ตอนที่ 24
ต้องขออภัยด้วย พลั้งมือไป
“ติ่ง รายงานภารกิจสายลับรอยต่อที่สอง ช่วยชีวิตมารปีศาจที่ถูกาาปีศาจราชสีห์จับกุมไว้ รางวัลจะขึ้นอยู่กับจำนวนที่ช่วยไว้ได้ หากว่ามารปีศาจที่ถูกจับไว้ตายจนหมดสิ้น จะถือว่าภารกิจล้มเหลว นอกจากนี้รางวัลที่ได้รับจะขึ้นอยู่กับจำนวนความเปลี่ยนแปลงของปีศาจชั้นสูงที่ช่วยเหลือไว้ได้”
ก่อนหน้านี้ที่าาปีศาจราชสีห์ให้ทางแคว้นเหยียนส่งมอบบรรณาการเป็เด็กทารก ไม่แน่ว่าอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับการฝึกปรือเคล็ดกลืนิญญาด้วยอย่างงั้นหรือ? และบัดนี้ าาปีศาจราชสีห์ที่มีพลังฝีมือรุดหน้า จึงเริ่มทำการกลืนกินปีศาจชั้นสูงแทน ทว่าการหล่อหลอมเช่นนี้กลับทำให้ค่าดัชนีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น กระนั้นก็ยังต้องผ่านกระบวนการย่อยภายในร่างกายก่อน ไม่แน่ว่าอาจจะไม่ได้เพิ่มพูนแต่เพียงค่าดัชนีความเสี่ยงเพียงเล็กน้อยอย่างแน่นอน
หากยังปล่อยให้าาปีศาจราชสีห์กลืนกินต่อไปเช่นนั้น จะยังหยุดยั้งกันได้อีกงั้นหรือ ?
ผ่านไปอีกเพียงแค่ไม่กี่ปี ค่าดัชนีความเสี่ยงของจ้าวาาปีศาจตนนี้คงจะขึ้นไปถึงหลักพัน ต่อให้ผ่านไปเพียงแค่สองปีมีาาปีศาจตนอื่นพบความลับนี้ของาาปีศาจราชสีห์ขึ้นมา เกรงว่าเมื่อถึงยามนั้นระยะห่างระหว่างาาปีศาจราชสีห์กับขอบเขตของจ้าวาาปีศาจก็คงจะไม่ห่างไกลกันแล้ว อีกฝ่ายย่อมไม่อาจต่อกร าาปีศาจราชสีห์ได้แน่แท้
ในที่สุดเฉินิก็ได้เข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดภารกิจทำลายล้างหุบเขาพรางอากาศถึงจัดอยู่ในระดับ D าาปีศาจราชสีห์ตนนี้หาได้เหมือนกับาาปีศาจโดยทั่วไปไม่
าาปีศาจราชสีห์สอดส่องไปทั่วทั้งคุกใต้ดิน ก่อนจะเหยียบย่างเดินจากไป
เฉินิขยับเคลื่อนไหวปีกของตนเอง เข้าไปสำรวจบริเวณโดยรอบคุกใต้ดิน ปีศาจชั้นสูงที่อยู่ในที่แห่งนี้ โดยส่วนใหญ่แล้วต่างก็อยู่ในขอบเขตสู่วิถีขั้นที่หนึ่งหรือไม่ก็ขอบเขตสู่วิถีขั้นที่สอง าาปีศาจราชสีห์ตอนนี้อยู่ใน่ที่พลังฝีมือรุดหน้าอย่างเห็นได้ชัด จึงไม่ได้นึกถึงเื่ที่าาปีศาจตนอื่นจะล่วงรู้ความลับของตนเอง ดังนั้นเหล่าบรรดาลูกน้องที่ดูแลสถานที่แห่งนี้ จึงยังคงเป็ปีศาจชั้นสูงที่อยู่ในขอบเขตต่ำทรามกันอยู่
เฉินิได้มาถึงคุกที่มีสายโซ่เหล็กคล้องเอาไว้อยู่ห้องหนึ่ง เมื่อหันไปมองภายในคุกใต้ดิน จิ้งจอกขาวยาวประมาณหนึ่งจั้งตัวหนึ่งก็ได้หมอบอยู่กับพื้นพร้อมกับพูดพึมพำกับตัวเองอยู่: “าาปีศาจราชสีห์ตนนี้ถึงกับฝึกปรือพลังอันชั่วร้ายเช่นนี้ หากว่าไม่รีบกลับไปรายงานต่อาาจิ้งจอกขาว เกรงว่าหากพลังฝีมือของาาปีศาจราชสีห์เพิ่มพูนมากขึ้น เมื่อถึงเวลานั้นปีศาจทั่วทั้งหุบเขาจิ้งจอกขาวคงจะต้องกลายเป็อาหารของาาปีศาจราชสีห์หมดแน่!”
“แต่ว่าบัดนี้ข้าถูกขังไว้อยู่ใจกลางคุกใต้ดินแห่งนี้ เป็ไปได้อย่างไรที่ข้าจะออกไปได้?”
ทั่วทั้งคุกใต้ดินล้วนแต่ถูกหลอมขึ้นมาจากเหล็กเหลวจนกลายเป็กรง ยิ่งมีวิชาค่ายกลเสริมเข้าไป ด้วยความสามารถของปีศาจชั้นสูงเหล่านี้ ย่อมไม่อาจที่จะเปิดกรงออกมาเองได้เลย
เฉินิกระพือปีกทั้งคู่มาจนถึงยังทางด้านข้างของปีศาจชั้นสูงที่เป็ผู้เฝ้าคุกใต้ดิน อีกทั้งยังเป็เผ่าเดียวกับาาปีศาจราชสีห์ ซึ่งเป็สิงโตกลุ่มหนึ่ง
ปีศาจราชสีห์ชั้นสูงทั้งสี่ตนเมื่อเห็นว่าาาปีศาจราชสีห์ได้จากไปแล้ว: “ใต้เท้าาาปีศาจราชสีห์ได้ไปแล้ว จะร่ำสุราก็รีบร่ำเสียแต่ตอนนี้ ไม่เช่นนั้นรอคอยจนใต้เท้าาาปีศาจฝึกปรือจนเสร็จสิ้น พวกเราจะไม่มีใครมีโอกาสได้ร่ำสุราอีก!”
ปีศาจราชสีห์ชั้นสูงที่เป็ผู้นำกล่าว: “น่าจะรู้กันอยู่แล้วว่าพวกเรากำลังเฝ้าพื้นที่สำคัญกันอยู่ หากเกิดเื่ขึ้นมาจะทำอย่างไร ?”
ปีศาจชั้นสูงที่เอ่ยว่าจะร่ำสุราจึงกล่าวตอบว่า: “จะไปกลัวอะไร พวกเราอยู่ในพื้นที่ต้องห้ามของหุบเขาพรางอากาศ นอกเสียจากสี่ขุนพลปีศาจ กับาาปีศาจราชสีห์ ยังมีผู้ใดสามารถย่างกรายมายังที่แห่งนี้กันได้อีก อีกทั้งกุญแจก็อยู่ในมือพวกเรา ท่านจะบอกว่าหากมีอีกาตัวหนึ่งมาคาบกุญแจไป อีกทั้งอีกาตัวนั่นยังจะพาคนที่ถูกขังเอาไว้อยู่หลบหนีไปจากสถานที่แห่งนี้กันหรอกหรือ ?”
เฉินินึกถึงข้อมูลที่ปีศาจอินทรีย์ดำชั้นสูงรายงานให้แก่ตนเอง เกี่ยวกับการจัดการภายในของหุบเขาพรางอากาศ เขาจึงเข้าใจได้อย่างชัดเจน
หากเป็ไปตามเนื้อเื่ทั่วไป โดยปกติแล้วปีศาจชั้นสูงหลายตนนี้ก็คงจะเมาหัวราน้ำ เฉินิก็จะสามารถแอบเอากุญแจมาได้อย่างง่ายดาย แล้วจึงไปปล่อยปีศาจชั้นสูงที่ถูกขังอยู่ในที่แห่งนี้
ราวกับผ่านไปได้ครึ่งชั่วยาม ถึงเวลาผลัดเปลี่ยนเวรยามในยามฟ้าสาง ในเวลาเช่นนี้ ยังมีเวลาอีกชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย[1]ก็จะสามารถออกไปได้
เฉินิรอคอยปีศาจชั้นสูงทั้งหลายตนนี้เมามาย ทว่าครึ่งชั่วยามผ่านไปแล้วกระทั่งดวงตาก็ยังคงสุกใส ปีศาจชั้นสูงทั้งสี่ตนนี้หาได้อยู่ในสภาพที่เมามายแต่อย่างไรไม่ เฉินิกระพือปีกทั้งสองข้าง: “มารดาเถอะ ข้าเองก็ทราบดีอยู่แล้วว่าเื่เช่นนี้จะเกิดแต่กับตัวละครเอกเท่านั้น ดูเหมือนว่าคงจะต้องลงมือด้วยตัวเองแล้ว”
เมื่อได้กวาดสายตามองไปยังสี่ปีศาจชั้นสูง ที่มีค่าดัชนีความเสี่ยงอยู่ที่ประมาณ 120 แม้แต่กงซุนจื่อก็ยังเทียบไม่ได้
เฉินิร้องออกมาอย่างวุ่นวายใจ ขยับปีกทั้งสองข้างไปมา เหล่าปีศาจราชสีห์ชั้นสูงจึงหันไปมองยังเฉินิ ตัวที่เป็ผู้นำของปีศาจราชสีห์ชั้นสูงกล่าวว่า: “เ้าสี่ ไปจับอีกาตัวนั้นมาแกล้มสุราเร็ว!”
เ้าสี่เงียบงัน น้ำลายหยดออกมาจากปากเล็กน้อย: “หลายวันมานี้เฝ้ายามอยู่แต่ในที่แห่งนี้ กระทั่งรสชาติของนกก็ยังจางหายไปแล้ว จับอีกามากินก็ไม่เลวเหมือนกัน”
ท่ามกลางห้วงลึก เมฆหมอกยังไม่ทันจางหาย เฉินิกระโจนเข้าไปยังใจกลางหมอกควัน ปีศาจราชสีห์ชั้นสูงขยับไล่ตามเฉินิ เมื่อเข้าไปยังภายในใจกลางหมอกลึก เฉินิที่รอให้ปีศาจชั้นสูงอีกทั้งสามตนมองไม่เห็นเ้าสี่ ก็ได้จำแลงกายกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ พร้อมกับได้หันไปมองที่ด้านหลังของปีศาจราชสีห์ชั้นสูง ฟาดกระบี่ราชันย์พิสุทธิ์เข้าไปบนคอของปีศาจราชสีห์ชั้นสูง พร้อมกับกระซิบเข้าไปที่ข้างโสตของปีศาจราชสีห์ชั้นสูง ยิ้มแล้วกล่าวด้วยเสียงที่แ่เบา: “อย่าได้ส่งเสียง มิเช่นนั้น ไม่แน่ว่าข้าอาจไม่ทันระวังพลั้งมือไปเชือดเข้ากับสิ่งที่ไม่ควรเชือดเข้า”
ปีศาจราชสีห์ชั้นสูงหันกลับมา พวกเขาที่เฝ้ายามอยู่ในห้วงลึกมาโดยตลอด ต่างไม่เคยเห็นเฉินิมาก่อน บัดนี้เมื่อได้พบเห็นเฉินิสวมชุดยาวพร้อมกับปีกดำ อีกทั้งยังได้จำแลงกายเป็มนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ต่างคิดว่าอีกฝ่ายคงเป็าาปีศาจตนใดตนหนึ่ง
ขณะนี้ร่างกายของเฉินิเต็มไปด้วยขนปักษาดำ ซึ่งเขาได้รับจากปีศาจชั้นสูงตนหนึ่งเมื่อครั้งที่พึ่งเดินทางไปถึงสันเขาอินทรีย์เหิน ซึ่งปีศาจชั้นสูงตนนั้นยอมอุทิศขนปีกของตนเองเพื่อมอบให้แก่เขา แน่นอนว่าต้องเป็ขนปักษาอันบริสุทธิ์!
อำนาจของาาปีศาจ ยังมีผู้ใดกล้าฝ่าฝืน
ปีศาจราชสีห์ชั้นสูงร่างสั่นสะท้านพร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย ไม่กล้าแม้แต่เปล่งเสียงออกมาสักประโยคเดียว
กระบี่ราชันย์พิสุทธิ์ของเฉินิเสียบเข้าไปที่ในลำคอของปีศาจราชสีห์ชั้นสูง จนเกิดเป็เืสายหนึ่งสาดกระเซ็นออกมา: “ตอนนี้ เรียกพี่น้องเ้าเข้ามาสักตน”
ปีศาจราชสีห์ชั้นสูงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้ากลับไปแล้วขาน: “เ้าสาม เข้ามานี้หน่อย ที่นี่มีอีกาเยอะเลยล่ะ”
เ้าสามเงียบเชียบ หัวเราะแล้วกล่าว: “เ้าสี่ช่างไม่มีประโยชน์เสียเลย ข้าจะเข้าไปดูเอง”
เมื่อได้ยินเสียงดังขึ้น เฉินิจึงขยับกระบี่ราชันย์พิสุทธิ์ในมือ เฉือนเข้าไปที่คอหอยในทันที: “อ๋อ ต้องขออภัยด้วย พลั้งมือไป ”
“ติ่ง คุณได้สังหารปีศาจชั้นสูงขอบเขตสู่วิถีขั้นที่สองไปหนึ่งตน ได้รับปราณรู้แจ้ง 20 แต้ม”
เ้าสี่ล้มลงไปกองอยู่แทบเท้าของเฉินิ เ้าสามที่เดินผ่านจากใจกลางสายหมอกมายังทางด้านของเฉินิ : “เ้าสี่ อีกานั่นไปอยู่ที่ไหนกันแล้ว ?”
เมื่อหมอกสลายหายไป เงาสีดำสายหนึ่งปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้าสายตาเ้าสาม เขาไม่ได้มีการระวังป้องกันแต่อย่างใด เพียงแต่พบเห็นกระบี่ยาวขาวบริสุทธิ์ ทะลวงผ่านอากาศเข้ามาจนถึงส่วนหน้าอกของตนเอง
เฉินิสะบัดกระบี่ เ้าสามล้มลงไปกองกับพื้น แต่ว่าเฉินิกลับไม่ได้ยินเสียงได้รับรางวัล จึงหันไปมองเ้าสามที่อยู่บนพื้น หัวเราะแล้วกล่าว: “แกล้งตายงั้นหรือ ? น่าเสียดาย แสร้งตายไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับข้าอยู่แล้ว”
เฉินิคว่ำคมดาบกระบี่ราชันย์พิสุทธิ์ลง แทงกระบี่ลงพื้นทะลวงผ่านไปที่คอหอยของเ้าสาม
“ติ่ง คุณได้สังหารปีศาจชั้นสูงขอบเขตสู่วิถีขั้นที่สองไปหนึ่งตน ได้รับปราณรู้แจ้ง 20 แต้ม”
เฉินิกระชับกระบี่แน่น หันไปมองสองปีศาจชั้นสูงที่กำลังร่ำสุรากันอยู่ มือขวาถือเอาไว้ด้วยกระบี่ราชันย์พิสุทธิ์ มือซ้ายก็ได้ปรากฏกระบี่เพลิงเมฆาที่ได้ร้อนระอุด้วยเคล็ดอีกาเพลิงภายในเต้ากงมานาน กระบี่ทั้งสองเล่มถูกเฉินิควบคุมให้ลอยขึ้น ชั่วอึดใจต่อมาพุ่งเข้าฟาดฟันไปที่สองปีศาจชั้นสูง เมฆหมอกสลายหาย กระบี่ยาวสีขาวและกระบี่ยาวสีแดงเพลิงก็ได้บินออกมา ปีศาจราชสีห์ชั้นสูงทั้งสอง พลันรีบกระชับพลองเขี้ยวหมาป่าที่อยู่ข้างมือเข้าต้านทานกระบี่ยาวทั้งสองเล่ม
ด้วยพลังมนตร์ตราของพวกเขาในตอนนี้ ถึงอย่างไรก็ไม่อาจต้านทานพลังมนตร์ตราที่อยู่ในระดับของาาปีศาจได้!
ใช่แล้ว เฉินิในตอนนี้ได้ผนึกรวมประเภทวิถี ด้วยระดับพลังมนตร์ตราที่เหนือกว่า จนได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตระดับของาาปีศาจไปแล้ว แต่ว่าพลังของเขายังไม่อาจที่จะทัดเทียบกับาาปีศาจได้
มิฉะนั้นเหตุใดเขาที่ฝึกปรือเคล็ดอีกาเพลิงได้ถึงระดับที่สูง จนเข้าสู่ขอบเขตสู่วิถีขั้นที่สี่ แล้วยังมีค่าดัชนีความเสี่ยงอยู่เพียงแค่ 180 กันเล่า
กระบี่ราชันย์พิสุทธิ์และกระบี่เพลิงเมฆาพุ่งโจมตีเข้าไปที่ปีศาจชั้นสูงทั้งสอง ในเวลาเดียวกัน ผ่าจนพลองเขี้ยวหมาป่าของพวกมันหักเป็สองท่อน
เฉินิจึงทำการกระตุ้นกระบี่เหินโจมตีเข้าไปที่ปีศาจชั้นสูงทั้งสอง ปีศาจชั้นสูงทั้งสองมีหรือที่จะนั่งรอคอยความตาย กระตุ้นพลังมนตร์ตราทั้งหมดของตนออกมา จนกลายเป็โล่ลักษณะเป็วงกลมรายล้อมอยู่รอบกายตัวเอง เข้าต้านทานกระบี่ราชันย์พิสุทธิ์และกระบี่เพลิงเมฆาที่พุ่งเข้ามา
.
.
.
.
[1] ประมาณ 1 เค่อจง 15 นาที
730
