ยามอัสดงเคลื่อนคล้อยลงปกคลุมหมู่บ้าน แสงสุดท้ายของดวงตะวันลับขอบฟ้าทิ้งไว้เพียงริ้วสีส้มอมม่วงพาดผ่านท้องนภาที่ดูวังเวงและน่าหวั่นเกรงประดุจลางร้ายที่มองไม่เห็น กองปราบในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มที่บัดนี้ดูหลุดลุ่ยและเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินสีกร้าน คราบเืแห้งกรังจากการกรำศึกหนักตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านในยามก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์ เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินดังหนักแน่นสม่ำเสมอสะท้อนถึงความเหนื่อยล้าของทั้งคนและสัตว์
ในคราแรกนั้น เฉินอี้ หัวหน้ากองปราบผู้มีั์ตาคมกริบประดุจพญาเหยี่ยวและยึดมั่นในระเบียบวินัย ตั้งใจจะนำกำลังมุ่งหน้ากลับสู่ 'เมืองตงหยาง' หัวเมืองใหญ่ทางทิศตะวันออกที่เป็ศูนย์กลางการปกครองอันมั่งคั่งเพื่อรายงานความสำเร็จในการกวาดล้างโจรกลุ่มใหญ่ทันที ทว่าเมื่อขบวนม้ามาถึงหน้าหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านพร้อมกลุ่มผู้าุโที่มีสีหน้าซูบเซียวได้รีบเข้ามาคุกเข่าอ้อนวอนด้วยความเวทนา พวกเขาแจ้งว่ายังมีกลุ่มโจรกลุ่มเล็กๆ อีกกลุ่มหนึ่งที่แยกตัวออกมาซุ่มเงียบอยู่ที่เชิงเขาใกล้หมู่บ้านแห่งนี้ คอยดักปล้นชิงชาวบ้านที่ออกไปทำนาและข่มขู่เอาชีวิตจนชาวบ้านขวัญหนีดีฝ่อไม่กล้าออกจากเรือน เฉินอี้มองดูสหายร่วมรบหลายคนที่แม้จะมีรอยแผลและคราบเหงื่อไคลจากการเดินทางไกลกว่าแปดสิบลี้ แต่เมื่อเห็นแววตาอ้อนวอนของชาวบ้าน จิติญญาของผู้พิทักษ์ราษฎรก็พลุ่งพล่าน เขาเห็นว่าสหายหลายคนยังมีกำลังวังชาเหลือเฟือพอจะถอนรากถอนโคนพวกโจรกลุ่มเล็กนี้ได้ จึงตอบรับคำขอและสั่งการให้ลูกน้องตั้งที่พักแรม ณ วัดร้างเก่าคร่ำคร่าท้ายหมู่บ้านที่มีเพียงเถาวัลย์พันรอบเสาผุพัง โดยเขากำชับหนักหนาด้วยเสียงเฉียบขาดห้ามมิให้ใครเข้าไปรบกวนความสงบหรือหยิบฉวยสิ่งของของชาวบ้านแม้เพียงชิ้นเดียว
ภายในจิตใจที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนของเฉินอี้นั้น เขายังคงมีความหวั่นใจลึกๆ ที่มิอาจสลัดทิ้งได้ ทุกครั้งที่สายตาของเขาทอดมองไปยังทิศทางกระท่อมไม้ไผ่ของบัณฑิตหนุ่มนามว่าลู่ชิง แม้ภายนอกลู่ชิงจะดูเป็เพียงปัญญาชนผู้บอบบาง มือเรียวบางที่ดูเหมือนจะไร้กำลังวังชาแม้แต่จะยกดาบไม้ ทว่าท่วงท่าการหลบหลีกม้าศึกที่แสนนุ่มนวลทว่าเฉียบคมในวันนั้นยังคงติดตาเขาประดุจภาพวาดที่สลักลงบนแผ่นหิน เฉินอี้ลอบคิดด้วยความระแวงระคนสงสัยว่า บัณฑิตผู้นี้อาจเป็ยอดฝีมือเร้นกายที่เบื่อหน่ายโลกภายนอกแล้วปลีกวิเวกมาพำนักในชนบท ท่าทีที่สงบนิ่งและวาจาที่เชือดเฉือนนั้นมิใช่สิ่งที่คนธรรมดาที่ปราศจากพลังปราณหนุนหลังจะกระทำได้โดยไม่สั่นสะท้านต่อคมดาบ
ท่ามกลางเสียงไม้ฟืนปะทุแตกเปรี้ยะในกองไฟที่วัดร้าง กลิ่นควันไฟจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืน บทสนทนาในวงล้อมของเหล่านักรบเริ่มพรรณนาถึงความยากลำบากในการปราบกลุ่มโจรูเาจากเมืองข้างๆ ทว่าจู่ๆ หัวข้อสนทนาก็ลามมาถึงเื่ของบัณฑิตหนุ่มผู้มีฝีปากกล้า บรรยากาศรอบกองไฟที่เคยครึกโครมพลันเงียบสงัดลงทันทีประดุจถูกมนต์สะกด ความกดดันบางอย่างแผ่ซ่านจนความร้อนของไฟไม่อาจขับไล่ความเย็นเยียบในใจได้ หูเถียน ชายฉกรรจ์ร่างกำยำผู้ที่เกือบจะขี่ม้าเหยียบเด็กในวันนั้น รีบทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าน้อยๆ เขาหัวเราะแห้งๆ พลางโบกมือไปมาเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขินที่ตนเองเคยเสียท่า
"พวกท่านจะเคร่งเครียดไปใย ข้าว่ามันเป็เพียงเื่บังเอิญเสียมากกว่า บัณฑิตหน้าขาวคนนั้นคงแค่โชคดีที่ก้าวพลาดจนหลบพ้นไปได้โดยบังเอิญ อย่าได้เก็บเื่ไร้สาระมาใส่ใจให้เสียเวลาพักผ่อนเลย พรุ่งนี้เรายังมีงานสำคัญรออยู่" ทุกคนต่างพยักหน้าเออออตามไป แม้ในส่วนลึกของจิตใจจะยังมีเงาความแคลงใจที่มิอาจสลัดออกได้ก็ตาม
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ศาลาส่วนกลางหมู่บ้าน ลมหนาวบางเบาพัดพากลิ่นหอมของหยาดน้ำค้างและยอดหญ้ามาแตะจมูกชวนให้สดชื่น ลู่ชิงยืนรอรับศิษย์ตัวน้อยด้วยใบหน้าที่แจ่มใสและอารมณ์ที่สงบ ทว่าเมื่อเวลาล่วงเลยไปเนิ่นนาน เขากลับพบความผิดปกติที่ชวนให้ใจหายวาบ เด็กชายสองคนที่เคยมารอเรียนเป็คนแรกๆ กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ลู่ชิงมิอาจนิ่งนอนใจ เขาเร่งฝีเท้าเดินทางไปสอบถามพ่อแม่ของเด็กถึงบ้านเรือน แต่กลับพบเพียงใบหน้าที่ตระหนกใและคำยืนยันที่สั่นเครือว่าไม่มีใครเห็นลูกชายของตนั้แ่แสงแรกของวันประจักษ์บนขอบฟ้า
หัวใจของลู่ชิงเริ่มเต้นระรัวประดุจกลองศึกด้วยความกังวลใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ทันใดนั้นเอง ชายชาวนาคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้ง ลิ้นห้อยด้วยความเหนื่อยหอบเข้ามาพลางะโบอกผู้ใหญ่บ้านเสียงหลงจนฟังแทบไม่เป็ศัพท์
"ผู้ใหญ่! แย่แล้ว! มีคนเห็นไอ้หนูสองคนนั้นแอบวิ่งลัดเลาะตามแนวป่าทึบ แอบเดินตามหลังกองปราบมุ่งหน้าไปทางหุบเขา สงสัยพวกมันจะแอบไปดูการปราบโจรป่าเพราะความซนตามประสาเด็ก!"
ลู่ชิงถึงกับยกมือกุมขมับด้วยความหนักใจจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
"บ้าไปแล้ว... เด็กพวกนี้คิดอะไรอยู่กันแน่ หุบเขาโจรไม่ใช่สถานที่ที่เด็กจะไปวิ่งเล่นได้นะ!" เสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้เป็แม่เริ่มดังระงมไปทั่วบริเวณศาลา ความปวดใจของพ่อแม่ที่ลูกต้องตกอยู่ในภยันตรายบีบคั้นหัวใจของลู่ชิงอย่างรุนแรง เขาหลับตานึกถึงความห่วงใยที่มารดามีต่อเขาเสมอมา และรู้ซึ้งดีว่าหากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง ความสูญเสียอาจกลายเป็ฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนหมู่บ้านแห่งนี้ไปตลอดกาล
"ข้าจะปล่อยให้เด็กพวกนั้นเป็อันตรายไม่ได้เด็ดขาด แม้ข้าจะเป็เพียงบัณฑิตที่อ่อนแอ แต่ข้าก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อชีวิตของศิษย์ข้าได้" ลู่ชิงพึมพำกับตนเองด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็ความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
"หากข้าใช้ 'วิชาไร้พันธนาการ' ที่ข้าเพียรฝึกฝนประหนึ่งการกายบริหารทุกเมื่อเชื่อวัน แม้แต่ตอนนอนหรือตอนทำงานปราณก็หมุนเวียนอยู่ตลอด บางทีข้าอาจจะเดินทางได้เร็วกว่าม้าศึก และอาจจะช่วยพวกเด็กๆ ได้ทันท่วงทีก่อนที่คมดาบจะพรากชีวิตพวกเขาไป"
เมื่อตัดสินใจเด็ดขาด บัณฑิตหนุ่มก็อาศัยจังหวะที่กลุ่มคนกำลังโกลาหลวุ่นวายและรุมล้อมผู้ใหญ่บ้าน แฝงตัวออกจากที่นั่นอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วที่สุด เขาไม่้าให้เื่นี้รู้ถึงหูมารดาเพราะเกรงว่านางจะกังวลจนล้มป่วยลงอีก ร่างของลู่ชิงพุ่งทะยานเข้าสู่แนวป่าทึบที่รกชัฏ ท่วงท่าการเยื้องกรายที่เขาคิดว่าเป็เพียงการออกกำลังกาย่ขาเพื่อสุขภาพ กลับส่งผลให้อณูอากาศรอบกายแหวกออก ร่างของเขาทะยานไปข้างหน้าประดุจวิหคเหินที่แตะเพียงปลายยอดหญ้าโดยไม่ทิ้งรอยเท้า ลมแรงปะทะใบหน้าจนเส้นผมยาวสลวยโบกสะบัดไปตามแรงลม ขณะที่เขาวิ่งผ่านแมกไม้ด้วยความลื่นไหลประดุจเงาปีศาจที่ไร้ตัวตน มุ่งหน้าสู่สมรภูมิร้ายบนหุบเขาที่เข็มนาฬิกาแห่งชีวิตของเด็กน้อยกำลังนับถอยหลังสู่อันตราย!
3K
