แม้ว่าเราสองคนจะคบกันมาเกือบจะแปดเดือนแล้วแต่ดูเหมือนว่าเราสองคนจะห่างกันยังไงก็ไม่รู้ เรากลายเป็อาจารย์สุดโหดที่อยู่ในโหมดชอบตามงานแลพฝ้ายกลายเป็นักศึกษาผู้ท้อแท้ที่ถูกว่าตลอดเวลาแต่วันนี้ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเริ่มเปลี่ยนไป ฝ้ายต้องไปซ้อมหลีด่ค่ำตลอดและบางวันกลับดึกเกือบเที่ยงคืนนั้นมันยิ่งทำให้เราเริ่มที่จะกังวลใจ
นุ่น : นี่ฝ้าย่นี้หนูกลับดึกมากเลยนะ
ฝ้าย : ่นี้หนูซ้อมหนักน่ะ ยิ่งตอนนี้มันยิ่งใกล้วันงานแล้วด้วยยิ่งต้องซ้อมเยอะ พี่เข้าใจหน่อยนะ
นุ่น : อืม พี่เข้าใจ
แต่เราก็รู้สึดตะหงิดใจตลอดเวลาว่าคงมีอะไรบางอย่างที่ฝ้ายพยายามปิดบังเราอยู่ เราก็ไม่อยากก้าวก่ายชีวิตของฝ้ายนะแต่จะให้ทำไงได้เราจำเป็ เราเลยแอบตามฝ้ายไปแบบลับๆหลังเลิกคลาสจนกระทั่งเราไปเจอฝ้ายและผู้ชายที่เราไม่เคยเห็นหน้าอยู่ที่หลังคณะ
ฝ้าย : รอนานป่ะ
ฟก. : ไม่หรอกแค่นี้เรารอได้
ฝ้าย : ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวโดนสงสัย
และสิ่งที่เราคิด สิ่งที่เราตะหงิดใจมาตลอดสุดท้ายมันก็กลายเป็ความจริง เราแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ขณะที่เราเห็นภาพตรงนั้น เราได้แต่ภาวนาว่าฝ้ายคงจะมีข้อแก้ตัวที่ดีกว่าความคิดเรา ทำให้เราเชื่อใจเขาอีกครั้ง
นุ่น : ฝ้าย เมื่อกี้ใครมาส่งหนูหรอ?
ฝ้าย : ออ รุ่นพี่ที่คณะอ่ะเขามาส่ง
นุ่น : ฝ้ายมั่นใจนะว่าคือรุ่นพี่?
ฝ้าย : มะ มะ มั่นใจสิแล้วพี่นุ่นถามแบบนั้นทำไม?
นุ่น : แล้วที่นัดกันไปเจอที่หลังคณะคืออะไร?
ฝ้าย : พี่รู้ได้ไง พี่แอบตามหนูหรอ?
นุ่น : พี่ถามว่าคืออะไร ตอบพี่สิ ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันคือใคร
ฝ้าย : ก็ได้ๆ หนูตอบก็ได้เขาเป็แฟนเก่าหนูเอง
นุ่น : ห้ะ! แล้วทำไมต้องไปกับมันจะรีเทิร์นกับมันหรอ? แล้วพี่ล่ะฝ้าย?
ฝ้าย : พี่อย่ายุ่งได้ป่ะนี่มันเื่ของหนูนะ หนูจะทำอะไรมันก็เื่ของหนู หนูขอล่ะพี่อยู่เฉยๆได้ป่ะ หนูไม่อยากให้เื่ของเรามารบกวนการใช้ชีวิต
นุ่น : ได้ถ้าฝ้าย้าแบบนั้น งั้นเราก็ไม่ต้องคุยกัน
เรารู้ตัวว่าเราไม่ควรทำแบบนี้แต่เราก็ไม่พอใจที่น้องดันมองเราเป็อื่นทั้งๆที่เราสองคนก็เป็แฟนกัน ถึงจะยังไงเราก็จะไม่คุยกับน้องอีกจนกว่าสติของน้องเขาจะสงบลง
ณ ห้อง 311 ภาควิชาประวัติศาสตร์
นุ่น : เลิกคลาสค่ะ อย่าลืมส่งงานที่ห้องอาจารย์นะ วางไว้ตรงนั้นโต๊ะนะ
ฝ้าย : พี่นุ่น.......
นุ่น : เชิญนักศึกษากลับค่ะ หมดเวลาแล้ว
ฝ้าย : พี่นุ่นคุยกับหนูก่อน
นุ่น : อาจารย์ขอตัวนะคะ
พี่นุ่นไม่อยากคุยกับเราแล้วจริงๆหรอ ั้แ่วันนั้นพี่นุ่นก็แทบจะไม่มาหาเราเหมือนแต่ก่อน พี่เขาหายไป แชทไปหาก็ไม่ตอบโทรไปก็ไม่รับสายทั้งๆที่เราอยากจะขอโทษที่พูดออกไปแบบนั้น เราหาจังหวะที่จะง้อพี่เขาตลอดแต่พี่เขากลับเฉยชาทำตัวเหมือนไม่รู้จักเรา หนีหน้าเราตลอดเวลาเมื่อเจอเราหรือพี่นุ่นไม่้าเราแล้วว่ะ
อิง : ฝ้ายแกจะเศร้าไปทำไมว่ะ พี่เขาก็แค่เครียดแหละ
ฝ้าย : แต่พี่เขาไม่เคยเป็แบบนี้เลยนะ โทรหาก็ไม่ติด แชทไปก็ไม่ตอบ โอ๊ย! ฉันไม่รู้ต้องทำไงดี?
ภา : แกก็แค่หาโอกาสคุยกับพี่เขาก็พออย่าไปคิดมาก แต่ตอนนี้พวกแกรีบกินเถอะเหล้ามันละลายหมดแล้ว
ฝ้าย : ฉันเชื่อพวกแกทุกคนนะเว้ย ฉันเชื่อจริงๆ
มันก็คงถูกของภา เราคงต้องหาโอกาสคุยกับพี่นุ่นให้ได้ เราต้องปรับความเข้าใจกับพี่นุ่นและหาโอกาสขอโทษให้ได้ แต่ตอนนี้เมื่อไรรถจะมาว่ะรอมาเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะจะได้กลับหอรึเปล่าเนี่ย
คนแปลกหน้า : น้องไปกับพี่ไหมเดี๋ยวพี่ไปส่ง
ฝ้าย : ไม่ค่ะ หนูรอรถอยู่
คนแปลกหน้า : เอาน่ารถไม่มาหรอกไปกับพี่ดีกว่านะ
ฝ้าย : ไม่ค่ะหนูไม่ไป
คนแปลกหน้า : ไปเถอะเดี๋ยวพี่ให้ค่าไปกับพี่
ฝ้าย : หนูบอกว่าไม่คือไม่ไง
คนแปลกหน้า : จะขัดขืนทำไมว่ะไปก็จบแล้ว
ฝ้าย : ปล่อยก็บอกว่าไม่ไปไง
นุ่น : ฝ้ายขึ้นรถเร็ว
ฝ้าย : พี่นุ่น.......
นุ่น : พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าดึกดื่นอย่ามายืนคนเดียวแบบนี้มันอันตราย
ฝ้าย : หนูขอโทษ หนูขอโทษที่วันนั้นหนูพูดไม่ดีกับพี่ พี่ไม่โกรธได้ไหม
นุ่น : พี่ไม่เคยโกรธหนูพี่แค่น้อยใจที่หนูมองพี่เป็คนอื่น
ฝ้าย : พี่เป็คนสำคัญของหนู เป็แฟนหนู พี่ไม่เคยเป็อื่น หนูรักพี่ รักพี่คนเดียวไม่เคยรักใตร
นุ่น : (จูบ) งั้นต่อไปนี้ก็อย่าไปเที่ยวหาใครอีกเข้าใจไหม พี่หวง
ฝ้าย : หนูรักพี่นะ
นุ่น : พี่ก็รักหนูเหมือนกัน
ในที่สุดเราสองคนก็ปรับความเข้าใจกัน กำจัดความกังวลใจที่เราสองคนกลุ้มมาตลอดพี่เขาไม่เคยโกรธเราแต่พี่เขาแค่น้อยใจ ส่วนเราเองก็ไม่เคยบอกพี่เขาไปตรงๆว่ามันคืออะไร สุดท้ายความสัมพันธ์ของเรามันก็แค่สีจางๆแค่ชั่วคราวไม่หม่นหมอง เรายังคงรักกันและยังคงเป็ความลับเหมือนเดิม