" นะ...หนาวจัง " ฮาเนเซ่ ที่กำลังสะลึมสะลือ ทำเสียงครางอย่างน่ารัก ข้าค่อยๆหยิบโพชั่นที่พกติดตัวมาจากเมือง มาให้ ฮาเนเซ่ดื่ม ดูจากอาการของเธอ เธอคงได้รับาเ็ ตอนที่ถูกดูลาฟ็อกดูดเข้ามา
" น...นี่ ข้าอยู่ที่ไหน " ฮาเนเซ่ ทำเสียงหวาน แม้ว่าเธอ จะยังป่วย จากการติดอาการ มาน่าเดรน ของ ดูลาฟ็อก
" เจ้ากับข้า กำลังอยู่ใน กระเพาะ ของดูลาฟ็อกยังไงล่ะ " ข้ากล่าว
" จ..เจ้า " ฮาเนเซ่ พูดอย่างอ่อนแรง เพราะตอนเธอโดนดูดเข้ามา ตัวของเธอ เข้าไปกระแทกกับ ผนังกระเพาะของ ดูลาฟ็อก แถมยังถูกตัวข้า พุ่งตามมาทับอีก เรียกได้ว่า ซวยสองชั้น
" ตอนนี้ เจ้าบาดเจ็บอยู่ ข้าไม่ถือเจ้าเป็นศัตรู หรอก " ข้ากล่าว ทั้งๆที่ไม่รุ้ว่า หลังจากฮาเนเซ่ หายแล้ว นางจะฆ่าข้าหรือไม่
" ป...ปล่อยข้า " ฮาเนเซ่กล่าว อย่างอายๆ ซึ่งทำให้ข้าใจเต้นแรง เมื่อเห็นเธอทำหน้าแดง
" ก่อนอื่น เจ้าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เสื้อที่เจ้าใส่อยู่มันบางมาก " ข้ากล่าวแล้วหยิบถุงอเนกประสงค์ที่ไป๊อวี่ให้มา แล้วถือวิสาสะ ดึงเสื้อผ้าของไป๊อวี่ ที่เก็บไว้ในนี้ ออกมาชุดนึง ดีที่ ขนาดตัวของไป๊อวี่ กับฮาเนเซ่ ไม่ต่างกันมากนัก จึงเปลี่ยนกันได้
" จ..เจ้าช่วยข้า ทำไม " ฮาเนเซ่ กล่าว แล้วล้มเข้ามาซบอกของข้า
" พวกเราสองคนจะปีน ปล่องกลางหลังดูลาฟ็อกออกไปจากตัวมัน ก่อนน้ำย่อยของมาจะละลายเราเหมือน ซอมบี้พวกนี้ " ข้ากล่าว
" ที่เจ้าช่วยข้า เพราะอยากให้ข้าช่วยเจ้ารึ? "
" ถูกต้อง ถ้าขาดคนใดคนนึง พวกเราจะตายทั้งสองคน " ข้ากล่าวย้ำอีกครั้ง หลังจากให้ โพชั่น ฮาเนเซ่ไปดื่มอีกขวด
" ตกลง แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ " ฮาเนเซ่กล่าว แล้วหันหลังชนกับแผ่นหลังข้า พวกเราสองคน ค่อยๆปีนขึ้นไปในปล่องกลางหลัง ดูลาฟ็อก ทุกอย่างดูราบรื่น จนกระทั่ง
โฮกกกกกกกกกกกกกกก
ดูลาฟ็อกคำราม และกำลังเคลื่อนตัว อย่างว่องไว ทำให้ในปล่องสั่นสะเทือนจนพวกเราตกลงมา ทั้งๆที่ปีนขึ้นไป ถึงครึ่งทางแล้ว
" เกิดอะไรขึ้นน่ะ " ฮาเนเซ่ กล่าวอย่างตกใจ
" ดูลาฟ็อกกำลังสู้กับไวเวิร์น " ข้ากล่าว หลังจากใช้สกิล ตาทิพย์ มันเป็นสกิลที่ข้าได้มาจากพลังของ แอสเกีย ขุนพลปีศาจ
ทุกอย่างกำลังดูหมดหวังที่พวกเราสองคนจะออกไปจากตัวของดูลาฟ็อก ก่อนน้ำย่อยของมันจะเข้ามาละลายเรา
" พวกเรากำลังจะตายกันแล้ว แต่ข้ายังไม่เคยจูบผุ้หญิง ฮาเนเซ่ คิดว่าทำบุญให้ข้าซักครั้ง ขอข้าจูบเจ้าได้มั๊ย " ข้ากล่าวอย่างไม่อาย เพราะมัจจุราชกำลังมาใกล้แค่เอื้อม พวกเราหันไปมองน้ำย่อย ของดูลาฟ็อกที่กำลังไหลมา
" ก็ได้ แค่ครั้งเดียวนะ รีบๆละ " ฮาเนเซ่ กล่าว แล้วหลับตา เผยฝีปากอันจิ้มลิ้มน่ารัก
และในขณะที่เรากำลังจะจูบกัน
ตูมมมม!!! เสียง ไวเวิร์น ยิงพลังลูกไฟ ทะลุท้องของดูลาฟ็อก จนเป็นรูกลวง
พลั่ก ฮาเนเซ่ ผลักข้าที่กำลังจะจูบเธอ ออกมา
" สัญญาเรื่องจูบ เป็นโมฆะนะ บาย " ฮาเนเซ่ ยิ้มหวาน แล้วกระโดด ออกไปตรงรูโหว่ที่ไวเวิร์นทำไว้ ข้าได้แต่นึกเสียดาย อีกนิดเดียว ก็จะได้จูบหญิงงามแล้ว
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ไป๊อวี่ ก็วาร์ปมา
" เซียงหลง เจ้าทำไม มีรอยจูบที่หน้า " ไป๊อวี่กล่าวถาม
"ห๊ะ รอยจูบ " ข้าแทบไม่เชื่อตัวเอง ตอนที่ไป๊อวี่หยิบกระจกออกมา ที่แก้มซ้ายข้า มีรอยลิปติกอยู่ ข้าจึงมาย้อนนึกดู ตอนที่ ฮาเนเซ่กำลังจะจากไป เธอก็ใช้สกิล เร่งความเร็วขึ้น สองเท่า แอบเข้ามาจูบข้า โชคยังดี ถ้าหากเธอคิดจะเอาชีวิตข้า ข้าคงตายไปแล้ว
" เซียงหลง บ๊ะกะ " ไป๊อวี่ ทำหน้ามุ่ย แล้วลงมือทุบไหล่ข้าแบบรัวชุด ก่อน ดา ด๊า ดา ด่า ข้า
" คนอุตส่าห์ เป็นห่วงแทบตาย กลับมาเดทกับสาวที่เป็นศัตรู ซะได้นี่ " ไป๊อวี่ยังคงทุบต่อไป จนข้าหันมาคว้ามือไป๊อวี่ แล้วพูดเป็นภาษาจีน ให้เธอ งง เล่น
" หนี่ ม่า เตอ ห่าว ทิง (คุณด่าได้ดี ) " ข้าพูดแล้วรีบเดินจากไป ปล่อยให้ไป๊อวี่ วิ่งตามมา และพวกเราสองคนก็เดินกลับเมือง โปปุรอน ยามพระอาทิตย์ตก ช่างเป็นภาพที่โรแมนติคยิ่งนัก
" ตะกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ แถมยังไม่ยอมเช็ดรอยลิปติค อีก " ไป๊อวี่ยังคงตามราวีไม่เลิก ทั้งๆที่บรรยากาศกำลังดี
" นี่เจ้าไม่รุ้สึกอยากนอน ตรงนี้หรือ ลมกำลังพัดเย็นเลย " ข้าหันหน้าไป แล้วถือวิสาสะ อุ้มไป๊อวี่ขึ้นมา ทั้งๆที่เธอเป็นพระเจ้า
" จ..เจ้า เจ้าบ้าเซียงหลง "
และแล้วพวกเราก็ทะเลาะกันจนตะวันตกดิน แล้ววันดีๆ ก็ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
******************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
1K
