“ลุกขึ้นเถอะค่ะ”
คนจะไปร่วมงานเลี้ยงแต่งงานบนเรือสำราญอ้อยอิ่งกับภรรยาราวกับถูกสั่งให้ไปอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบ
ภัทรกรพลิกตัวทาบทับเรือนร่างอุ่นนุ่มแถมหอมจรุงใจของภรรยา แล้วจุมพิตตรงแก้มอย่างรักใคร่
เขาตั้งใจว่าจะเก็บความรู้สึกนี้ไปสักพักเพื่อรอดูว่าอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาเช่นไรกับท่าทางและความชัดเจนว่าเขา ‘รัก’ แถม ‘หลง’ จนโงหัวเกือบไม่ขึ้น
“ค่อยไปสายๆ ก็ได้” เขาอ้อน ซบใบหน้ากับหน้าอกนุ่มหยุ่นใต้เปลือยเปล่าของภรรยา
หญิงสาวผลักใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง
“คุณภรีมต้องไปรับคุณพ่อคุณแม่อีกนะคะ เดี๋ยวพวกท่านรอนาน”
“ไม่เป็นไรหรอกเรือออกตั้งช่วงบ่าย” ยามปกติเขาซีเรียส ให้ความสำคัญเรื่องเวลาเสมอแต่หนนี้ไม่เต็มใจ ไม่อยากไปจึงอ้อยอิ่งทอดเวลาออกไปเรื่อยๆ
“แต่ว่าบัวต้องลุกแล้วนะคะ มีเรียนตอน 10 โมง”
“เพิ่ง 7 โมงครึ่ง เอง” คนไม่ค่อยชอบตื่นสายเหลือบมองนาฬิกาแล้วกักตัวหญิงสาวไว้ไม่ยอมให้เธอลุกแต่โดยดี
“สายแล้วค่ะ บัวต้องอาบน้ำแต่งตัว เสร็จแล้วต้องไปเตรียมมื้อเช้าอีก”
“ไม่ต้องทำกินเองก็ได้ข้าวเช้าน่ะ ผมเองก็ยังไม่ค่อยหิว” เขาอ้อน อยากถ่วงเวลาให้ภรรยาอยู่ในอ้อมแขนนานๆ
หญิงสาวจิ้มปลายจมูกคนเงื่อนไขเยอะเบาๆ แล้วดึงหน้าออกเพื่อมองเขาเต็มตา
“อย่าดื้อสิคะ”
“งั้น โดดเรียนอยู่เป็นเพื่อนผมไม่ได้เหรอ” คนจ่ายค่าเทอมร้องขอพลางกะพริบตาปริบ
หญิงสาวหยิกเนื้อตรงสีข้างเข้าให้พร้อมทำเสียงอ้อน “อย่าชวนบัวทำตัวเหลวไหลสิ”
“ก็ผมอยากให้คุณอยู่ด้วย จะไม่ได้เจอกันตั้ง 3 วัน”
“2 วันต่างหากค่ะ วันมะรืนตอนสายๆ คุณก็กลับมาแล้ว”
“นั่นแหละก็นานอยู่ดี”
หญิงสาวส่ายหน้าเล็กน้อย มันเขี้ยวอาการของสามี อ้อนยังกับเด็กน้อยติดพี่สาว
“งั้นอีกครึ่งชั่วโมงละกัน” ชายหนุ่มต่อรองพลางซบหน้ากับไหล่มนเล็กกอดเอวไว้หลวมๆ
หญิงสาวยิ้มอ่อนใจ “ก็ได้ค่ะ งั้นอีกครึ่งชั่วโมงบัวจะมาปลุกนะคะ” เธอทำท่าจะตวัดขาลงจากเตียงนอนหากแต่อ้อมแขนแกร่งรั้งเอาไว้
“ใครบอกว่าผมจะนอนคนเดียว” ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏ
กณิกนันท์ถลึงตาใส่แต่เขาไม่รอเปิดโอกาสให้ภรรยาดุหรือปฏิเสธโดยการย้ายตัวเองมาคร่อมร่างบางเล็กเอาไว้ พร้อมรวบข้อมือชูเหนือศีรษะ แล้วกระตุกยิ้มร้ายกาจ
“คุณภรีมปล่อยบัวเลยนะ” เธอเบิิกลูกตาทำปากยื่นคล้ายจะดุแต่ทำจริงไม่ลง
“ครับเดี๋ยวปล่อย หลังจากกอดคุณส่งท้ายก่อนจะไม่ได้เจอกันตั้ง 2 คืน”
ขนอ่อนในกายของหญิงสาวลุกเกรียว จนแล้วจนรอดเธอก็ยอมตามใจเขาอีกจนได้ หรือหากให้พูดตามความจริงมันก็คล้ายการตอบสนองตัวเองด้วยเช่นกันเพราะเธอต้องการเขาไม่น้อยไปกว่าภัทรกรต้องการเธอตอนนี้สักนิดเดียว
…