“ท่านแม่ ข้าไม่โกรธท่าน ข้าไม่เคยโกรธท่านขอรับ” ฉู่เฟยหรงหันหลังกลับมาพูดกับมารดาด้วยความใ เขากลัวว่ามารดาจะเสียใจ
“ถ้าอย่างนั้น เ้าเดินเข้ามาหาแม่ทีสิ”
ฉู่เฟยหรงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ามารดา “ท่านแม่”
“เ้าเจ็บมากไหม” หลิวจางิ่มองเห็นรอยหยิกและรอยไม้เรียวที่อยู่บนตัวเด็กชาย 'หลิวจางิ่ เธอทำร้ายเด็กได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ไม่รักลูกตัวเองเลยหรือยังไง'
“แม่ขอโทษเ้าอีกครั้งนะ ที่บ้านเรามียาหรือไม่ เ้าไปหยิบมาให้แม่ที แม่จะทายาให้เ้าเอง”
“ท่านพ่อทายาให้ข้าแล้วขอรับ” ฉู่เฟยหรงตอบพร้อมกับมองหน้ามารดา “ท่านแม่นอนพักผ่อนก่อนเถิด”
“ถ้าอย่างนั้นแม่ขอพักสักหน่อย ขอบใจนะ” เธอรู้สึกอ่อนเพลียจริงๆ 'เอาไว้นอนตื่นมาก่อนแล้วกัน ค่อยมาดูว่าจะทำยังไงต่อไป' เธอคิดพร้อมกับหลับตาลง แล้วหลิวจางิ่ก็นอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
อาจจะเพราะอาการาเ็จึงทำให้หลิวจางิ่นอนจนถึงรุ่งเช้าของอีกวันหนึ่ง วันนี้เธอรู้สึกดีกว่าเมื่อวานเป็อย่างมาก อีกอย่างหนึ่งคือเธอรู้สึกหิวแล้ว
หลิวจางิ่เดินออกมาจากห้องก็พบสองพ่อลูกยืนนิ่งอยู่ในครัวเหมือนรูปปั้น
“พวกท่านยืนทำอะไรกัน” หลิวจางิ่ถามพวกเขา
“ท่านแม่ ข้ากับท่านพ่อพยายามจะทำอาหาร แต่ว่าข้ากับท่านพ่อ...ทำไม่เป็”
“พวกท่านออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการเอง”
หลิวจางิ่เห็นว่าในห้องครัวมีเพียงข้าวสาร ผักป่า และไข่ไก่ นางจึงทำข้าวต้ม ผัดผักป่า และไข่ตุ๋น กลิ่นอาหารหอมโชยออกมายั่วน้ำลายสองพ่อลูกเป็อย่างมาก เพราะเมื่อวานพวกเขาไม่ได้กินอะไรเลยในตอนเย็น
ที่ผ่านมา ถึงแม้หลิวจางิ่จะทำตัวร้ายกาจกับสามีและลูกอยู่พอสมควร แต่เื่อาหารการกินหรือเื่ภายในบ้านนางก็ไม่เคยปล่อยปละละเลย เพียงแต่ฝีมือการทำอาหารของนางเป็เพียงรสชาติที่พอกินได้เท่านั้น
หลิวจางิ่ยกอาหารออกมาวางไว้บนโต๊ะ ก็เห็นว่าบนโต๊ะยังไม่มีอะไรจัดเตรียมไว้เลย นางมองหน้าสองพ่อลูก
“ท่านพี่ ท่านช่วยข้ายกหม้อข้าวต้มในครัวออกมาได้หรือไม่” หลิวจางิ่บอกกับสามี นางเริ่มนึกว่าต้องให้สองพ่อลูกรู้จักแบ่งเบางานในบ้านที่พอจะช่วยได้บ้าง อย่างน้อยก็เื่ยกอาหารและยกจานชามนี่ล่ะ
“ข้าไม่เคยทำ” ฉู่อันพูดเสียงต่ำ
“ก็หัดทำเสียสิเ้าคะ แบ่งเบาภาระของข้าบ้าง แค่ยกหม้อข้าวออกมาเท่านั้นเอง” หลิวจางิ่ยังพูดอย่างเป็เื่ธรรมดา
ฉู่อันเดินเข้าไปยกหม้อข้าวต้มในครัวออกมา เวลานี้เขารู้สึกหิวมากจริงๆ เขาไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับนาง
หลิวจางิ่เห็นเขาเดินเข้าไปยกหม้อข้าวต้มออกมา นางจึงเดินไปยกถ้วยชามกับตะเกียบออกมาแล้วตักข้าวต้มวางไว้ตรงหน้าทุกคน สองพ่อลูกไม่ได้คาดหวังถึงรสชาติของอาหาร พวกเขาเพียงแค่้ากินอาหารที่อยู่ตรงหน้าโดยไวเท่านั้น แต่พอตักอาหารเข้าปาก สองพ่อลูกก็ได้แต่หันมองหน้ากัน แล้วก็ตั้งใจกินอาหารต่อไปจนเสร็จ
ในขณะที่หลิวจางิ่นำภาชนะไปล้างทำความสะอาด สองพ่อลูกยังคงนั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าว เพราะก่อนออกไป นางบอกให้พวกเขานั่งรออยู่ก่อน
“ท่านพ่อ วันนี้ท่านแม่ทำอาหารอร่อยมากขอรับ”
“เ้าชอบอาหารที่ท่านแม่ทำอย่างนั้นหรือ”
“ขอรับ ข้า...” ฉู่เฟยหรงยังไม่ทันตอบคำถามของบิดาเสร็จ เขาก็มองเห็นมารดาเดินกลับเข้ามาเสียก่อน
10K
