2 สัปดาห์ถัดมา วันเสาร์ ฟาร์มภัทรภพ
ดนัยได้กลับไปยังฟาร์มภัทรภพอีกครั้งเพราะวันนี้ทุกคนจะเริ่มทำงานกันหลังจากเรียนรู้วิธีการปลูกพืชและเลี้ยงสัตว์แบบใหม่
“เป็ยังไงบ้าง”เมื่อมาถึงดนัยก็เดินเข้าไปถามชายคนหนึ่งที่เดินออกมาจากบ้านกลางฟาร์ม
“ทุกคนเรียนรู้กันได้เร็วมากครับบอส”
“ตอนนี้พร้อมแล้วใช่ไหม”
“ครับ….จากการสอบทุกคนสามารถทำได้ดีทีเดียว”
“ดีมาก รบกวนนายมา 2 สัปดาห์แล้วตอนนี้ไปพักผ่อนให้สบายเถอะ”
ดนับตบไหล่ชายตรงหน้าเบาๆสองครั้งก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านที่ตอนนี้กลายเป็ที่พักชั่วคราวของคนงาน เพราะขนาดของมันที่พอๆกับคฤหาสน์ขนาดเล็กทำให้ทุกคนเข้าไปพักได้แต่จะเบียดกันเล็กน้อย
ส่วนผู้ที่มาสอนคนเหล่านี้ก็คือหนึ่งในผู้ที่ผ่านการรับเลือกในยิมมาแล้วโดยมีลูคัสและพลเป็คนรับรองมาเอง
เมื่อเปิดประตูเข้าไปในบ้านดนัยก็พบกับคนจำนวนมากที่มรอเขาอยู่แล้ว
“สวัสครับพ่อเลี้ยง”ชายร่างใหญ่เดินเข้ามาก่อนจะทักทาย
“สวัสดีครับ”
“ผมเดชเป็ตัวแทนคนงานของที่นี่ครับ”
“ครับ??”
“ผมอยากจะเป็ตัวแทนมาขอบคุณพ่อเลี้ยงที่ช่วยเหลือพวกเราครับ”
“ผมยังไม่ได้ทำอะไรมากมายเลยครับ”
“แม้ตอนนี้จะยังไม่เสร็จแต่โครงตึกก็สามารถเห็นได้ชัดแล้ว พวกเราจึงรู้สึกขอบคุณครับ”
“ถ้าอยากจะขอบคุณก็ทำงานตามที่ได้รับมอบหมายให้เต็มที่ก็แล้วกันนะครับ”
“ผมจะไปบอกทุกคนอย่างนี้เลยนะครับ”เดชยิ้มขึ้นก่อนจะโค้งตัวลงอีกและเดินจากไป
“เขาดูมีมารยาทมากเลยนะคะ”ซินหรานที่ตามเขามาเอ่ยขึ้น
“ดูเหมือนคนของเราจะไม่ได้สอนแค่ความรู้อย่างเดียวสินะ ลูคัสกับพลดูเหมือนจะทำงานกันได้ดีจริงๆ”
ดนัยเดินขึ้นไปยังเวทีไม้กลางบ้าน ทุกคนที่เห็นก็หยุดพูดทันทีสร้างความพึงพอใจให้แก่ดนัยอีกไม่น้อย
“วันนี้ที่ผมมาที่นี่ก็เพราะอยากจะบอกแนวทางของจริงต่อจากนี้ แม้จะได้อ่านจากเอกสารที่แจกไปตอนมาครั้งแรกแล้วแต่ตอนนี้อาจจะมีอะไรปรับเปลี่ยนไปได้”ดนัยหยุดพูดก่อนจะกวาดตามองไปที่ทุกคนแล้วพูดต่อ
“อย่างแรกที่เราจะทำก็คือการปลูกผลไม้ยืนต้น เช่น แอปเปิล ส้ม องุ่น โดยจะใช้พื้นที่ประมาณ 50 ไร่ในการปลูกซึ่งจะเป็ผลผลิตหลักของเรา ต่อมาเราจะเลี้ยงวัวโดยใช้พื้นที่อีก 30 ไร่ ส่วนที่เหลืออีก 70 ไร่เราจะปลูกชากัน….มีคำถามอะไรไหมครับ”หลังพูดจบก็มีหญิงกลางคนยกมือขึ้นมา
“ทำไมถึงเลี้ยงวัวเพียงอย่างเดียวละคะ?”
“เมื่อก่อนไร่นี้ส่งออกเกือบทุกอย่างที่สามารถปลูกหรือเลี้ยงได้ ซึ่งผมคิดว่าแม้จะขายได้แต่ก็ได้ราคาน้อย สู้เราเลี้ยงเพียงอย่างเดียวให้ได้คุณภาพไปเลยดีกว่า”เมื่อพูดจบชายอีกคนก็ยกมือขึ้นมาบ้าง
“แล้วทำไมถึงต้องเป็วัวละครับ”
“แม้ตอนนี้เนื้อวัวจะยังไม่เป็ที่นิยมเท่ากับเนื้อหมูในไทย แต่ในอนาคตผมเชื่อว่าจะมีผู้้ามันมากและวัวที่เราจะเลี้ยงก็ไม่ใช่พันธุ์ธรรมดา สามารถหาได้จากที่นี่ที่เดียวเท่านั้น”
ทุกคนพยักหน้าตามแต่ไม่ถามเหตุผลว่าทำไมถึงมีที่นี่ที่เดียวเพราะพวกเขาถูกสอนมาแบบนี้ก่อนที่จะมีคนยกมือขึ้นมาอีก
“เราจะเปลี่ยนไปปลูกชาเป็หลักเหรอครับ”
“ไม่ใช่หรอก สภาพอากาศของจังกวัดเชียงใหม่นั้นเอื้อต่อการปลูกชามาก และเรายังสามารถส่งออกไปต่างประเทศได้อีกด้วย”
คำถามได้ถูกถามขึ้นอีกสี่ห้าครั้งก่อนที่จะไม่มีใครสงสัยอะไรอีกและยืนรองานแรกที่จะเริ่มขึ้นกับพ่อเลี้ยงคนใหม่
“งานแรกที่ทุกคนจะต้องทำก็คือการเคลียร์พื้นที่และดินต่างๆให้พร้อม เมล็ดพันธุ์รวมถึงพ่อพันธุ์แม่พันธุ์วัวจะมาในอีก 1 สัปดาห์….ถ้าเข้าใจแล้วก็ขอให้เริ่มงานกันได้เลย”
จากนั้นดนัยก็เดินออกไปจากบ้านหลังนี้ปล่อยให้คนงานเริ่มทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายไป
…………….
10.00 น. วันอาทิตย์
ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!
เสียงจอบและเสียมกระทบลงไปที่ดินดังขึ้นออกมา
คนนับสอบชีวิตตอนนี้กำลังไล่พรวนดินและจัดการหน้าดินเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการปลูกพืชชนิดใหม่
แม้ที่นี่จะเป็ฟาร์ม แต่เ้าของคนเก่าก็ไม่ได้ลงมาดูแลมันทำให้สภาพของสิ่งต่างๆค่อนข้างแย่ดนัยจึงต้องมาเริ่มทำอะไรใหม่หมด
“ท่านมาทำอะไรที่นี่กันคะ”ซินหรานที่วันนี้มาในชุดสาวชาวสวนถามขึ้น
“เรียกว่ามาพักผ่อนก็ได้นะ เดินเล่นในฟาร์มที่มีต้นไม้ร่มรื่นดูสบายตาดี”
“แต่ทำไมฉันเห็นแหวนเวทมนต์มันเรืองแสงออกมากันละคะ”ดนัยสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มกลบเกลื่อน
“ฉันแค่ฝึกเอง การฝึกน่ะ”
“ฝึกอะไรหรอคะ?”
“เพิ่มแร่ธาตุให้แก่ดินในฟาร์มของเราไง”
“เื่นั้นเดี๋ยวก็จะมีเครื่องแปลงอนุภาคมานาส่งมาให้นี่คะ”
“ฉันจะได้ฝึกใช้ให้ชำนาญไงเล่า แบบเวลาที่ไม่มีปืนในมือแล้วไปเจอศัตรูเข้าน่ะ”
“ท่านคิดว่าลูกไฟขนาด 10 เิเจะสามารถฆ่าคนได้โดยที่อีกฝ่ายไม่ตอบโต้งั้นเหรอคะ”
“เอาน่า ยังไงในอนาคตเทคโนโลยีก็ต้องก้าวหน้า บางทีฉันอาจจะสร้างลูกไฟขนาดเท่าบ้านก็ได้”
“ฉันก็หวังว่าจะเป็อย่างงั้นค่ะ”
ทุกที่ที่ดนัยเดินผ่านไปจะมีต้นหญ้าเกิดขึ้นมารวมถึงดินโดยรอบที่ร่วนซุยขึ้นและเต็มไปด้วยแร่ธาตุที่จำเป็ในดิน
หลังจากเดินจนทั่วทั้งฟาร์มที่มีขนาด 150 ไร่รอบหนึ่งดนัยก็กลับมาพักยังบ้านเพราะมีอาการหน้ามืดเล็กน้อย
“ไม่นึกเลยว่าการใช้สิ่งที่เรียกว่าเวทมนต์มันต้องใช้กำลังใจและกายด้วย”ดนัยทิ้งตัวลงไปบนโซฟาก่อนจะเอ่ยขึ้นมา
“จากที่ฉันอ่านรายงานมา การใช้เวทมนต์นั้นจะต้องคิดสมการที่ให้กำเนิดสิ่งที่้าขึ้นมาในหัวและแปลงอนุภาคมานาเป็อนุภาคมูลฐานของสิ่งนั้น การจะใช้สมองอย่างหนักคงไม่ใช่เื่แปลก”ซินหรานถือเก้วน้ำส่งไปให้แก่ดนัย
“ขอบคุณ”เขารับน้ำมาก่อนจะกระดกขึ้นทีเดียวหมดแก้ว
“ตอนนี้การจัดการดินในไร่เสร็จไปถึง 30% แล้วค่ะถือว่าเร็วมากเลยทีเดียว”
“การทำสวนปลูกชาแบบขั้นบันไดล่ะ”
“ตอนนี้ขุดดินตามที่วางแผนไว้ได้ 45% ค่ะ”
“ทำไมงานแต่ละอย่างมันถึงเดินเร็วกว่ากำหนดอย่างนี้กัน”
“คนงานทุกคนทราบซึ้งในสิ่งที่ท่านทำให้ พวกเขาจึงทำงานอย่างหนักเป็การตอบแทน”
“เื่เครื่อง G-03 ตอนนี้เป็ไปถึงไหนแล้ว”
“เครื่องนี้ไม่ได้เกินสามัญสำนึกมากนักจึงใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ”
“ให้ยกมาที่นี่ได้เลยถ้าเสร็จแล้วนะ”
“ได้ค่ะ….พรุ่งนี้ท่านยังต้องไปโรงเรียนนะคะตอนนี้ถึงเวลาที่ควรจะกลับแล้วค่ะ”
“เฮ้อออ….แจ้งไปที่โรงเรียนว่าฉันลา 1 สัปดาห์”
“……จะดีจริงๆหรอคะ??”
“บอก ผอ. ไปว่ามีเหตุผลทางธุรกิจนิดหน่อยและบริจาคให้โรงเรียนไปสักแสนนึง”
“ได้ค่ะ”ซินหรานได้แต่จำใจทำตาม
“ติดต่อนายหน้ารับซื้อผลไม้และชารึยัง”
“ติดต่อเรียบร้อยแล้วค่ะ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ด้วยว่าท่านเป็ใคร”
“ทำไมกันล่ะ ถึงจะยังไม่ได้เปิดเผยแต่ก็ตามไม่ได้ง่ายๆอยู่ดี”
“เขาคนนั้นเป็เพื่อนของคุณกิตติศักดิ์จึงน่าจะได้ยินชื่อของท่านมาบ้าง”
“โอ้! คนรู้จักกว้างขวางจริงๆ แล้วเขาจะส่งคนมาวันไหนกัน”
“เขาบอกจะมาเองเลยค่ะ ส่วนเวลาก็น่าจะเป็่หารเก็บเกี่ยวครั้งแรกเลยเพราะอยากจะดูคุณภาพของผลผลิตด้วยตาตัวเอง”
“ตกลง วันนั้นฉันจะมาที่นี่ด้วย”
“ค่ะ”ซินหรานหยิบโน้ตขึ้นมาก่อนจะจดเื่นี้ลงไป
แต่ในขณะที่ดนัยกำลังคิดว่าจะทำอะไรต่อดีเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว
ติ๊ง!!
[ท่านทำภารกิจมีผู้เล่นครบ 1 ล้านคนภายในสามเดือนเสร็จสิ้น]
[ได้รับการสุ่มพร์ 3 ครั้ง]
[ได้รับซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ระดับกลาง]
[มาสเตอร์สามารถรับของรางวัลได้ที่ห้องนอนปัจจุบันของท่าน]
‘เจ๋งไปเลย!…ระบบสุ่มพร์นี่รวมระดับ 2 ด้วยใช่ไหม’ดนัยถามกับระบบในใจ
[คำตอบของท่าน คือ ใช่ค่ะ]
‘สวย! อย่างนี้คงต้องไปทำบุญเสริมดวงชะตาสักหน่อยแล้ว’แม้ดนัยจะรู้ว่าเื่อะไรแบบนั้นไม่มีจริงแต่เขาก็ยังอยากทำอยู่ดีเผื่อในระบบอาจจะมีแต้มบุญมาเพิ่มโชคก็เป็ได้
3K
