ตอนที่ 1
กลางดึก
ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงเเจ้งเตือนว่ามีสายเข้าดังขึ้นอยู่พักใหญ่
พรึ่บ! ก่อนที่เ้าของร่างบางที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติเ้าของเครื่องจะรู้สึกตัว เธอเอื้อมมือไปควานหาที่มาของเสียงที่ดังไม่หยุด เเล้วกดรับสายทั้งๆที่ดวงตาของเธอยังคงปิดอยู่
" หาว ฮัลโหล ว่าไง "
" ( ..ทำอะไรอยู่ นอนหรือยัง ) "น้ำเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยทักทายขึ้นมา ทำให้ฟาฟาจำต้องหรี่ตาขึ้นมา เเล้วค่อยๆมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือตัวเองอย่างคนที่กำลังมึนงงกับ่เวลา
พอเห็นว่าตอนนี้มันเลยเที่ยงคืนมาเเล้ว ฟาฟาก็หลับตาลงอีกครั้ง โดยที่ปากก็ยังคุยกับปลายสายอยู่
" อื้อ กำลังนอน "
" ( ตื่นก่อน อยู่หน้าห้อง ลุกมาเปิดประตูให้หน่อย ) "น้ำเสียงราบเรียบของอีกฝ่าย ทำให้ฟาฟาอดไม่ได้ที่จะทำน้ำเสียงไม่พอใจออกไปนิดหน่อย
" เเล้วมาทำไมตอนนี้ "
" ( เปิดก่อนเดี๋ยวบอก ) "เมื่อโดนรบเร้ามากๆเธอก็จำต้องลุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
" เข้าใจเเล้ว ถ้าไม่สำคัญละน่าดู "ฟาฟาคาดโทษใส่ปรายสาย เเต่ขาก็ยอมก้าวเดินออกไปเปิดประตูห้องให้อีกฝ่าย
" ( สำคัญสิ ) "ปรายสายพึมพำออกมาซึ่งมันก็เป็เวลาเดียวกับที่ฟาฟาเดินไปเปิดประตูให้อีกฝ่ายพอดี
แกร็ก แอดด
" ไหนมีเื่อะไรถึงได้มาดึกๆดื่นๆบะ... "ไม่ทันที่ฟาฟาจะทันได้พูดจนจบประโยคดี
"...." เมื่อเธอได้เห็นสีหน้าที่จริงจังของอีกฝ่าย เธอก็รู้สึกใจนอดที่จะถามเขาออกไปไม่ได้
" เกิดอะไรขึ้นเซย์ "
" ฟา.. ทำใจดีๆไว้นะ "ฟาฟาไม่เข้าใจในสิ่งที่เซย์กำลังจะสื่อ
" ระ เื่อะไร? "เธอเลยถามเขากลับไปอีกครั้ง เพื่อ้าคำตอบว่าสิ่งที่เซย์กำลังจะสื่อนั้น มันคือเื่อะไรกันเเน่?
เเล้วทำไมเธอต้องทำใจไว้ด้วย?
....
" ฝุ่น ไอ้ฝุ่นรถคว่ำ "เมื่อได้ยินสิ่งที่เซย์บอก ฟาฟาก็ถึงกับหน้าซีดเจือน เข่าอ่อนไปหมด มือของเธอสั่นจนเธอต้องกำมันเอาไว้เเน่นเพื่อข่มความใเเละความตื่นตระหนกเอาไว้ให้ได้มากที่สุด
" ยะ อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะเซย์ หมอนั่นนั่นบอกว่านอนอยู่ที่ห้องนี่? "ฟาฟาจ้องหน้าเซย์เเล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ จวนเจียนจะร้องไห้
" ฟา.. "
" อึก ละ เเล้วตอนนี้ ปะ เป็ยังไงบ้าง "
" ส่งโรงพยาบาลเเล้ว พวกยัยแก้มกำลังโทรตามครอบครัวอยู่ "
" งะ งั้นเหรอ "
" ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะได้ไปด้วยกัน "
" อะ เอ่อ อื้ม "ฟาฟาพยักหน้ารับเซย์ด้วยความรู้สึกที่มึนงงอย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก
เธอเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง เเล้วยืนตั้งสติอยู่อย่างนั้นอีกพักใหญ่กว่าที่จะเรียบเรียงว่าตัวเองต้องทำอะไรก่อน
"...."พอตั้งสติได้ เธอก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเอง เเล้วจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดวอมขายาว โดยมีเซย์ยืนรออยู่ที่หน้าประตูด้านนอกห้องเหมือนเดิม
เมื่อเเต่งตัวเสร็จ ฟาฟาก็หยิบกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์มือถือเเล้วเดินออกไปหาเซย์ที่ยืนรออยู่ด้านนอกเพื่อไปโรงพยาบาลพร้อมกัน
" เซย์ ทำไมไต้ฝุ่นถึงรถคว่ำได้ล่ะ "ฟาฟาเอ่ยถามเสียงเบาหวิว
นัยตาของเธอไหววูบด้วยความหวาดกลัว เเต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอยากที่จะฟังมันอยู่ดี
" เมาแล้วขับน่ะ "
" งั้นเหรอ โกหกสินะ "ฟาฟาพึมพำกับตัวเองเสียงเบา
"...." เธอเหม่อมองออกไปยังนอกหน้าต่างรถยนต์คันหรู ที่กำลังโลดเเล่นไปตามท้องถนนในยามค่ำคืนด้วยสายตาที่เหม่อลอย และเศร้าสร้อย
เวลา 04.30 น.
" ฟา ไหวไหม? "เซย์เอ่ยถามฟาฟา
ตั้งเเต่ที่เขาพาเธอมาถึงโรงพยาบาล เธอก็ขอเเยกออกมานั่งหลบมุมอยู่เงียบๆคนเดียว ส่วนสาเหตุก็เพราะ ด้านหน้าห้องฉุกเฉินนั้น มีทั้งครอบครัวของไต้ฝุ่น เเละครอบครัวของรันด์เวย์กับขอบฟ้า นั่งรอกันอยู่ก่อนเเล้ว เธอเลยจำต้องแยกออกมานั่งหลบมุมอยู่ตรงนี้
เซย์เองก็เข้าใจความรู้สึกของฟาฟาดี เข้าใจจนเขาอดไม่ได้ที่จะเป็ห่วงเธอ
คนอื่นอาจจะเข้าใจว่าเธอก็เเค่เป็ห่วงเพื่อนสนิทอย่างไต้ฝุ่นเเล้วก็รันด์เวย์ตามประสาเพื่อนสนิทกัน
เเต่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้น...
ยิ่งตอนที่เธอรู้ว่าไต้ฝุ่นไม่ได้ประสบอุบัติเหตุเพียงคนเดียวเเล้วด้วย เขาก็ยิ่งเป็ห่วง เเละสงสารเธอมากขึ้นไปอีก
" อื้อ ไต้ฝุ่นกับรันด์เป็ยังไงบ้าง "เป็ครั้งเเรกที่ฟาฟายอมเงยหน้าเเละเปล่งเสียงออกมา หลังจากเอาเเต่นั่งเงียบมานานเกือบสองชั่วโมง
" ปลอดภัยเเล้ว เเต่หมอยังไม่ให้เข้าเยี่ยมนะ "เเยมส้มอธิบายหลังจากที่เดินไปฟังคุณหมอมา
" อื้อ ดีเเล้ว "ฟาฟาพยักหน้ารับด้วยสีหน้าที่เลื่อนลอย เธอมองหน้าเเยมส้มเเละเซย์สลับกันไปมา
" หน้าเธอซีดมากเลยนะ กลับไปพักก่อนไหม? "แย้มส้มพูดด้วยความเป็ห่วง เพราะเธอก็เป็เพื่อสนิทอีกคนที่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างฟาฟาเเละไต้ฝุ่นดี
" แล้วคนอื่นล่ะ "
" เดี๋ยวก็แยกย้ายกันกลับไปพักเเล้ว แกล่ะจะเอายังไง จะกลับไปพักก่อนไหม? "
" กลับไปก็นอนไม่หลับ "ฟาฟาเอ่ยเสียงสั่น เธอได้เเต่ก้มมองมือสั่นๆของตัวเอง
" งั้นเดี๋ยวฉันไปนอนเป็เพื่อนเอง ป่ะกลับกันเถอะ "แย้มส้มส่งสายตาให้เซย์อย่างรู้กัน
ขืนปล่อยให้ฟาฟาเอาเเต่นั่งอยู่เเบบนี้ อีกไม่นานเธอคงได้เป็ลมล้มพับไปก่อนแน่
" เดี๋ยวเราไปส่ง "เซย์รีบเสนอตัวเพราะยังไงพวกเขาทั้งหมดก็อยู่คอนโดเดียวกันอยู่เเล้ว
" อื้อ ดีเลย ปะกลับกัน "เเย้มส้มรีบพยักหน้า
" อื้อ "ฟาฟาพยักหน้ารับ
พรึ่บ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะกลับไปที่คอนโดของตัวเองเเต่ก่อนที่เธอจะออกไป..
เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางประตูห้องฉุกเฉินเป็ครั้งสุดท้าย ภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้เธอรู้สึกเ็ปเเละเศร้าหมองลงไปอีก
พวกเขาช่างเป็ครอบครัวที่เหมาะสมกันจริงๆ
2K
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)