บทที่ 34 ให้ท่านดูของสักอย่าง
ซูซีหัวพาเซียวฝาน เข้าไปในห้อง เฟิ่งหลียกชาและของว่างมาให้แล้วก็ถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ อย่างเอาใจใส่ แม้กระทั่งปิดประตูให้ด้วย
นางเพียงปราดมองแค่แวบเดียวแล้วหันไปเชิญเซียวฝานมานั่งแทน "ตระกูลซูไม่มีชาดี ๆ ต้อนรับ ขอท่านแม่ทัพเซียวอย่าได้ถือสา"
เซียวฝานยิ้มแล้วไม่พูดอะไร
ทั้งสองจิบชาคนละอึก เงยหน้ามองกันแล้วก็เริ่มพูดถึงเื่ก่อนหน้านี้
ซูซีหัวกล่าวเปิด "ข้ามีวิธีที่ค่อนข้างพิเศษอยู่ไม่น้อย แล้วแต่ว่าท่านแม่ทัพเซียวสนใจอะไร แน่นอน สิ่งที่ข้ารู้ก็เป็แค่ของใช้ธรรมดา ๆ "
ถึงแม้ว่าราชสำนักจะกำหนดไว้ว่าขุนนางห้ามทำการค้า แต่ซูซีหัวคิดว่า ด้วยตำแหน่งของเซียวฝาน การทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็อาชีพเสริมก็ไม่น่ามีปัญหา
แม่ทัพหนุ่มมองดูเด็กสาวตรงหน้าด้วยความสนใจ แม้แต่คนของกรมโยธาในราชสำนักยังไม่กล้าพูดแบบนี้ นางมีความมั่นใจแบบนี้มาจากไหนกัน
ทั้งสองสบตากัน ซูซีหัวยิ้มมุมปาก สีหน้าเรียบเฉยมาก
"หากข้าอยากได้หยกมณีล่ะ?"
หญิงสาวก้มหน้ายิ้ม "ไม่ปิดบังท่านแม่ทัพเซียว ครั้งนี้หากท่านไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเื่ของลุงรองของข้า ข้าก็คิดจะขายวิธีการผลิตหยกมณีพอดี"
เซียวฝานลุกขึ้นทันที สาวเท้าไปข้างหน้าซูซีหัว คว้าข้อมือนางไว้ "เ้าพูดจริงหรือ?"
"แน่นอนว่าจริง" ซูซีหัวค่อย ๆ สะบัดมือออก หยิบของว่างชิ้นหนึ่งใส่ปาก "ที่จริง หากไม่ใช่เื่ครั้งนี้ ข้าก็ยังนึกถึงของพวกนี้ไม่ออกเลย"
เซียวฝานมองนางจากที่สูงกว่า "ถึงแม้เราสองคนจะมีการค้าขายกัน แต่หากเ้าหลอกข้า ข้าก็จะไม่ปล่อยเ้าไปง่าย ๆ หรอก"
"ข้าไม่จำเป็ต้องให้ท่านปล่อยข้า" ซูซีหัวเคี้ยวของว่างจนหมดแล้วลุกขึ้น สบตากับเซียวฝาน "เพราะทุกอย่างที่ข้าพูดล้วนเป็ความจริง"
ครู่ต่อมาเซียวฝานนั่งลงพร้อมกับคำรามเ็า "หยกนี้เป็ของที่หายากที่สุด เ้ารู้หรือไม่ว่าแจกันหยกยาวเพียงแขนเดียวมีมูลค่าเท่าใด?"
ส่ายหัว ซูซีหัวพูดตามตรงว่า "ไม่ทราบเ้าค่ะ"
นางรู้เพียงว่าหยกมีค่า แต่หยกจะมีค่ามากเพียงใดนั้น ซูซีหัวไม่เข้าใจจริง ๆ
"แจกันหยกห้าใบ ก็เกินหนี้ที่ลุงที่สองของเ้าติดค้างอยู่แล้ว"
แจกันหยกห้าใบมีมูลค่าเกินหนึ่งพันตำลึงทองคำ นี่เป็ราคาอะไรกัน!
ซูซีหัวมองเซียวฝานอย่างงุนงง ก่อนจะะโขึ้นมา "ท่านพูดจริงหรือ?"
"ข้าจะหลอกเ้าทำไม?"
ครั้นเมื่อถูกถามย้อนกลับมา ทำให้ซูซีหัวเงียบไปครู่ใหญ่ หากเป็ราคาตามที่ เซียวฝานบอก ก่อนหน้านี้เหตุใดนางจึงต้องคิดหาวิธีขายด้วย แค่ทำแจกันหยกสองสามใบออกไปขายก็พอแล้ว
เด็กสาวนั่งลงปิดหน้า รู้สึกเสียใจในใจ เกือบจะเสียเปรียบโดยไม่รู้ตัว
เซียวฝานมองนาง ในใจสงสัยยิ่งนัก ก่อนอื่นคือการชันสูตรศพ ต่อมาคือวิธีการทำหยก ซูซีหัวรู้อะไรมากมายขนาดไหนกันแน่?
ความคิดหมุนวน เขาลูบข้อมือ มองซูซีหัว ที่กำลังปิดหน้าอยู่อีกครั้ง สายตาหยุดนิ่ง เขาอยากจะรู้ว่าซูซีหัวจะทำให้ประหลาดใจอะไรอีกบ้าง
ความจริงแล้วเซียวฝานไม่ได้คิดจะทำการค้ากับซูซีหัวเลยในตอนแรก ความคิดนี้เพิ่งเกิดขึ้นหลังจากได้ยินซูชิ่งเฉิงพูดโอ้อวดอยู่ข้างนอก หลังจากนั้นความไว้วางใจอย่างตรงไปตรงมาของซูซีหัว ก็ดึงดูดความสนใจของเขา จึงฉวยโอกาสเสนอการค้าขึ้นมา
โดยแท้จริงแล้ว นอกจากความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับซูซีหัวแล้ว เขายังคิดจะให้ซูซีหัวช่วยกันคนบางกลุ่มอีกด้วย
เพราะเซียวฝานคาดการณ์ไว้ว่า ซูซีหัวแตกต่างจากคุณหนูคนอื่น ๆ แต่ไม่คิดว่า ซูซีหัวจะทุ่มเทกับธุรกิจจนทำให้เซียวฝานถูกทอดทิ้งจนต้องไปหาเองเช่นนี้
ในที่สุดเขากลับใส่ใจซูซีหัวมากขึ้น จนกระทั่งยืนเฝ้าอยู่ที่แผงขายของเลยทีเดียว
แน่นอน ซูซีหัวก็ไม่เคยแสดงสีหน้าที่ดีต่อเขาเลย
ขณะที่เซียวฝานกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ซูซีหัวกลับจมอยู่ในความเสียใจ
ในความเงียบ เซียวฝานกระแอมไอสองสามที "คุณหนูซู"
ซูซีหัวได้สติ มองไปที่เซียวฝานอย่างงงงวย "มีอะไรหรือ?"
"เื่การผลิตหยกที่เ้าพูดถึง..."
"ข้ามีวิธี แม้ว่ามันจะค่อนข้างยาก แต่ด้วยตำแหน่งของท่านแม่ทัพเซียว ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ เ่าั้จะต้องแก้ไขได้อย่างง่ายดายแน่นอน!"
เมื่อซูซีหัวนึกถึงราคา หัวใจของนางก็ร้อนระอุ แม้แต่น้ำเสียงก็กระตือรือร้นเหลือเกิน ราวกับอยากให้เซียวฝานเอ่ยปากแก้ไขเื่นี้ทันที
ใครไม่ชอบเงินและทองกันล่ะ?
หยกนั้นทำกำไรได้มหาศาล นางชอบมาก!
เซียวฝานนิ่งเงียบ เขาเข้าใจความกระตือรือร้นของซูซีหัวได้ แต่การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก
ขณะที่เขากำลังเหม่อลอย ซูซีหัวก็พูดถึงการพัฒนาหยกในอนาคตต่อไป
"...เมื่อมีชื่อเสียงในเมืองหลวงแล้ว พวกเราก็จะสามารถขายออกไปข้างนอกได้ ตอนนั้นจะได้เงินมากขึ้น ท่านแม่ทัพเซียว ท่านแม่ทัพเซียว?"
เซียวฝานนั้นเหม่อลอยอย่างหาได้ยาก หลังจากความคิดถูกดึงกลับมา เมื่อเผชิญกับสีหน้าไม่พอใจของซูซีหัว เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
"สิ่งที่เ้าพูดมีเหตุผล แต่นอกจากหยกแล้ว เ้ายังมีของอื่นอีกหรือไม่?"
หยกเป็ของดีไม่ผิด แต่เซียวฝานไม่เชื่อว่าซูซีหัวจะทำได้ ท้ายที่สุดแล้วของเ่าั้ล้วนมาจากต่างประเทศทั้งสิ้น
แม้เซียวฝานจะหลบเลี่ยงอย่างเป็ธรรมชาติ แต่ซูซีหัวไม่ได้โง่ เพียงแค่คิดเล็กน้อยก็เข้าใจความหมายของเซียวฝานได้ ความร้อนแรงที่เกิดจากราคาของหยกที่สูงเมื่อครู่ก่อนจางหายไป กลับคืนสู่สภาพเดิมที่สงบนิ่ง
การผลิตหยกนั้นน่าทึ่งเกินไป เป็เื่ธรรมดาที่เซียวฝานจะไม่เชื่อ
ซูซีหัวคิดในใจเล็กน้อย แล้วยิ้มขึ้นทันใด "ท่านเซียวฝาน วันนี้ท่านคงไม่มีธุระอะไรกระมัง?"
เซียวฝานพยักหน้าเล็กน้อย "แน่นอนว่าไม่มีธุระ"
"ถ้าอย่างนั้นข้าจะรบกวนเวลาของท่านเซียวฝานหนึ่งวัน"
ซูซีหัวยิ้มแล้วเรียกเฟิ่งหลีให้ไปซื้อน้ำตาลแดง
"อีกอย่าง ไปถามที่บ้านดูว่ามีถ่านไม้หรือไม่ ถ้ามีก็ให้คนบดให้ละเอียดแล้วส่งไปที่ครัว"
เฟิ่งหลีฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก รับคำแล้ววิ่งไปเตรียมของ
พอนางจากไปซูซีหัวก็หันไปทางเซียวฝาน "ท่านเคยเห็นน้ำตาลทรายขาวหรือไม่?"
เซียวฝานยกคิ้วเล็กน้อย "แน่นอนว่าเคยเห็นน้ำตาลทรายขาว"
"ราคาเป็อย่างไร?"
"ขึ้นอยู่กับคุณภาพเป็หลัก น้ำตาลทรายขาวหนึ่งจิ๋นราคาั้แ่หนึ่งร้อยถึงห้าร้อยเหรียญทองแดง"
สีหน้าของเซียวฝานเคร่งเครียดเล็กน้อย น้ำตาลทรายขาวเป็ของที่คนรวยเท่านั้นจึงจะซื้อกินได้ ชาวบ้านธรรมดาอย่างมากก็ซื้อน้ำตาลแดงหยาบ ๆ มาหวานปาก
ตามที่ซูซีหัวพูดเมื่อครู่ หรือว่านางจะทำน้ำตาลทรายขาวออกมาได้?
เพียงแค่ใช้ถ่านไม้เท่านั้นหรือ?
เซียวฝานมีสีหน้าชัดเจน ซูซีหัวมองแล้วยิ้มเล็กน้อย "หากข้ากล่าวว่า ข้าสามารถเปลี่ยนน้ำตาลทรายแดงให้กลายเป็น้ำตาลทรายขาวเกรดดีที่สุดได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังใช้ต้นทุนต่ำมาก ท่านแม่ทัพเซียวจะเชื่อหรือไม่?"
หลังจากเงียบไปนาน เซียวฝานก็กล่าวขึ้น "ต้องเห็นกับตาจึงจะเชื่อ"
"ถ้าเช่นนั้นท่านก็จงดูให้ดีเถิด"
ครึ่งชั่วยามต่อมา เฟิ่งหลี่นำน้ำตาลแดงกลับมา "คุณหนู ถ่านไม้บดละเอียดแล้ววางอยู่ในครัว ส่วนนี่คือน้ำตาลแดงที่คุณหนู้าเ้าค่ะ"
ซูซีหัวยื่นมือรับถุงใส่น้ำตาลแดง หันไปมองเซียวฝาน ยังไม่ทันได้พูดอะไร อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นยืนอย่างเข้าใจ
"ไปกันเถอะ"
ทุกคนเดินไปที่ครัว ซูซีหัวไล่ทุกคนออกไป ให้เฟิ่งหลี่ช่วยจุดไฟ นางเทน้ำตาลแดงลงในน้ำให้ละลาย จากนั้นเทลงในหม้อโดยตรง ต่อมาก็เทถ่านไม้ที่บดละเอียดลงไปด้วย
เซียวฝานมีความประหลาดใจในดวงตา "เ้าทำเช่นนี้เพื่ออันใด?"
่แรกยังพอปกติ แต่การเทถ่านลงไปนั้นมีจุดประสงค์ใด?
ซูซีหัวยิ้ม "อีกสักครู่ท่านก็จะเข้าใจเอง เฟิ่งหลี่พอเดือดแล้วก็ลดไฟลงนะ"
"ได้เ้าค่ะ"
ซูซีหัวหยิบช้อนคนน้ำตาลไม่หยุด หลังจากน้ำตาลแดงเดือด เฟิ่งหลี่ก็ลดไฟลงตามคำสั่ง
เมื่อเวลาผ่านไป น้ำที่ขุ่นก็ค่อย ๆ ใสขึ้นเรื่อย ๆ
เซียวฝาน เห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ก็แสดงความประหลาดใจออกมาทางสีหน้า "นี่มัน..."
ซูซีหัวลูบแก้ม นึกขึ้นได้ทีหลังว่านางไม่ได้หยิบของกรองมา จึงรีบรับ่ต่อจากเฟิ่งหลี่
"เ้าไปหาคนเอาผ้าป่านมา"
"เ้าค่ะ!"
เซียวฝานขนตากระตุก นี่จะทำอะไรอีกหรือ?
915
