หลังจากที่รั่วซีได้แอบนำกำไลจากคุณหนูสามออกมานางก็เก็บรักษาไว้อย่างดีเพื่อจะนำไปขายตามที่คุณหนู้า แต่นางก็กังวลไม่น้อยเพราะอีกสามถึงสี่วันกว่าจะได้ออกจากจวนไปช่วยป้าเหยียนสี่ซื้อของที่ตลาดสดอีกครั้ง ถึงตอนนั้นนางจะหาข้ออ้างอะไรเพื่อแอบนำกำไลวงนี้ไปขายดีนะนางคิดอย่างปวดหัว ระหว่างเดินกลับไปที่ครัวนางมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเดินและคิดจนเพลินจึงไม่ได้มองว่าด้านหน้ามีคนคนหนึ่งยืนขวางทางอยู่ จนเมื่อนางเดืนชนจนสะดุ้งถึงได้สติเงยหน้าขึ้นมอง
"พี่อิงอิง ข้าไม่ทันมองขอโทษเ้าค่ะ" รั่วซีเมื่อเห็นว่าเป็ใครก็วิตกกังวลเล็กน้อยนางพยายามก้มหน้าขอโทษขอโพยเต็มที่
"ไม่เป็ไร ว่าแต่ทำไมถึงเดินไม่มองทางแบบนี้ถ้าเป็คุณหนูคนไดโดนเ้าชนเข้าเ้าจะรับผิดชอบยังไง"
อิงอิงต่อว่าเล็กน้อยก่อนจะสำรวจสาวใช้คนนี้ที่ไม่คุ้นหน้าสักเท่าไหร่เคยเห็นแต่อยู่ท้ายครัวไม่เคยเห็นที่ด้านหน้าสักครั้งวันนี้คุณหนูรองสั่งให้มาตรวจดูสองแม่ลูกว่าเป็อย่างไรบ้าง ั้แ่โดนทำโทษก็เงียบไปจนเหมือนไม่เคยมีพวกนางอยู่ด้วย แต่เมื่อกี้นางเห็นว่าสาวใช้คนนี้เดินมาจากทางท้ายจวนก็สงสัยนางไปทำอะไรที่นั่นกัน
รั่วซีที่โดนต่อว่าก็ก้มหน้าขอโทษอีกรอบบอกตนเองมัวแต่คิดเื่งานจนเพลินเลยไม่ได้มองทางต่อไปนางจะระมัดระวังกว่านี้ นางคิดในใจทำไมวันนี้ถึงดวงซวยมาเจอพี่อิงอิงสาวใช้ของคุณหนูรองเข้าได้หรือพี่อิงอิงถูกส่งมาดูคุณหนูสามกัน นางรู้สึกเป็ห่วงเล็กน้อยนิ้วมือจับเข้าหากันแน่น
"ช่างเถอะแล้วเ้าไปทำอะไรมาเห็นเ้าเดินมาจากทางท้ายจวน ที่นั่นห้ามใครเข้าใกล้นอกจากคนเฝ้าและคนส่งอาหารเท่านั้น"
"เอ่อ...ข้าได้รับคำสั่งจากพี่สาวจูที่คอยส่งข้าว วันนี้ให้ข้านำไปให้แทนเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นหรือ"
"เ้าค่ะ"
นางใจเต้นดีที่วันนี้พี่สาวจูแอบไปนอนงีบนางจึงนำมาอ้างได้เพราะปกตินางก็นำไปให้บ่อยๆ แปลกจริงคนอู้งานไม่เคยเห็นดันมาเห็นข้าตอนนี้ได้
"แล้วไปจำไว้ว่าอย่าได้ไปยังเรือนท้ายจวนเด็ดขาด" อิงอิงสั่งเสียงเข้ม
"เ้าค่ะ"
"ดี ไปได้แล้ว"
หลังจากนั้นพี่อิงอิงก็รีบเดินจากไปยังท้ายจวนนางมองตามไปด้วยความเป็ห่วง หวังว่าจะไม่เกิดเื่อะไรนะ รั่วซีรีบเดินกลับไปยังเรือนครัวทันทีนางแอบออกมานานแล้วมีหวังป้าเหยียนสี่บ่นนางหูชาแน่ๆ
อิงอิงที่เดินไปตามทางก็รีบจ้ำอ้าวด้วยความเร็วเพราะนางไม่อยากอยู่นานสักเท่าไหร่รีบไปดูแล้วรีบกลับจะดีกว่าจะได้ไปรายงานคุณหนูรองด้วย พอนางเดินมาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่ลั่นดานด้วยไม้หน้าสามขนาดใหญ่และคล้องด้วยโซ่ขึ้นสนิมเส้นเขื่อง หนึ่งเส้นหนึ่งแม่กุญแจ มียามที่เฝ้าอยู่หนึ่งคนเมื่อคนเฝ้าเห็นนางก็รีบลุกจากที่กำลังนั่งพักทันที
"อิงอิงเ้ามาทำอะไรที่นี่งั้นหรือ"
"ข้ามาดูสองแม่ลูกนั้นตามคำสั่งคุณหนูรอง พี่เหอกังเปิดประตูให้ข้าหน่อยสิ"
"ได้สิ รอเดี๋ยวนะ"
จากนั้นเหอกังก็รีบนำกุญแจมาใบเปิดประตูให้อิงอิงทันทีจากนั้นอิงอิงนางก็จ้องมองเข้าไปด้านในก่อนจะแปลกใจและงุนงงปกติที่นี่ไม่มีหญ้าสีเขียวเยอะขนาดนี้นี่นาแล้วนี่อะไรภาพพื้นหญ้าสีเขียวดอกไม้สวยงามทางเดินที่ถูกรายล้อมไปด้วยต้นไม้ต้นเล็กๆตามรายทาง เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันเนี้ยนางหันไปมอง พี่เหอกังเป็เชิงถาม เหอกังก็สั่นหัวก่อนจะทำท่าทางบอกว่าไม่รู้ นางตัดสินใจเดินเข้าไปดูด้านในทันทีเดินไปตามทางก่อนจะเห็นคุณหนูสามที่นั่งบนเก้าอี้ไม้เอนตัวท่าทางผ่อนคลายไม่เหมือนคนโดนลงโทษสักนิด
ทำไมนังนั่นถึงยังไม่ตายสภาพมันต้องน่าอดสูกว่านี้ไม่ใช่เหรอแล้วนี้มันอะไรกันท่าทางผ่อนคลายแบบนั้นเป็ไปได้ยังไงนางคิดอย่างสับสนปนหงุดหงิดแล้วไอ้สถานที่บ้าบอนี้อีกจากทรุดโทรมกลับร่มเย็นดูสวยงามอย่างกับในสวนบุปผานางกำหมัดก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วตะคอกออกไปเสียงดัง
"นี่ลู่หนิงเหมยเ้ายังมีหน้ามานั่งลอยหน้าลอยตาสบายใจอยู่ได้อีกเหรอห้ะ แล้วนี่เ้าทำบ้าอะไรกับที่นี่กันโดนโบยไป 40 ไม้ยังมีมานะมาทำสวนดอกไม้พวกนี้อีกงั้นเหรอ เหอะ!"
หนิงเหมยจากที่กำลังนั่งพักผ่อนพิงพี่ใหญ่อย่างผ่อนคลายอยู่นั่นก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงของคนคนหนึ่งดังขึ้นมาแถมเสียงนี้ยังเต็มไปด้วยการดูถูกดูแคลน นางหันไปมองก่อนจะเห็น อิงอิงสาวใช้ของพี่รองยืนทำหน้าตาไม่พอใจอยู่ไม่ห่างจากนางมากนัก วันนี้มันวันอะไรย้อนมาไม่ทันไรนึกว่าจะอยู่อย่างสงบกลับต้องมาปวดหัวเช่นนี้นางไม่ตอบอะไรกลับไปเห็นนางถูกลงโทษก็กล้าเหิมเกริมเรียกชื่อข้าตรงๆขนาดนี้เชียวหรือ
อิงอิงจากที่พูดจบก็ยืนมองท่าทีที่คิดว่านางจะต้องโกรธแค้นด่าทอ อาละวาด ทำร้ายนางแน่นอนนางจะได้เอาไปรายงานคุณหนูรองและฮูหยินให้ถือโอกาสกำจัดนางออกไปซะทีนี้คุณหนูของนางจะได้สมหวังดังที่ตั้งใจสักที แต่แล้วนางกลับต้องนิ่งอึ้ง นังลูกอนุไม่มีท่าทีจะอาละวาดเลยสักนิดกลับกัน นางเอาแต่มองมาด้วยสายตาเ็าและราบเรียบทำเอาอิงอิงรู้สึกแปลกๆ ความเงียบและสายลมเอื่อยๆที่เริ่มจะเย็นเยียบขึ้นมาทำให้นางรู้สึกขนลุก สายตานั่นท่าทางที่แปลกไปของนางทำให้อิงอิงทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ อะไรกันนังนี่กล้าที่จะมองนางด้วยสายตาเช่นนี้
"เ้า! มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นทำไมห้ะ!บังอาจ.."
"เ้าสิบังอาจ!"
อิงอิงตาโต หลังจากที่ลู่หนิงเหมยพูดออกมาด้วยเสียงเข้มหน้าตาที่เรียบเฉยทำให้นางดูไร้อารมณ์เป็อย่างยิ่ง หนิงเหมยไม่อยากจะพูดกับนางด้วยซ้ำถ้าไม่รำคาญมากขึ้นนางี้เีมานั่งฟังเื่ไร้สาระนางจึงพูดตัดบททันทีก่อนที่นางจะพล่ามมากไปกว่านี้
"ถึงข้าจะถูกลงโทษแต่ก็ยังเป็คุณหนูสามของจวนนี้ส่วนเ้าเป็แค่ขี้ข้า! ชั้นต่ำกล้าเรียกชื่อข้าตรงๆ งั้นหรือ"
อิงอิงพูดไม่ออกมันคือเื่จริงแต่ทุกคนต่างก็รู้แม่ลูกคู่นี้ไม่นับเป็ตัวอะไรในจวนแห่งนี้กันทำไมพวกนางต้องเคารพด้วย
"หึ ทำมาเป็พูดดีวันนี้ข้าแค่มาดูว่าพวกเ้าแม่ลูกตายกันไปรึยังเท่านั้น ถ้าไม่เป็คำสั่งก็ไม่อยากจะมาเหยียบที่นี่หรอกกลัวจะติดเสนียดของคนชั้นต่ำไร้ยางอายของแม่เ้าเข้า"
หนิงเหมยกำหมัดแน่น บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปพี่ใหญ่เริ่มสะบัดกิ่งไม่ใหญ่ไปมาทำให้คล้ายเกิดพายุขึ้น กล้ามาว่าท่านแม่ของนางต่อหน้านางกล้ามากนะ จังหวะที่หนิงเหมยหันไปมองหน้าอิงอิงนั้น มีเถาวัลย์จากที่ได้ไม่รู้เลื้อยเข้ามารัดข้อเท้าของอิงอิงอย่างรวดเร็วจนนางไม่ทันตั้งตัวเถาวัลย์นั้นลากนางถอยหลงจนนางล้มหน้าคะมำไปกับพื้นอย่างแรงทำให้หน้าผากแตกทันที
"กรี๊สสส! ใครทำอะไรข้า โอ้ยหน้าผากข้า จะ เ้า เ้ากล้าทำร้ายข้าข้าจะรายงานฮูหยินใหญ่ให้จัดการเ้า โอ้ย! เพี๊ยะ! กรี๊ส!"
กิ่งไม้ที่มีใบไม้เต็มไปหมดคล้ายพัดขนาดย่อมเหวี่ยงลอยมาปะทะเข้ากับแก้มของอิงอิงอย่างแรงคล้ายโดนตบฉาดใหญ่ ไม่ใช่แค่นั้นแต่ตบซ้าย ขวาเลยทีเดียว หนิงเหมยนั่งมองนิ่งๆนางรู้ว่าใครทำแต่ด้วยี้เีลงมือและพวกเพื่อนๆนางก็จัดการได้ถูกใจเลยปล่อยให้โดนสักหน่อยจะได้เข็ด เสียงร้องโวยวายด้วยความเ็ปดังขึ้นจนทำให้ เหอกังวิ่งเข้ามาดูก่อนที่เขาจะยืนใอยู่กับที่เมื่อเห็นว่าอิงอิงคล้ายโดนกิ่งไม้ใบไม้รุมอย่างกับพายุ
พอมองไปรอบๆก็เห็นคุณหนูสามที่นั่งนิ่งสีหน้าเรียบเฉยไม่เข้าไปช่วยสักนิดเขาจะฝ่าเข้าไปก็ยากลำบากพลอยโดนไปด้วยทำไมถึงแลดูแปลกประหลาดเช่นนี้พายุทำไมไม่เห็นลามไปหาคุณหนูสามบ้างเล่า กว่าจะช่วยอิงอิงได้เหอกังก็หน้าแดงเสื้อผ้าขาดหลุดรุ่ยไปไม่น้อย อิงอิงก็เ็ปจนพูดไม่ได้หน้าบวมปูดทั้งหน้ามีรอยโดนไม้เกี่ยวจนเป็แผลเืซิบ ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงที่ราบเรียบเอ่ยขึ้นมาพาให้ขนลุก
"เมื่อกี้เ้าเห็นใช่มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าใครถามก็ตอบไปตามตรงอย่างที่เห็นเข้าใจหรือไม่"
"ขะ ขอรับ"
เขารู้สึกว่าในนี้มันแปลกๆชอบกลบรรยากาศรอบตัวคุณหนูดูวังเวงไม่น่าเข้าใกล้แม้แต่น้อย เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนจะรีบพยุงอิงอิงจากไป ปัง! เสียงประตูบานใหญ่ปิดลงบรรยากาศรอบตัวนางก็เปลี่ยนไปพี่ใหญ่ใช้ใบข้างลำต้นโอบลงมาปลอบนางนางยิ้มออกมาเล็กน้อย
"ข้าไม่เป็ไรเ้าค่ะ"
นางใช้มือลูบกิ่งไม้อย่างแ่เบาแล้วอิงแอบอยู่แบบนั้นดอกไม้ตามที่ต่างๆ ต่างส่ายลำต้นไปมาคล้ายช่วยกันปลอบนางนางยิ้มอย่างน้อยพวกนี้ก็จริงใจกับนางมากกว่าใคร
จากเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ผ่านไปสี่วันอิงอิงที่ถูกรักษาจึงสมารถพูดได้เล็กน้อยวันนั้นพอเหอกังพามาส่งลู่หนิงอ้ายใกับสภาพของสาวใช้ตนเองมาก ลู่หนิงหวงที่อยู่ด้วยก็แปลกใจกับสภาพของนางเช่นกันหนิงอ้ายสอบถามกับเหอกังเขาก็ได้เล่าตามที่เขาเห็นอย่างละเอียดและเขายังได้รายงานความเป็อยู่ของคุณหนูสามไปด้วยเมื่อคุณหนูรองถามมา จากนั้นเขาโดนไล่กลับไปเฝ้าประตูตามเดิม
"แม่ของนางตายไปแล้ว แต่นางยังไม่ตาย หึ ตายยากจริงเชียว"
"นั่นสิเ้าค่ะท่านพี่ แต่ว่าน่าแปลกที่นางไม่โวยวายอาละวาดเลยนี่สิเ้าค่ะ"
หนิงอ้ายคิดอย่างแปลกใจปกติถ้าเริ่มดีขึ้นต้องโวยวายบ้างแล้วแต่นี้ หายดีแล้วกลับดูแลภายในพื้นที่ที่ตนเองอยู่ และอยู่แบบเงียบๆ แปลกมาก
"เ้าคิดว่านางจะมีแผนอะไรใช่หรือไม่ อย่างนางจะมีแผนอะไร ถ้ากล้าก็ให้ลองดูว่าแผนของนางหรือข้าที่จะสำเร็จมากกว่ากัน"
หนิงหวงพูดอย่างหยิ่งทะนงและไม่แยแส หึ แต่ก่อนโง่เง่าเพียงไดตอนนี้ก็ยังเป็เช่นนั้น คนไร้ค่าก็คือคนไร้ค่า
"นั่นสิเ้าค่ะ ข้าแค่คิดว่าแปลกเฉยๆเ้าค่ะแต่นางโง่ปานนั้นจะเปลี่ยนไปได้มากแค่ไหนกันเชียว อีกอย่างท่านแม่กำลังคิดหาทางให้นางหายไป คิด คิก ข้าละอยากจะดูหน้าตอนที่นางต้องตายจริงๆเ้าค่ะ"
"คุณหนูเ้าค่ะ แต่ยังไงระวังไว้หน่อยก็ดีนะเ้าค่ะ นัง..เอ่อ คุณหนูสามนางเปลี่ยนไปมากเลยเ้าค่ะ"
อิงอิงรีบเอ่ยเตือนนางยังคิดไม่ตกวันนั้นเกิดอะไรขึ้นนางเห็นคุณหนูสามนั่งมองนางที่โดนกิ่งไม้ตบด้วยหน้าตาเฉยมากเรียกว่าคล้ายคนตายมากกว่าไร้อารมณ์ความรู้สึกจริงๆน่ากลัวยังไงไม่รู้
"สาวใช้ของเ้ากลัวจนเลอะเลือนเตือนสติให้ดีหน่อยเถิดน้องรอง"
"เ้าค่ะท่านพี่ นี่อิงอิงเ้าอย่าได้คิดมากให้พวกข้าเสียอารมณ์ได้มั้ยจะไปทำอะไรก็ไป" หนิงอ้ายไล่ไปอย่างหงุดหงิด
"เ้าค่ะ" อิงอิงตอบรับเสียงแ่ก่อนจะกลับไปพักรักษาตัวต่อทันที
"เราไปหาท่านแม่กันเถอะบอกท่านแม่ว่านังอนุนั่นตายไปแล้วหนามยอกอกหายไปหนึ่งคงจะดีไม่น้อย"
"เ้าค่ะ"
สองพี่น้องพากันเดินไปบอกกล่าวท่านแม่ให้รับรู้พร้อมกับเตรียมเคลื่อนไหวบางอย่างหากดวงแข็งนักพวกนางก็มีเวลาเล่นสนุกด้วยมาลองดูกันว่าเ้าหรือข้าจะทนไม่ไหวก่อนกัน หนิงเหมยที่ไม่สนใจคนอื่นๆกลับไม่รู้ตัวว่ามีคนคอยคิดร้ายกับตนเองไม่จบไม่สิ้นจนสร้างความรำคาญให้นางเป็อย่างมาก
292
