ทางด้านตงฟางหยู หลังจากที่รับโอสถมาจากหยางตงเทียนแล้ว พอเข้ามาถึงด้านในห้องพัก เขาก็เริ่มดูดซับโอสถในทันที!
เนื่องด้วยสรรพคุณของโอสถที่ล้ำเลิศเป็อย่างมาก เขาทำการดูดซับโอสถมาเป็เวลาแปดวันแล้ว อีกไม่นานฤทธิ์ของโอสถที่เขากลืนเข้าไปก็จะถูกเขาดูดซับได้ทั้งหมด
ตอนที่เส้นลมปราณและตันเถียนที่ได้รับความเสียหาย ได้ถูกรักษาและสร้างขึ้นมาใหม่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังดูดซับสรรพคุณของโอสถที่เหลือ เพื่อเสริมสร้างเส้นลมปราณและตันเถียนของเขาให้มีความแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นกว่าในอดีต
..........
วันเวลาล่วงเลยสู่เช้าวันใหม่ ที่ด้านหน้าของเรือเหาะมีชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง กำลังนั่งพิงกับเก้าอี้ด้วยความสบายอารมณ์ ดวงตาทั้งสองจับจ้องไปตรงหน้า มองดูความงดงามของดวงสุริยาที่ทอแสงสาดส่องออกมา ขณะที่กำลังลอยตัวขึ้นเหนือูเา
แสงตะวันยามเช้า มาพร้อมกับสายลมเย็นสบาย ทำให้ชายหนุ่มมีอารมณ์สุนทรีย์เป็อย่างมาก มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา ด้วยรูปลักษณ์ที่งดงามราวกลับนางเซียน เมื่อแสงของดวงตะวันตกกระทบลงมา มันยิ่งขับให้ร่างนั้นดูงดงามมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ความงามนี้แม้แต่หมู่มวลบุปผายังต้องหมองหม่น...
มือขาวผ่องค่อยๆ บรรจงเทชาออกจากกาหยก ที่ถูกแกะสลักด้วยความปราณีต ชาในกาค่อยๆไหลเป็สายลงไปในจอกหยกขนาดเล็กสีเขียวนวล ทำให้เกินไอจากความร้อนขนาดเล็กลอยฟุ้งขึ้นสู่อากาศ กลิ่นหอมจากชาหอมหมื่นลี้ลอยตลบอบอวนไปทั่วบริเวณ
ตงฟางหยูที่พึ่งออกมาจากห้อง หลังจากที่ดูดซับโอสถรักษาอาการาเ็ของตนเองเสร็จแล้ว เมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า สมองของชายหนุ่มก็ถึงกับขาวโพลน ตกลงสู่ภวังค์ด้วยความหลงใหลในทันที ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดขาดห้วง หัวใจเต้นระรัวไม่เป็จังหวะ! จนแทบจะทะลุออกมาจากทรวงอก!
"ดูดซับโอสถเสร็จแล้วหรือ?"หยางตงเทียนกล่าวถามขึ้น โดยที่ไม่หันหน้าไปมอง ชายหนุ่มยังคงค่อยๆบรรจงเทชาเพิ่มอีกหนึ่งจอก
"อะ! อ่ะ!! เอ่อ!? เสร็จแล้วขอรับ!"เมื่อได้ยินเสียงของหยางตงเทียนกล่าวขึ้นมา ตงฟางหยูก็หลุดออกมาจากภวังค์ ใบหน้าของชายหนุ่มแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความเขินอาย จากนั้นก็กล่าวตอบออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"อันตรายมาก! แม้แต่เหล่านางเซียนจากวังเหมันต์เยือกแข็ง และตระกูลปิงที่สืบทอดสายเืมาจากจิ้งจอกเก้าหาง ที่ผู้คนทั้งยุทธภพต่างยกย่องว่าคนของสองขุมกำลังนี้ ล้วนแล้วแต่มีรูปลักษณ์ที่งดงามไร้ที่เปรียบ! ยังงดงามได้ไม่ถึงครึ่งท่านประมุขของเขาเลย!"
"หากเปรียบความงามของคนผู้นี้ คงกล่าวได้ว่า 'งดงามสังหารคน' เพราะขนาดเขาที่เป็ถึงเซียนขั้นเจ็ด แถมยังเป็ถึงเซียนกระบี่ที่บรรลุเจตจำนง!"
"เขามีจิตใจที่หนักแน่นเกินกว่าผู้อื่นในขอบเขตเดียวกันมาก! แต่เมื่อจ้องมองคนตรงหน้า กับทำให้เขาเกิดความลุ่มหลง ตกลงสู่ภวังค์อย่างกู้ไม่กลับ!"
ตงฟางหยูกล่าวกลับตนเองในใจ ขณะที่เดินเข้ามาหาหยางตงเทียนที่นั่งอยู่บนโต๊ะ
"นั่งลงดื่มชาก่อนสิ ชานี้ข้าทำมันขึ้นมาจากสมุนไพรระดับเจ็ด มันมีชื่อว่าชาหอมหมื่นลี้ เ้าลองดูว่ารสชาติของมาใช้ได้หรือไม่!?"หยางตงเทียนกล่าวเชิญตรงฟางหยู พร้อมกับใช้มือดันจอกชาไปยังหน้าที่นั่งด้านข้าง
"ขอบคุณขอรับท่านประมุข!"ตงฟางหยูกล่าวขอบคุณและนั่งลง บุรุษใดเล่าจะปฏิเสธชาที่โฉมงามรินให้เช่นนี้! ถึงแม้ว่าในชาจะผสมยาพิษอยู่ พวกเขาก็พร้อมที่จะดื่มมันลงไป!
"เชิญ!"หยางตงเทียนกล่าวขึ้น พร้อมกับผายมือไปที่จอกชา จากนั้นทั้งสองก็ยกชาขึ้นดื่มเพื่อลิ้มรสของมัน
"อืม!? ชาดี..."ตงฟางหยูหลับตาพลิ้มพร้อมกลับครางออกมาในลำคอเบาๆ ก่อนกล่าวออกมา
"ถ้าเช่นนั้นเ้าคิดว่าชากานี้ ควรจะมีราคาเท่าใด?"หยางตงเทียนพยักหน้าเบาๆด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็กล่าวถามขึ้น
"หืม!? ท่านคิดจะเปิดโรงน้ำชาหรือขอรับ?"ตงฟางหยูเลิกคิ้วขึ้น พร้อมกับกล่าวถามด้วยสีหน้าสงสัย? ไม่ใช้ว่าท่านประมุขของตนจะสร้างขุมกำลังขึ้นมาหรอกรึ? ไฉนตอนนี้ถึงคิดจะเปิดโรงน้ำชาแล้วหล่ะ?
"นี่! ที่เ้าทำหน้าเช่นนั้นมันหมายความว่าเช่นไร? เ้าคงไม่ได้กำลังคิดว่าข้าจะไปเป็เถ้าแก่โรงน้ำชาหรอกน่ะ!?"เมื่อเห็นสีหน้าของตงฟางหยูแสดงออกมาเช่นนั้น หยางตงเทียนก็กล่าวถามออกมาด้วยสีหน้าเคลือบแคลง
"เอ่อ!? แฮะๆๆ"ตงฟางหยูหัวเราะแห้งๆออกมา เพราะว่าสิ่งที่หยางตงเทียนกล่าวออกมานั้น มันตรงกับความคิดของเขาพอดี
เมื่อหยางตงเทียนเห็นตงฟางหยูแสดงท่าทางเช่นนั้นออกมา เขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าสิ่งที่ตนพูดออกมานั้น คือสิ่งที่ตงฟางหยูกำลังคิดอยู่จริงๆ
"เฮ้อ~ ข้าคิดจะขายชานี้จริงๆ แต่ข้าไม่ได้คิดจะไปเป็เถ้าแก่โรงน้ำชา! ข้าจะขายมันผ่านร้านค้าที่อยู่ภายใต้การควบคุมของูเาเทพเซียนของเราต่างหากหล่ะ!"หยางตงเทียนกล่าวอธิบายออกมา เพื่อแก้ไขความเข้าใจผิดของตงฟางหยู
"แฮะๆๆ ขออภัยขอรับ!"ตงฟางหยูหัวเราะแห้งๆออกมา พร้อมกลับกล่าวขออภัยหยางตงเทียนที่ตนเข้าใจผิด เขาคิดว่าเซียนกระบี่อย่างเขาจะได้ไปเป็เสี่ยวเอ้อโรงน้ำชาซะแล้ว...
"ชั่งเถอะๆ แล้วสิ่งที่ข้าก่อนถามหล่ะ!?"หยางตงเทียนกล่าวปัดๆไปอย่างไม่ถือสา จากนั้นก็กล่าวถามเอาคำตอบที่ตน้า
"อืม!? ชานี้มีกลิ่นหอมที่เป็เอกลักษณ์! ข้าไม่เคยดื่มชาไหนที่มีกลิ่นหอมหวนเช่นนี้มาก่อน ส่วนรสชาติก็กลมกล่อมละมุนล้ำเลิศเป็ที่สุด! และที่สำคัญ! สรรพคุณของชาชนิดนี้ยังไม่ต่างจากโอสถรวมปราณระดับเจ็ดเลย!"
"ราคาของโอสถรวมปราณระดับเจ็ด อยู่ที่เม็ดละเก้าร้อยถึงหนึ่งพันสองร้อยหินิญญา ข้าว่าชากานี้ควรขายอยู่ที่กาละหนึ่งพันหินิญญากำลังดีขอรับ ท่านประมุขคิดเห็นว่าเป็เช่นไร?"
ตงฟางหยูครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าวออกมา
"ราคาของมันนับว่าสูงมากทีเดียว!? จอมยุทธ์ที่ไม่มีขุมกำลังอยู่เื้ั นับว่าค่อนข้างยากเล็กน้อยที่จะซื้อไปลิ้มลอง? เพราะฉะนั้นข้าควรจะทำชาชนิดอื่นที่มีราคาไม่แพงออกมาขายควบคู่ไปด้วย! เ้าคิดว่าเป็เช่นไร?"หยางตงเทียนครุ่นคิดตามที่ตงฟางหยูกล่าว จากนั้นจึงกล่าวออกมา
"ข้าเห็นด้วยขอรับ เราควรจะมีทางเลือกที่หลากหลายให้กับผู้ที่จะมาซื้อสินค้าของเรา!"ตงฟางหยูตอบกลับมา
"เื่ชาเอาไว้ก่อนเถอะ! ว่าแต่อาการาเ็ของเ้าหายดีแล้วใช่หรือไม่?!"หยางตงเทียนเปลี่ยนเื่แล้วกล่าวถามออกมา
"หายดีแล้วขอรับ แถมตอนนี้ข้ายังรู้สึกดีมากกว่าแต่ก่อนซะอีก! ข้าสามารถใช้พลังปราณได้อย่างอิสระดังเดิมแล้ว ตอนนี้ข้ากลับมาเป็เซียนขั้นเจ็ดอย่างแท้จริงอีกครั้งแล้วขอรับ!"
"ต้องของคุณท่านประมุขที่มองโอสถล้ำค่าให้กับข้า! หากไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าที่ข้าจะหายจากอาการาเ็! ดีไม่ดีข้าอาจจะตกตายไปก่อน...."
ตงฟางหยูกล่าวตอบกลับมา พร้อมกลับนึกถึง คนที่ทำให้ตนต้องาเ็อย่างโกรธแค้น
"เ้าหายดีก็นับว่าดีแล้ว ส่วนศัตรูของเ้าภายภาคหน้าย่อมต้องได้เจอกันอีกอย่างแน่นอน! เมื่อถึงตอนนั้นเ้าค่อยแก้แค้นก็ยังไม่สาย!"หยางตงเทียนพยักหน้าเบาๆ แล้วกล่าวออกมา
"ขอรับ! ตอนนี้ข้าบรรลุเจตจำนงกระบี่แล้ว หากเจอกับพวกมันครั้งหน้า! พวกมันไม่มีทางสู้กับข้าได้อย่างแน่นอน!!"ตงฟางหยูกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม….....
1K
