ม” พราวพยักหน้าเขิน
“อะไรนะคะไม่เห็นรู้เื่เลย”
“ค่า จีบได้ค่ะ แต่ไม่รับรองผลนะ ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมโอเคไหมคะ” ร่างสูงพยักหน้าเบาๆ ยิ้มกว้าง เขาจะทำให้ดีที่สุด สองสาวได้ทานอาหารคุยกันไปร่างสูงเล่าให้เธอฟังว่าเขามีน้องสาว1คนหน้าตาน่ารักขี้อ้อนชื่อคุณเล็กแล้วก็เอารูปอวดความน่ารักของน้องสาวตัวเองให้อีกคนดูส่วนพราวมีพี่ชาย1คน มีลูกชายคนหนึ่งคือน้องสกายวัยกำลังซนชอบอ้อนให้อาพราวกลับบ้านไปหาเ้าตัวเพราะอยากได้ของฝากจากคุณอาคนสวย
******
คุณใหญ่ :มอนิ่งค่ะ
พราว :มอนิ่งค่ะ ตื่นเช้าจัง
คุณใหญ่ :พอดีใหญ่ตื่นมาวิ่งตอนเช้า พี่พราวทำไรอยู่คะ
พราว :กำลังจะอ่านหนังสือสอบค่ะ อาทิตย์หน้ามีสอบ ่นี้เลยต้องอ่านหนังสือหนักหน่อย
คุณใหญ่ :สู้ๆ นะคะขอให้ทำข้อสอบได้ แล้วก็ไม่ต้องอ่านจนเคลียดนะคะเดี๋ยวจะไม่สบายพักผ่อนบ้าง พอดีใหญ่จะผ่านไปทางคอนโดพี่พราว อยากได้อะไรไหมคะพวกอาหารสดหรืออาหารสำเร็จรูป หรือจะเอาเป็กำลังใจดีคะ
พราว : หยอดเก่งสมเป็คุณใหญ่จังเลยนะคะถ้างั้นขอเป็อาหารสดกับผักก็ได้ค่ะ
คุณใหญ่ :ได้ค้าบ ถ้าเอาอะไรเพิ่มไลน์มานะคะ เจอกันค่ะคนสวย
พราว : ค่ะขับรถดีๆนะคะไม่ต้องรีบมาก เจอกันค่ะ
คนตัวสูงได้ขับรถออกจากบ้านไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อจะไปซื้อของให้ว่าที่คุณหมอที่กำลังอ่านหนังสือสอบอาทิตย์หน้านอกจากจะซื้อของที่ร่างบางสั่งแล้วคนตัวสูงยังเก็บพวกอาหารสำเร็จรูปเผื่อวันไหนเธอี้เีทำกับข้าวทานเองจะได้ประหยัดเวลาแน่นอนว่าได้ของเต็มรถเข็นระหว่างที่รอจ่ายเงินมีเสียงเรียกดังจากข้างหลัง
"คุณใหญ่.......” ทันที่ที่เขาหันกลับไปด้านหลังตัวเองก็ต้องใอาการเลิ่กลั่กก่อนจะทำหน้าปกติ
"คุณใหญ่ ซื้อของเยอะแยะจะเอาไปคะ"
"คุณแม่ ยัยน้อง มาได้ไงคะ แล้วนี้มาซื้อของเข้าบ้านหรือคะ"
"แม่ต่างหากที่ต้องถามลูก มาซื้อของอะไรเยอะแยะมันไม่ใช่หน้าที่คุณใหญ่นะลูก"คุณแม่ถามร่างสูงอย่างจับผิดแล้วก็น้องสาวตัวเล็กของเขาด้วยมองอย่างกับเขาไปทำอะไรผิดมาเขาจึงตัดสินใจเล่าให้แม่กับน้องฟังว่าจะเอาไปฝากว่าที่แฟนพอดีเธอไม่สะดวกมาซื้อเลยอาสาซื้อไปให้เท่านั้นเองสองคนได้ฟังแล้วต้องใโดยเฉพาะคุณเล็กที่อยากเห็นว่าที่พี่สะใภ้ตื่นเต้นบอกคนพี่ว่าอยากให้พาไปเจอคุณแม่ก็เช่นกันอยากเห็นคนที่คุณใหญ่ของเธอชอบจะหน้าตา นิสัยเป็แบบไหนแต่เธอก็ไม่ได้ห่วงมากแค่ลูกเล่าให้ฟังไม่ปิดบังเธอก็ไม่ได้อะไรเพราะค่อนข้างหัวสมัยใหม่
"ถ้างั้นคุณใหญ่ก็รีบเอาของไปให้พี่พราวเลยค่ะ วันไหนว่างๆก็พาพี่เขามาทานข้าวที่บ้านนะคะ คุณแม่กับคุณเล็กจะเลือกซื้อของอีกนิดหน่อยแล้วจะกลับแล้วเหมือนกันเจอกันที่บ้านค่ะ"หลังจากคุยกันเสร็จคุณแม่กับน้องเล็กก็ไปซื้อของต่อเหลือกาแฟของคุณป๊าที่ใกล้จะหมดซึ่งมันจะขาดไม่ได้
"ฮัลโหลค่ะ ถึงแล้วตอนนี้อยู่หน้าลิฟต์"
"ให้ไปช่วยถือของไหมคะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ จะถึงแล้วรอในห้องดีแล้ว"
“ติ่ง”เมื่อประตูลิฟต์เปิดร่างสูงก็เดินตรงไปที่ห้องว่าที่คุณหมดทันทีพร้อมกับของเต็มมือถามว่าหนักไหม ตอบเลยว่าไม่เพราะเขาเต็มใจจะทำให้เดินมาถึงหน้าห้องพร้อมกดออด ร่างบางเปิดประตูมารับทันทีพร้อมกับเอ่ยช่วยถือของได้คำตอบจากเขาว่าไม่เป็ไรแล้วก็รีบเอาไปว่าไว้ที่โต๊ะในห้องครัวแทนเมื่อวางของเสร็จแล้วก็หันหาร่างบาง แล้วก็ต้องใเขาพึ่งสังเกตชุดของเธอว่ามันเป็ชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวชิ้นเดียวยาวไม่ถึงเข่ามวยผมขึ้นสูงแบบลวกๆ
“อึก อึก”
ร่างสูงกลืนน้ำลายแล้วต้องตั้งสติ ใจเย็นๆ ใหญ่ๆเขาบอกกับตัวเองแล้วทำหน้าปกติพราวอยู่ในห้องอ่านหนังสือแต่เช้าเลยไม่ได้อาบน้ำเธอแค่ล้างหน้าแปลงฟันแล้วตั้งใจจะอ่านหนังสือทั้งเวลาก็ยังไม่สายมากตั้งใจจะอ่านให้จบก่อนค่อยไปอาบน้ำเธอมองคนตัวสูงแล้วยิ้มเพราะอยู่ในห้องเธอชอบแต่งตัวสบายๆ อยู่แล้ว
"นี่พี่พราวจะลงไปรับใหญ่ข้างล่างทั้งที่ใส่ชุดนี้หรอคะ"
"ค่ะ ทำไมหรอ"
"ดีนะที่บอกให้รอที่ห้อง ชุดมันสั้นไปไหมคุณ"
"ก็จะใส่เสื้อคลุมอยู่ไงคะ ไม่ได้โป๊สักหน่อย"
"โอเคค่ะ ไม่โป๊เลย แต่ขอร้องชุดนี้ขออยู่บนห้องพอเนอะ "
"ทำไมคะ ไม่สวยหรอ"เธออยากแกล้งเขาดูสิว่าจะทำอย่างไร เมื่อเธอขยับเข้าใกล้เขาแค่ลมหายใจตอนนี้เธอยังได้ยินจังหวะเต้นของหัวใจของอีกคน
"สวย สวยมาก"คุณใหญ่พูดแ่คล้ายคนเพ้อ
"ให้เป็แฟนกันก่อนเถอะ"มองตาร่างบางแล้วบอกเสียงเบาเธอจ้องตาเขากลับพร้อมกับยิ้มหวานแล้วค่อยๆ ถอยออกจากร่างสูงไป
"ทำไมคะ ถ้าเป็แฟนแล้วจะอะไร"
455
![[มิตรภาพ] ข้าชอบร่ำสุรากับศิษย์พี่เฉินเมิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1724734388_71441466.webp)