ตอนที่ 3 หนี
ชิงชิงเดินตามหลังมาที่โต๊ะกินข้าวเธอมองเห็นชายชราใบหน้าเกรงขาม ร่างกายอ้วนท้วมเต็มไปด้วยรอยสัก รอยแผลเป็บนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัดไม่ต้องเดาเธอก็รู้ได้ในทันทีว่านี่คือโจวเฉิงพ่อของอู๋หยางอัน
"ลูกสะใภ้ร่างกายไม่สบายหรือพักผ่อนไม่เพียงพอถึงได้ตื่นสายกว่าทุกวัน ไม่ใช่ว่าตอนนี้ตั้งท้องแล้วหรอกนะ หยางหลงวันนี้่เช้าว่างไม่ได้ทำอะไรพาลูกสะใภ้ไปตรวจร่างกายดูบ้างสิ" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นสายตามองมาทางชิงชิงด้วยความเอ็นดู
"เธอไม่ได้ท้องหรอก คงเป็เพราะเมื่อคืนฝันร้ายหรือมีผีร้ายเข้าสิงก็ไม่รู้ดูเปลี่ยนไปจากเดิม "
"คงเป็เพราะฮอร์โมนนะ ลูกสะใภ้นั่งลงสิ"
"ค่ะ " เธอนั่งลงเงียบ ๆ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ สำรวจจำนวนลูกน้องของหยางหลงและบริเวณบ้าน หาทางหนีทีไล่เมื่อไหร่ที่มีโอกาสเธอจะหนีทันที
"วันนี้ฉันจะไปทำธุระ่เช้า ชิงชิงอยากได้มั้ย? ได้ยินมาว่ามีกำไรหยก เครื่องประดับเข้ามาใหม่มากมายหากชอบฉันจะติดไม้ติดมือมาให้"
"ของพวกนั้นไม่จำเป็หรอกค่ะ คุณพ่อไม่ต้องลำบาก"
"ถ่อมตัวไปแล้ว อีกไม่กี่วันเธอจะออกงานกับลูกชายของฉันจะให้แต่งตัวธรรมดาออกไปได้ยังไงเสียหน้าตระกูลอู๋หมด "
'แล้วจะถามทำไมั้แ่ทีแรก เดี๋ยวนะจะได้ออกงานอย่างนั้นเหรอ หรือว่าฉันจะใช้โอกาสนี้หนีไป ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสหนีได้เร็วขนาดนี้ หนีไปพร้อมเครื่องประดับ เอาไปขายในตลาดมืดราคาถูก ๆ คงมีเงินพอให้หนี'
"คุณพ่องานเปิดตัวครั้งนี้การคุ้มกันของเราต้องแ่า ไม่อย่างนั้นอาจจะมีช่องโหว่ได้"หยางหลงใบหน้าเคร่งเครียดเมื่อพูดถึงงานเปิดตัว
"ไม่ต้องห่วงเื่นั้นฉันจัดการเอง ส่วนแกตั้งใจทำหน้าที่ของแกได้แล้วคงรู้ใช่มั้ยว่าฉัน้าทายาทมาสืบสกุลมากแค่ไหน"
"คุณพ่อไม่ต้องเป็ห่วงครับ เื่นั้นผมจัดการเองห่วงแต่ร่างกายของชิงชิงหรือว่าเธอจะเป็หมัน หากเป็แบบนั้นเราไปพาตัวเฟิงลี่ฉี่มาแล้วจัดการฆ่าชิงชิงทิ้งดีมั้ยครับ ในเมื่อไร้ประโยชน์เก็บไว้ก็เสียข้าวสุก" ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยใบหน้าซีดเซียวนี่มันพระเอกธงแดงชัด ๆ
"เดี๋ยว ๆ สิ จะฆ่าจะแกงกันง่าย ๆ อย่างนี้ได้ยังไง ที่ฉันไม่ตั้งท้องง่าย ๆ เพราะร่างกายไม่แข็งแรงต่างหากดูสิ ว่าฉันผอมแห้งจนมีแต่หนังหุ้มกระดูก การจะตั้งท้องเด็กคนหนึ่งร่างกายของผู้เป็แม่ต้องสมบูรณ์พอที่จะแบ่งอาหารไปล่อเลี้ยงลูกในท้อง " เพราะความกลัวตายเธอรีบพูดขึ้นมาทันที ทำให้โจวเฉิงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน
"แกพูดอะไรออกมา เห็นมั้ยว่าลูกสะใภ้ฉันสั่นกลัวไปหมดแล้ว หนูชิงชิงถึงพวกเราจะเป็มาเฟียแต่เราไม่ใช่คนที่จะฆ่าใครง่าย ๆ โดยไม่มีสาเหตุหรอกนะ ฉันนะ้าแค่อำนาจและเงินทองอีกไม่นานฉันจะซื้อตลาดให้หยางหลงกับเธอไว้คอยดูแล เมื่อเรามีกิจการที่มั่นคงฉันจะวางมือจากการเป็มาเฟียและคอยดูหลานอยู่ที่บ้านเอง แม้ตอนนี้จะทำอย่างที่พูดได้แต่ว่าการออกจากวงการนี้ไม่ใช่เื่ง่ายนักหรอกนะ มันจะมีพวกที่้าโค่นล้มอำนาจของเราอยู่ไม่น้อยเพราะ้าอำนาจและอยากลองฝีมือ ดังนั้นการที่มีทายาทจึงจะเสริมสร้างความแข็งแกร่งของตระกูลอู๋ " ชิงชิงไม่เข้าใจเท่าไหร่นักแต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอกคิดว่าตัวเองต้องมาตาย ทั้ง ๆ ที่พึ่งจะมาอยู่ในร่างนี้ พ่อกับลูกแตกต่างกันยิ่งนัก
'ทำไม์ไม่ส่งฉันมาเป็ภรรยาของโจวเฉิงที่แม้จะเป็มาเฟียใหญ่แต่นุ่มนวลและนิสัยดี แตกต่างจากลูกชายทั้งปากหมาและโเี้เกินคน ขนาดจะฆ่ากันยังบอกซึ่ง ๆ หน้า ฉันจะต้องหนีจากที่นี่ให้ได้ อยู่ก็ตายไม่อยู่ก็ตาย' เธอคิดในใจหยิบตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างช้า ๆ
หลังจากกินข้าวเสร็จโจวเฉิงออกไปข้างนอกกับลูกน้องของเขา ส่วนหยางหลงก็หายตัวไปหลังกินข้าวเสร็จ เวลานี้มีเพียงเธอที่อยู่ในบ้าน เธอใช้เวลานี้เดินสำรวจดูบริเวณบ้านเพื่อหาทางหนี หากมีโอกาสก็จะหนีก่อนวันมีงานเปิดตัว หากจะหนีวันนั้นต้องมีคนจำเธอได้ว่าเธอเป็ใคร ความปลอดภัยในการหลบหนีคงไม่มี เพียงแค่หนีคนตระกูลอู๋ก็เหนื่อยพอแรงไหนจะต้องแอบซ่อนไม่ให้แก๊งอื่นเห็นเธออีก หากไม่อย่างนั้นเธอคงถูกจับตัวไปเป็ตัวประกันหรือฆ่าทิ้งเพื่อหยามหน้าตระกูลอู๋ก็ได้ ดังนั้นเื่หนีชิงชิงต้องคิดให้รอบครอบ
“ด้านหน้ามีคนเฝ้าประตูหลายคนทางนั้นตัดทิ้งในการที่จะหนี ส่วนด้านข้างเป็ถนนที่มีผู้คนสัญจร ถ้ามีคนเห็นไม่ว่าอย่างไรฉันจะถูกจับกลับเข้ามาเหมือนเดิม มีทางเดียวคือหลังบ้าน ขอให้มีที่ให้หนีด้วยเถอะ” ชิงชิงเดินสำรวจรอบบ้านจนถึงด้านหลังรั้วบริเวณนี้ไม่สูงมากนักคงจะง่ายต่อการปีน เธอมองซ้ายมองขวาไม่มีใครคิดชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะปีนขึ้นไปอย่างทุลักทุเล
“เห็นเมื่อครู่มันต่ำ ๆ เองไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงปีนยากแบบนี้นะ”
“ซ้อปีนยากแบบนั้นเอาบันไดไม้มั้ยครับ ผมถือติดมือมาพอดี” ชิงชิงคิดอะไรเพลิน ๆ ไม่ทันได้สังเกตุและสนใจว่ามีคนมาเพียงได้ยินว่ามีบันไดเธอยิ้มระรื่นรีบคว้ามาตั้งพาดลงกับรั้วเพื่อปีนออกไป
“ดี ๆ ขอบใจนะ”
“เดี๋ยวครับ แล้วนี่คิดจะหนีมีเงินแล้วหรือครับ? นี่ครับเงินเอาไว้ติดตัว” เฉินอี้หยิบเงินเป็ปึกมอบให้ชิงชิงตอนนี้เธอยังไม่รู้ตัวรีบหยิบเงินก่อนจะหยิบใส่กระเป๋ากางเกงปีนบันไดหนีออกอย่างรวดเร็ว
‘เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ เมื่อครู่นี่ไม่ใช่ลูกน้องของหยางหลงหรอกหรือ? ’
“จะไปไหน?” ไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรเสียงเข้มขรึมดังขึ้น ชิงชิงมองดูด้านหน้าเห็นหยางหลงยืนกอดอกถามเธออย่างใจเย็น ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าถูกจับได้ ทำไมเมื่อครู่สมองของเธอถึงได้คิดไม่ทันั้แ่ที่เห็นเฉินอี้
“เอ่อ.. ฉันไม่ได้จะไปไหนเสียหน่อย แฮะ ๆ ”
“ไม่ได้ไปไหนแล้วปีนออกมาจากด้านนี้ได้ยังไง เงินในกระเป๋านั่นอีก จะบอกว่าเธอไปจ่ายตลาดคิดว่าฉันโง่เชื่อคำพูดของเธอหรือไงกัน เพราะหากเธอจะไปตลาดจริง ๆ คงออกไปด้านหน้าประตูบ้านไม่ใช่ตรงนี้” สายตาแหลมคมจ้องมองที่เธอช่างเป็สายตาพิฆาตดุดันเสียจนร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวจนคิดอะไรไม่ออก
“เอ่อ...เื่เงินในกระเป๋านี่เป็เงินที่เฉินอี้เอาให้เมื่อครู่ ฉันแค่เห็นลูกแมว ใช่ ๆ ลูกแมวมันมาเกาะอยู่ตรงนี้ส่งเสียงร้องให้ช่วยเหลือน่าจะเป็ลูกแมว ฉันแค่มาช่วยเพราะสงสารเท่านั้นแต่ว่าตอนนี้มันไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ถ้าเกิดฉันจะหนีคงหนีไปนานแล้วไม่หนีในตอนนี้หรอกนะ” ชิงชิงรีบหาคำแก้ตัวยัดเงินคืนให้กับหยางหลงก่อนจะเดินไปด้านหน้าเพื่อปกปิดเื่ที่เธอกำลังคิดหนี แต่ดูเหมือนว่าหยางหลงไม่เชื่อคำพูดของเธอสักนิด เขายัดเงินใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นบ่าแบกเธอกลับเข้าไปด้านในบ้านโดยไม่สนสายตาคนอื่นที่มองอยู่สักนิด
“สมองกลวงหรือยังไง ลูกแมวนะปีนเก่งกว่าเธออีกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้แผนการตื้น ๆ ของเธอ หากคิดจะหนีอีกฉันจะตัดขาเธอทิ้งซ่ะจะได้อยู่แต่ในบ้าน”
“อ๊ากก ! ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนอื่นมาช่วย”
“ใครจะกล้าเข้ามาช่วยเธอ ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็ใครสงสัยสมองของเธอจะกลวงไปแล้วจริงๆ ” เธอทั้งโมโหทั้งเกลียดชายคนนี้จริง ๆ ทำไมถึงได้รู้แผนของเธอและยังมาคอยเธอเหมือนรู้ว่าเธอจะหนีเขาอย่างนี้ หรือว่าเขาตามเฝ้าเธอตลอดเวลา ชิงชิงไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไปเอาแต่เก็บความโมโหเอาไว้ ในเมื่อวันนี้หนีไม่ได้สักวันเธอต้องมีโอกาสหนีออกไปอีกแน่ ๆ
เขาอุ้มเธอเดินเข้ามาในบ้านเห็นเฉินอี้ยืนอยู่ชิงชิงจ้องเขม็งส่งสายตาพิฆาตไปหาจนอีกฝ่ายรีบหันหน้าหนีทันที
ตุบ ! เขาโยนเธอลงบนโต๊ะก่อนจะนั่งข้าง ๆ เธอพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ั้แ่เธอเข้ามาอยู่ที่นี่มันไม่สบายกว่าที่เธออยู่บ้านตระกูลเฟิงหรือยังไงถึงได้คิดจะหนี บอกแล้วใช่มั้ยตราบใดที่เธอไม่ตั้งท้องคลอดลูกของฉันเธอไม่มีสิทธิ์ออกจากบ้านหลังนี้”
“โอ้ย ! คำก็ลูก สองคำก็ลูกไม่มีเื่อื่นจะพูดหรือไงกัน ผู้ชายโเี้เหมือนนายใครเขาอยากจะมีลูกด้วย เอาอย่างนี้มั้ย? นายหย่าให้ฉันและเรามาทำสัญญากัน ลุงหม่าเฟิงติดหนี้นายเท่าไหร่ฉันจะหามาคืนให้พร้อมดอกเบี้ย ส่วนเื่ลูกนายไปหาผู้หญิงที่้านายจริง ๆ มาอยู่ด้วย อ้อ.. จริงสิฉันจำได้ฉันอ่านถึงตอนที่เฟิงลี่ฉี่เห็นใบหน้านายและ้าเข้ามาอยู่ที่นี่ มาทวงสิทธิ์ที่ต้องเป็ของเธอั้แ่ทีแรก ฉันจะยอมหลีกทางให้เองไม่ต้องยื้อแยงจนเกิดการทำร้ายร่างกาย เท่ากับว่าเื่นี้จบอย่างสมบูรณ์ นายได้เงินคืนแถมยังได้ภรรยาที่เต็มใจอยู่เคียงข้างนายอีกด้วย แบบนี้ไม่ดีกว่าหรือไงนายมีแต่ได้กับได้เลยนะคิดดูดี ๆ ข้อเสนอของฉันดีขนาดไหน ไม่มีใครให้นายได้เท่าฉันอีกแล้ว ส่วนเื่ที่เราเคยนอนด้วยกันฉันไม่ถือสาหรอกนะ ”
“หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว เก็บปากของเธอเอาไว้กินข้าวเพื่อบำรุงร่างกายซ่ะ และจำใส่สมองกลวง ๆ ของเธอเอาไว้ให้ขึ้นใจหากไม่ใช่ลูกที่เกิดจากเธอก็เปล่าประโยชน์ ดังนั้นไม่ว่าเธอจะพูดอะไรฉันก็ไม่สนใจข้อเสนออย่าลืมสิเื่เงินสำหรับฉันไม่ได้สำคัญนักหรอกนั่นมันแค่เศษเงิน”
10K
