หลังได้ผู้ชนะการประลอง ผู้ปกครองก็ได้เดินลงมายังสนาม และได้เอ่ยขึ้น
"ข้าขอแสดงความยินดีกับผู้ชนะ และขอชมเชย มันเป็การต่อสู้ที่ดี มาวาริคผู้นี้ไม่ใช่ใช้เพียงแค่พละกำลังเพียงอย่างเดียว ไหวพริบของเขาเป็สิ่งสำคัญ บวกด้วยโชคอีกนิดหน่อย เพราะแบบนั้นจึงทำให้เขาเป็ผู้ชนะ ขอให้ทุกคนช่วยกันปรบมือให้แก่เขาผู้ชนะในครั้งนี้"
ผู้คนต่างปรบมือให้มาวาริค พร้อมกับะโชื่อเขาอย่างกึกก้อง จากนั้นผู้ปกครองก็ได้ยื่นข้อเสนอ
"ถ้าเ้ามาเข้าร่วมกับกองทัพของพวกเรา ข้าจะยกตำแหน่งรองหัวหน้ากองกำลังพิเศษให้กับเ้า ข้าจะให้เ้าได้อยู่อย่างสุขสบายดุจดั่งาา"
เขาได้เดินไปกระซิบบอกกับมาวาริค
"ถ้ายอมรับข้อเสนอ ฉันจะ...ข้าจะยอมให้เ้าถอนตัวจากการต่อสู้ของพวกเรา แต่ถ้าไม่ บางทีข้าอาจยั้งพลังของตัวเองไว้ไม่อยู่ แล้วเผลอสังหารเ้าก็ได้... คิดให้ดี"
มันเป็ข้อเสนอที่แสนวิเศษ และยากที่จะปฏิเสธ แต่ทว่า มาวาริคกลับปฏิเสธข้อเสนอนั้นในทันที เขาได้ะโออกมาลั่นสนาม
"ไม่ ข้าจะไม่รับข้อเสนอบ้าๆ นั่น ตัวข้าเป็ทาสอยู่ภายในเมืองนี้มาหนึ่งปีเต็ม จากการปกครองที่แสนเลวร้ายของของแก"
คำพูดนั้นทำให้ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ตกตะลึง มาวาริคได้พูดต่อไปอีก
"ทำไมพวกแกทุกคนถึงทำเป็หลับหูหลับตา เ้านี่มันพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากพวกแก สิ่งเดียวที่มันมอบให้ มีแค่ความสิ้นหวัง มันทำให้พวกแกทุกคนต้องสูญเสียสิ่งสำคัญ พ่อ แม่ พี่ น้อง คนที่พวกแกรัก ถูกมันสังหารไปแล้วตั้งเท่าไหร่ ทำไมถึงยังไม่ลุกขึ้นสู้ หรือทำอะไรสักอย่าง ถ้าอ้างแค่ว่าไม่มีพลัง มันก็เหมือนพวกขี้แพ้ที่มีแต่ข้ออ้าง แต่ถ้าพวกเราร่วมมือกัน มันก็ไม่มีทางปกครองพวกเราได้ อิสรภาพเป็สิ่งที่ต้องไขว่คว้ามาด้วยตนเอง ได้โปรด สู้ไปด้วยกัน"
หลังจากพูดจบเสียงผู้คนทั้งหมดในสนามได้เงียบลง ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ เลย
ผู้ปกครองที่ได้ยินเช่นนั้น เขาได้มองไปรอบๆ แล้วหัวเราะออกมา เขาคิดว่านี่เป็ครั้งแรกที่มีผู้ที่กล้าต่อต้านเขาต่อหน้าสาธารณชน
"ตื่นได้แล้ว นี่โลกแห่งความเป็จริงไม่ใช่ความฝัน อย่าได้ใจให้มันมากนัก ข้าจะทำให้เ้ารู้ถึงความเป็จริงอันสิ้นหวังอีกครั้งเอง"
"โลกที่สิ้นหวังฉันได้เจอมันมาแล้ว มันก็คือหนึ่งปีที่ฉันต้องตกเป็ทาสของพวกแก"
"เข้ามาได้เลยวันนี้เป็โอกาสที่ดีที่สุดที่จะได้ล้างแค้นแล้วว่าไหม" ผู้ปกครองเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าอันไร้ความรู้สึก
หลังจบคำพูด มาวาริคก็ได้พุ่งเข้าไปโจมตีทันที การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วมาก มันเร็วยิ่งกว่าตอนที่เขาโจมตีใส่เลโอซะอีก แต่หมัดที่เขาซัดเข้าใส่ผู้ปกครองกลับไม่สามารถถึงตัวเขาได้ เป็เพราะก่อนที่กำปั้นของเขาจะโดนตัวของผู้ปกครองก็เกิดแผลไหม้ขึ้นมา และด้วยความเ็ปนั่นทำให้มาวาริคถึงกับชะงักไป
"น่าผิดหวังๆ เอาแบบนี้แล้วกัน ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้และจะไม่ขยับไปไหนเลยแม้แต่ก้าวเดียว เข้ามา" เขาพูดพร้อมกับกวักมือเรียก
เมื่อได้ยินเช่นนั้นมาวาริคเขาได้ถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อตั้งหลักและกลั้นใจบุกเข้าไปโจมตีใส่อีกครั้ง ในครั้งนี้เขาวิ่งเข้าไปตรงๆ และใช้หมัดที่อัดพลังออร่าอันมหาศาลโจมตีเข้าใส่อย่างเต็มแรง และมันก็เป็ผล เขาสามารถโจมตีโดนผู้ปกครองเข้าที่ใบหน้าเต็มๆ
แต่ทว่าเหมือนจะไม่ได้ผลอะไรแม้แต่น้อย การโจมตีของมาวาริคไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเขาได้เลย แต่ผลที่แลกมากับการโจมตีในครั้งนี้ ทำให้แขนข้างซ้ายของมาวาริคไม่สามารถใช้งานได้อีก เป็เพราะพลังของผู้ปกครองที่ได้ปล่อยออกมา มันเหมือนเป็กำแพงที่มองไม่เห็น อีกทั้งยังหลอมละลายทุกสิ่งทุกอย่างที่มาััโดน
มาวาริคเขาเลยเปลี่ยนวิธีโจมตี ครั้งนี้เขาใช้เท้ากระทืบพื้นให้แตกออกแล้วใช้พลังที่มีเตะเข้าไป เขาหวังจะใช้เศษกระเบื้องที่แตกสร้างความเสียหาย แต่ก็ยังไม่เป็ผล เศษกระเบื้องนั้นสลายหายไปก่อนที่จะถูกตัว
"บ้าเอ้ย ระดับพลังมันต่างกันเกินไป" ความสิ้นหวังเริ่มจะกัดกินเขาเข้าไปทีละนิด แต่ถึงจะกลัวสักแค่ไหน เขาก็ยังเลือกที่จะไม่ยอมแพ้ ตัวเขาได้เตรียมใจเอาไว้แล้ว
เมื่อหมดความลังเล มาวาริคได้ตั้งท่าเตรียมพร้อมเพื่อโจมตีอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาคิดที่จะทุ่มสุดตัวเพื่อตัดสินให้รู้กันไปเลย มาวาริคได้ใช้่ที่ผู้ปกครองประมาทรวบรวมพลังทั้งหมด เขาใช้เวลาเกือบนาทีสร้างออร่าขึ้นมาและรวมมันไว้ที่จุดเดียว
"ตอนนี้เ้านั่นกำลังประมาทอยู่ เราต้องทำได้แน่"
เมื่อเห็นออร่าที่มาวาริครวบรวม ผู้ปกครองก็เลยตอบรับและจะบดขยี้ด้วยพลังที่ไม่อาจจะทัดเทียม
"ถ้าเตรียมใจที่จะตายได้แล้วก็เข้ามา!!"
หลังจบคำพูด มาวาริคได้ใช้ความเร็วสูงสุดพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เขาะโถีบเข้าใส่เต็มๆ แต่ผู้ปกครองก็รับการโจมตีเอาไว้ได้ ในจังหวะที่ผู้ปกครองรับลูกถีบของเขาเอาไว้ มาวาริคได้ใช้จังหวะนั้นหมุนตัว แล้วใช้มืออีกข้างที่มีออร่าที่รวบรวมไว้โจมตีเข้าใส่ การโจมตีนี้โดนเข้าไปอย่างจัง มันสามารถสร้างความเสียหายให้กับผู้ปกครองได้ และยังทำให้เขาขยับออกมาเล็กน้อย เขายอมสละขาของตนเพื่อการโจมตีนี้
แต่ความเสียหายที่ทำได้เป็แค่รอยแผลเล็กๆ เท่านั้น มันเป็การโจมตีอย่างสุดกำลังโดยใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มี ผู้ปกครองที่ได้เห็นความพยายามที่สูญเปล่า ก็ได้หัวเราะออกมา
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า มีแค่นี้เหรอพลังของแก... ตาฉันบ้าง {Hell Melt}" ทันทีที่พูดจบ ละอองออร่าสุดเข้มข้นได้ะเิออกมา มันแผ่ไปทั่วทั้งสนามอย่างรวดเร็ว ลักษณะของมันเหมือนหมอกในยามเช้า พลังของมันสามารถกัดกร่อนได้ทุกอย่าง ผู้ปกครองจะใช้สิ่งนี้สังหารมาวาริคแบบไม่ต้องััตัว
มาวาริคที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้ โดนพลังนั้นเข้าไปเต็มๆ ผิวของเขาค่อยๆ มีรอยไหม้ ด้วยความเ็ปทำให้เขาทรุดตัวลงและร้องออกมาอย่างทุกข์ทรมาน
เสียงกรีดร้องทำให้ผู้คนจ้องมองมาวาริคด้วยความรู้สึกที่สิ้นหวังอีกครั้ง
ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังออกมาจากอัฒจันทร์ (เอเดน)
"ทุกคนระวังผู้ชายคนนั้นมีะเิ รีบหนีเร็ว!!" เขาได้ะโออกมาลั้นสนาม แล้วชี้ไปที่ชายคนหนึ่ง เสียงที่เงียบทำให้ทุกๆ คนได้ยินสิ่งที่เขาพูด
"อ่ะ ห๊ะ อะไรว่ะเนี้ยยย" เสียงของชายผู้โชคร้ายร้องออกมาด้วยความใ (ผู้กองนัลจิ)
แต่ไม่ทันที่ใครจะได้ทำอะไรก็มีควันโพยพุ่งออกมาหลายจุดทั่วอัฒจันทร์ ทำให้ผู้คนต่างแตกตื่นและรีบหนี ในจังหวะชุลมุนเนโครที่รอจังหวะนี้อยู่เขาก็ได้กลายร่างอสูรแล้วพุ่งเข้าไปโจมตีใส่ผู้ปกครองทันที!!
472
