ห้องทำงานชั้นบนสุดของอาคารลี่ฮวา กรุ๊ปเงียบสนิท
โต๊ะทำงานของฉันว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เอกสารแผ่นสุดท้าย
มีเพียงต้นไม้เล็ก ๆ ที่ฉันยังคงดูแลมันมาตลอด ไม่เคยละเลยแม้ในวันที่ทุกอย่างแหลกสลาย
ฉันหยิบมันขึ้นมา วางลงในกล่องเอกสารที่เตรียมไว้นานแล้ว
ขณะที่ฝืนยิ้มให้ตัวเองในกระจกเงา — รอยยิ้มจาง ๆ ที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า
ฉันไม่คิดมาก่อน ว่าการจากไปครั้งนี้จะเ็ปถึงเพียงนี้
แต่เมื่อคนที่ฉันรักที่สุด... ไม่ยอมฟังแม้แต่เสียงของฉัน
งั้นฉัน... ยังจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร?
คืนนั้น ฉันกลับไปยัง “ห้องสมุดลับ”
ที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมเงียบของอาคารวิจัยหลังเก่า — สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยความฝัน
ที่นั่น... เป็ที่แรกที่ฉันกับลี่ฮวาร่วมกันร่างโครงการต้นแบบ
เป็ที่ที่เราวาดฝันถึงโลกที่ดีขึ้น โลกที่ใช้เทคโนโลยีเพื่อผู้คน ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์
ฉันเปิดสมุดบันทึกของเธออีกครั้ง พลิกไปหน้าสุดท้าย
ลายมือของลี่ฮวายังคงชัดเจนไม่จางหาย
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันเชื่อว่าเราสองคนจะร่วมกันเปลี่ยนแปลงโลกนี้ได้”
ฉันหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว
“เธอเคยเชื่อแบบนั้นจริง ๆ นะ... ลี่ฮวา”
่สัปดาห์ที่เธอสั่งให้ฉัน ‘พักงาน’
ฉันใช้เวลานั้นไปกับการทบทวนทุกอย่างที่เคยทำ
และเริ่มรวบรวมทรัพยากรที่ฉันสะสมไว้เงียบ ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
แม้ใครจะคิดว่าฉันฝากชีวิตไว้กับลี่ฮวา กรุ๊ปทั้งหมด
แต่แท้จริงแล้ว ฉันถือหุ้นอยู่ในบริษัทพลังงานสะอาดหลายแห่ง ภายใต้ชื่อปลอม
มันอาจจะดูเล็กน้อย แต่เพียงพอ... สำหรับการเริ่มต้นใหม่
ฉันติดต่อ “อี้หราน” ลูกพี่ลูกน้องจากฝั่งตระกูลเหยียนที่เซี่ยงไฮ้
“เราพร้อมสนับสนุนนายเต็มที่ อี้เฉิง แค่บอกว่า้าทำอะไร”
เสียงเขาหนักแน่น มั่นคง
“ฉันอยากเริ่มบริษัทใหม่ บริษัทที่ตั้งอยู่บนความเชื่อมั่น ไม่ใช่การเมืองในองค์กร”
คำตอบของอี้หรานมาถึงในวันถัดมา
“ยินดีต้อนรับสู่โลกของตระกูลเหยียน — เทียนหลงโฮลดิ้งกำลังรอนายอยู่”
ฉันเริ่มถอนตัวจากโปรเจกต์ต่าง ๆ ของลี่ฮวา กรุ๊ปอย่างเงียบงัน
รวมถึงการโอนสิทธิ์ผู้ถือหุ้น ที่ฉันเคยแอบถือไว้ภายใต้ชื่อผู้อื่น ให้กลายเป็ชื่อของลี่ฮวาโดยสมบูรณ์
บริษัทนี้... ควรเป็ของเธอโดยแท้จริง
แม้ว่าเธอจะไม่เคยมองเห็นฉันในฐานะ “คู่ชีวิต” ก็ตาม
คืนหนึ่ง ฉันกลับไปยังบ้านหลังเล็ก — บ้านหลังแรกของเรา
ที่เราซื้อด้วยกันในปีแรกหลังแต่งงาน
เธอไม่อยู่ แน่นอนว่าเธออยู่กับเว่ยเฉิน ในงานเลี้ยงใหญ่ที่จัดเพื่อต้อนรับนักลงทุน
ฉันใช้เวลาสามชั่วโมงเก็บของ
หนังสือเล่มโปรด เสื้อเชิ้ตตัวเดิมที่เธอซื้อให้ในวันเกิดปีที่สาม ฉันพับมันอย่างประณีต
ก่อนจะเดินออกจากบ้าน ฉันวางกล่องไม้เล็ก ๆ ไว้บนโต๊ะหน้ากระจกในห้องนอน
ในนั้นมีแหวนแต่งงานของเรา... วางอยู่เคียงข้างกับจดหมายเพียงไม่กี่บรรทัด
“ขอบคุณสำหรับทุก่เวลาที่เราเคยมีร่วมกัน
ฉันจะไม่เป็ภาระของเธออีก
รักเสมอ
— อี้เฉิง”
ฉันออกจากเมืองในคืนนั้น
ไม่ใช่เพราะโกรธ
ไม่ใช่เพราะสิ้นหวัง
แต่เพราะฉันรู้แล้วว่า —
การอยู่โดยไร้ค่าในสายตาเธอ... เจ็บยิ่งกว่าการจากมา
อีกฟากหนึ่งของเมือง
ลี่ฮวากลับถึงบ้านช้า ๆ หลังจากงานเลี้ยงจบลง
ความเหนื่อยล้าจากการยิ้มให้แเื่ ทำให้เธออยากเพียงแค่ทิ้งตัวลงบนเตียง
แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอน เธอก็เห็นกล่องไม้เล็ก ๆ บนโต๊ะ
เธอเดินเข้าไป เปิดกล่องอย่างช้า ๆ
ภายในนั้นมีแหวนแต่งงานสองวง... และจดหมายจากใครบางคน
เมื่ออ่านจบ เธอทรุดตัวลงกับพื้น
นิ่งเงียบ... ราวกับหัวใจของเธอก็เพิ่งรู้ตัวว่า
สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ — ได้เดินจากไปแล้ว
2K
